แผนที่นำทาง

"ถ้าคุณยังลังเลที่จะกดปุ่มถอดรหัส... เราทั้งคู่คงไม่พ้นต้องกลายเป็นเพียงรายชื่อในบัญชีศพของเจ้าสัวบูรพาภายในคืนนี้" เสียงทุ้มต่ำของศิลากล่าวขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องใต้ดินที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและน้ำมันเครื่อง มือหนาของเขาหยุดนิ่งอยู่เหนือแผงวงจรที่เชื่อมต่อกับศิลาจารึกโบราณ ซึ่งบัดนี้ถูกดัดแปลงให้กลายเป็นเครื่องมือถอดรหัสพิกัดลับที่ซับซ้อนที่สุดเท่าที่เขาเคยสัมผัสมา รินรดานิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาของเธอสั่นไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด เธอมองดูนิ้วเรียวของตัวเองที่สั่นระริกอยู่บนแป้นพิมพ์ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม ความมืดในห้องทำให้ดวงตาของทั้งคู่ดูลึกลับและเต็มไปด้วยคำถามที่ยังไม่มีคำตอบ "ศิลา... นายรู้ใช่ไหมว่าถ้าเราเปิดประตูบานนี้ออกไปได้ เราจะไม่ได้แค่พิกัดของฐานผลิต แต่นายกำลังเปิดกล่องความทรงจำที่นายอาจจะรับมันไม่ไหว" เธอเอ่ยเสียงเบา จังหวะลมหายใจของเธอหนักหน่วงขึ้นจนศิลาสัมผัสได้ถึงความกังวลที่อัดแน่นอยู่ในอก ศิลาไม่ได้ตอบในทันที เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กวาดสายตามองไปรอบห้องที่เต็มไปด้วยร่องรอยของอดีตที่เขาโหยหาแต่กลับหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน เขาหยิบเศษเหล็กชิ้นหนึ่งขึ้นมาหมุนเล่นในมือ ความเย็นของมันเตือนสติให้เขารู้ว่าทุกย่างก้าวต่อจากนี้คือการเดิมพันด้วยชีวิต "อดีตของผมมันตายไปตั้งแต่วันที่ครอบครัวผมต้องจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของมันแล้วริน" เขาหันกลับมา แววตาคมกริบดุจใบมีดโกน "ตอนนี้สิ่งที่ผมต้องการไม่ใช่ความทรงจำที่สวยงาม แต่คือการลากไอ้ปีศาจนั่นลงมาจากบัลลังก์ที่มันไม่ควรจะได้นั่งตั้งแต่แรก" รินรดาสูดหายใจเข้าลึก ตัดสินใจพิมพ์รหัสชุดสุดท้ายลงไป จอภาพเบื้องหน้าเริ่มสั่นไหว ข้อมูลตัวเลขและอักขระโบราณวิ่งผ่านหน้าจอด้วยความเร็วสูงจนพร่าลาย ก่อนที่แผนที่ดิจิทัลรูปแบบสามมิติจะปรากฏขึ้นกลางอากาศ มันคือแผนผังของพื้นที่เขตรอยต่อชายแดนซึ่งดูภายนอกเป็นเพียงโรงงานแปรรูปเกษตรธรรมดา แต่เมื่อศิลาขยายภาพระดับลึก เขาก็เห็นเส้นทางใต้ดินที่เชื่อมต่อไปยังห้องนิรภัยขนาดมหึมา "นี่มันไม่ใช่แค่โรงงาน... นี่คือห้องแล็บทดลองสารเคมีผิดกฎหมายขนาดใหญ่" รินรดาอุทาน เสียงของเธอสั่นเครือ "ดูพิกัดตรงนี้สิ ศิลา... มันตั้งอยู่ใต้ซากวัดโบราณที่ถูกสั่งห้ามเข้าพื้นที่!" ศิลานิ่งอึ้ง หัวใจของเขาเต้นรัวอย่างผิดจังหวะ พิกัดที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอไม่ใช่แค่ตัวเลขที่แปลกหน้าสำหรับเขา แต่มันคือสถานที่ที่เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับว่าภาพหลอนที่เคยเห็นในฝันซ้ำๆ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา กำลังถูกฉายซ้อนทับลงบนแผนที่นี้ "วัดป่าคำชะโนดเก่า..." เขาพึมพำ ก่อนจะหันไปคว้ากระเป๋าเป้ข้างตัว "เรารีบไปกันเถอะ ก่อนที่พวกมันจะรู้ตัวว่าเซิร์ฟเวอร์ถูกเจาะเข้าแล้ว" ทั้งคู่รีบออกจากห้องใต้ดินด้วยความระมัดระวัง ศิลานำทางรินรดาผ่านตรอกซอกซอยที่มืดมิด เสียงฝีเท้าของคนกลุ่มหนึ่งดังแว่วมาจากทางเข้าตลาดเก่า สัญชาตญาณของเขาร้องเตือนถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา เขาผลักรินรดาให้เข้าไปหลบหลังถังขยะเหล็กขนาดใหญ่ ก่อนจะกดตัวลงต่ำตาม "อย่าส่งเสียงนะ" เขาเตือนเสียงเบาเพียงกระซิบ แสงไฟฉายกราดไปทั่วบริเวณ ลำแสงสีขาวนวลตัดกับความมืดมิดอย่างน่าสะพรึงกลัว ชายชุดดำสี่คนเดินเรียงหน้ากระดานเข้ามาในตรอก มือของพวกเขากระชับปืนพกแน่น ศิลาประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว หากสู้ในที่แคบแบบนี้ เขามีโอกาสชนะ แต่รินรดาจะตกอยู่ในอันตราย ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของศิลาเต้นรัวด้วยอะดรีนาลีนที่พุ่งพล่านนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่หกก็ดังแทรกขึ้นมา แต่มันไม่ใช่เสียงของศัตรู "มาถึงที่นี่จนได้สินะ... ทั้งสองคน" เสียงทุ้มต่ำที่ดูคุ้นเคยและเต็มไปด้วยความเย็นชาดังมาจากเงามืดด้านหลังของศิลา เขาหันขวับกลับไปพร้อมกับชักมีดพกออกมา แต่เมื่อสายตาปรับเข้ากับความมืดได้ เขาก็ต้องชะงักงันกับร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้า บุคคลนั้นสวมชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบ ผิวพรรณซีดเผือด และที่สำคัญที่สุดคือ... รอยแผลเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวบนสันกรามที่ศิลาจำได้ดีไม่มีวันลืม "คุณ... คุณตายไปแล้ว" ศิลาเค้นเสียงออกมาจากลำคอ ร่างนั้นคือคนที่ควรจะเป็นต้นตอของโศกนาฏกรรมในวัยเด็กของเขา และเป็นคนเดียวกับที่เจ้าสัวบูรพาเคยประกาศว่า 'จัดการทิ้งไปแล้ว' ชายคนนั้นยกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ ก่อนจะชูมือถือขึ้นมา หน้าจอโชว์ภาพสดของรินรดาที่กำลังหวาดกลัวอยู่ด้านหลังศิลา และที่น่าขนลุกยิ่งกว่าคือ... บนหน้าจอนั้นไม่ได้มีแค่พิกัดของฐานผลิต แต่เป็น 'รายชื่อ' ของคนทรยศที่แทรกซึมอยู่ในองค์กรของเจ้าสัวบูรพา ซึ่งชื่อแรกที่ปรากฏหราอยู่บนสุดคือชื่อของ 'รินรดา' ความจริงที่ฉายชัดอยู่บนหน้าจอทำให้โลกทั้งใบของศิลาหมุนคว้างไปชั่วขณะ หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับความเข้มข้นในตอนนี้นะครับ ดรากอนไรเดอร์จะรีบกลับมาต่อตอนหน้าให้เร็วที่สุดครับ!