เผชิญหน้าเจ้าสัว

กลิ่นไวน์วินเทจราคาแพงระยับเคล้าคลอไปกับเสียงบรรเลงเปียโนคลาสสิกในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์บูรพา ทว่าสำหรับศิลาแล้ว บรรยากาศหรูหราเบื้องหน้ากลับเย็นเยียบราวกับลานประหาร ชายหนุ่มในชุดสูทสากลสีดำสนิทขยับเนคไทเล็กน้อยเพื่อคลายความอึดอัดที่บีบรัดลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองผ่านฝูงชนไฮโซและนักการเมืองผู้ทรงอิทธิพลที่กำลังแย้มยิ้มเข้าหากันอย่างเสแสร้ง เขามิได้ตั้งใจมาเยือนสถานที่แห่งนี้ในค่ำคืนนี้ การปรากฏตัวของเขาเป็นเพียงอุบัติเหตุจากเบาะแสชิ้นสุดท้ายที่รินรดาเพิ่งถอดรหัสได้ แต่มันกลับนำพาเขาก้าวเข้าสู่ปากเหวแห่งความจริงเร็วกว่าที่คาดคิด "ผมไม่คิดว่าแขกที่ไม่ได้รับเชิญ จะมีรสนิยมสูงพอจะก้าวเข้ามาในงานเลี้ยงส่วนตัวของผมได้นะ, คุณศิลา" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากด้านหลัง แฝงไว้ด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จที่ทำให้เสียงดนตรีรอบกายคล้ายจะเงียบลงไปถนัดตา ศิลาไม่แม้แต่จะสะดุ้ง เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นคลื่นอารมณ์กรุ่นโกรธที่ตีตื้นขึ้นมาในอก ชายหนุ่มค่อยๆ หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียงนั้น—ชายวัยกลางคนในชุดสูทตัดเย็บประณีต ผมหวีเรียบแปล้เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาโชกโชน ดวงตาเรียวรีคู่นั้นมองมาที่เขาด้วยแววตานิ่งAเฉย ยากจะคาดเดาความรู้สึก ราวกับกำลังมองดูมดปลวกตัวหนึ่งที่ไต่andอยู่บนโต๊ะทำงาน เจ้าสัวบูรพา... ผู้ชายที่อยู่เบื้องหลังรอยแผลเป็นในความทรงจำวัยเด็ก และเป็นเงาทมิฬที่พรากทุกอย่างไปจากชีวิตของเขา "ผมก็ไม่คิดเหมือนกันครับว่า... คนที่ซ่อนตัวอยู่หลังคราบนักบุญมาตลอดหลายสิบปี จะกล้าเปิดบ้านต้อนรับเหยื่อที่ตัวเองเคยฝังไว้ทั้งเป็น" ศิลาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ทว่าทุกถ้อยคำกลับคมกริบราวกับใบมีดที่เคลือบยาพิษ มุมปากของเจ้าสัวบูรพากระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่มิได้ไปถึงดวงตา คราบความใจดีที่มักปรากฏตามหน้าสื่อถูกถอดทิ้ง เหลือเพียงความเยียบเย็นของนักล่าผู้กุมความเหนือกว่าในมือ "ความแค้นทำให้คนเราเดินมาไกลได้เสมอ... แต่ก็น่าเสียดายนะที่คุณศิลาเลือกเดินมาผิดทาง เส้นทางนี้มันไม่ได้พาคุณไปสู่ความจริง แต่มันกำลังจะพาคุณไปสู่จุดจบเดียวกับที่พ่อแม่ของคุณเคยเจอต่างหาก" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนน้ำร้อนสาดเข้าใส่ใบหน้า ศิลากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความทรงจำที่ขาดหายคล้ายจะถูกกระชากให้กลับคืนมาด้วยความเจ็บปวด ภาพของกองเพลิงและเสียงกรีดร้องแวบเข้ามาในหัว แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะปล่อยให้ความอ่อนแอครอบงำ เขารู้ดีว่าหากก้าวพลาดแม้แต่ก้าวเดียว ทุกสิ่งที่รินรดาและเขาพยายามแลกมาจะสูญเปล่าทันที "ท่านยอมรับแล้วสินะครับ ว่าเรื่องในคืนนั้น..." "ยอมรับอะไรหรือ?" เจ้าสัวบูรพาตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ สายตาคมกราบกวาดมองรอบกายที่เริ่มมีแขกบางส่วนหันมาสนใจ ทว่าด้วยมารยาททางสังคมและบารมีของเจ้าบ้าน ทำให้ไม่มีใครกล้าเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปใกล้ศิลาอีกนิด กลิ่นอโ로มาจางๆ ผสมกับกลิ่นอายอันตรายลอยเข้าแตะจมูก "ในโลกใบนี้ ไม่มีคำว่าความยุติธรรมหรอกคุณศิลา มีแค่ผู้ชนะกับผู้แพ้ และเด็กน้อยอย่างคุณ... ก็เป็นได้แค่ผู้แพ้ที่บังเอิญรอดชีวิตมาได้เท่านั้นเอง" ศิลาไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เขาก้าวเข้าไปเผชิญหน้าในระยะประชิด ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกันอย่างไร้ความเกรงกลัว ความเงียบงันระหว่างพวกเขากลายเป็นกำแพงที่กดดันจนคนรอบข้างแทบหายใจไม่ออก "ท่านอาจจะคิดว่าตัวเองคุมเกมไว้ทั้งหมดแล้ว..." ศิลาเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงที่สั่นระริกด้วยความเคียดแค้น แต่แววตากลับแน่วแน่มั่นคง "แต่ท่านลืมไปอย่างหนึ่ง... คนที่ไม่มีอะไรจะเสียต่างหาก คือคนที่อันตรายที่สุด" เจ้าสัวบูรพาหุบยิ้มลงทันที แววตาของมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลฉายแววระแวงขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกราะที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่ง "งั้นเรามาดูกัน..." เจ้าสัวเอ่ยเสียงต่ำ ชEโฉบหน้าเข้าไปใกล้ใบหูของศิลาจนแทบชิด "ว่าระหว่างความแค้นของคุณ กับอำนาจทั้งหมดที่ฉันมี อะไรมันจะพังทลายลงก่อนกัน..." ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของศิลาก็สั่นครืดขึ้นมาทำลายความเงียบ ชายหนุ่มเหลือบมองหน้าจอเพียงเสี้ยววินาที รหัสลับและข้อความสั้นๆ จากรินรดาปรากฏขึ้น *[เจอตัวการสำคัญอีกคนแล้ว... เขาไม่ได้มาคนเดียว และเป้าหมายต่อไปคือคุณ!]* ศิลาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้ขยับตัวถอยหนี แสงไฟในห้องโถงใหญ่ก็ดับพรึบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ ความมืดมิดเข้าปกคลุมทั่วบริเวณชั่วพริบตา ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของบรรดาแขกเหรื่อผู้ดีทั้งหลาย ในความมืดที่ไร้ซึ่งแสงสว่าง ศิลากลับรู้สึกได้ถึงความเย็นเฉียบของปลายกระบอกโลหะบางอย่างที่จ่อเข้าที่แผ่นหลังของเขาอย่างแม่นยำ พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าจากด้านหลังที่ดังขึ้นข้างหู... "เกมจบแล้วล่ะครับ... คุณศิลา" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะครับ ดรากอนไรเดอร์จะรีบกลับมาต่อตอนหน้าให้เร็วที่สุดครับ!