ความลับที่มากกว่าเงิน

“ถ้าคุณคิดว่าตัวเลขในบัญชีเหล่านั้นคือความเลวร้ายที่สุดที่คุณจะได้เห็นจากตระกูลบูรพา ผมเกรงว่าคุณกำลังประเมินจิตใจของคนผู้นี้ต่ำเกินไปครับ ศิลา” รินรดากระซิบผ่านเครื่องดักฟัง เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยขณะที่ปลายนิ้วยังคงรัวอยู่บนคีย์บอร์ดในห้องลับใต้ดิน แสงสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนเข้ากับดวงตาที่ฉายแววตระหนก ศิลาในชุดสูทสีเข้มยืนนิ่งอยู่หน้าบานประตูเหล็กนิรภัยในห้องทำงานส่วนตัวของเจ้าสัวบูรพา เขาเพิ่งจัดการระบบล็อกด้วยรหัสที่ได้มาจากเบาะแสในโบราณวัตถุชิ้นก่อน ทว่าเมื่อประตูค่อยๆ เลื่อนเปิดออก สิ่งที่ปะทะกับสายตาไม่ใช่ทองคำ หรือเอกสารฟอกเงินอย่างที่คาดการณ์ไว้ กลิ่นเหม็นอับชื้นปนกับกลิ่นคาวสนิมจางๆ ลอยออกมาจากช่องลับหลังชั้นหนังสือ ศิลาชักปืนพกกระบอกเล็กออกมาจากซองข้างเอวอย่างเงียบเชียบ สัญชาตญาณนักล่าของเขาสั่งให้ระวังภัย แต่สิ่งที่เขาพบเห็นเบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจสะดุด ภายในห้องนั้นไม่ได้มีไว้เก็บสมบัติ แต่มันคือศูนย์ข้อมูลที่เต็มไปด้วยจอมอนิเตอร์นับสิบ ภาพที่ปรากฏคือกลุ่มคนนับร้อยที่ถูกกักขังอยู่ในตู้คอนเทนเนอร์ขนาดใหญ่กลางทะเลลึก หลายคนดูอิดโรยและสิ้นหวัง ในขณะที่หน้าจอข้างๆ กันนั้นคือรายชื่อ "สินค้า" ที่ถูกจัดเกรดตามลักษณะทางกายภาพ พร้อมกับหมายเลขบัญชีธนาคารปลายทางในต่างแดน “ริน... คุณเห็นนี่ไหม” ศิลาถามเสียงแหบพร่า “เห็นแล้วค่ะ... พระเจ้า นี่มันไม่ใช่แค่การค้าของเถื่อน แต่มันคือการค้ามนุษย์ข้ามชาติ เจ้าสัวบูรพาไม่ได้แค่ฟอกเงิน แต่เขาใช้คนเป็นเครื่องมือในการไหลเวียนของเงินตราที่สกปรกที่สุด” เสียงของรินรดาขาดห้วงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดังขึ้นด้วยความโกรธแค้น “ศิลา ดูที่ไฟล์โฟลเดอร์รหัส ‘Ghost Trade’ นั่นสิคะ” ศิลาเลื่อนเมาส์ไปคลิกเปิดไฟล์ดังกล่าว สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าเขาคือรายชื่อบุคคลสำคัญในระดับประเทศที่รับ "บริการพิเศษ" จากตระกูลบูรพา ข้อมูลเหล่านี้ไม่ใช่แค่ความลับทางธุรกิจ แต่มันคือชนักติดหลังที่เจ้าสัวใช้คุมอำนาจรัฐเอาไว้ทั้งหมด “เขาส่งคนพวกนี้ไปที่ไหน?” ศิลาเค้นเสียงถาม “ไม่ทราบค่ะ แต่อีกสามนาที ระบบรักษาความปลอดภัยกำลังจะรีเซ็ตตัวเอง ถ้าเราไม่รีบก๊อปปี้ข้อมูลนี้ออกไป เราจะถูกล็อกอยู่ในนี้พร้อมกับหลักฐานที่ลบไม่ได้” ในขณะที่ศิลากำลังถ่ายโอนข้อมูลลงในแฟลชไดรฟ์ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องทำงาน เสียงนั้นหยุดลงที่หน้าประตูบานที่เขาเพิ่งเปิดเข้ามา ทันใดนั้น ไฟในห้องก็สว่างวาบขึ้นด้วยการควบคุมจากภายนอก “หนูตัวเล็กๆ แอบเข้ามาในรังของเสือ คิดว่าจะรอดออกไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือครับ คุณศิลา” เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจดังขึ้นจากเก้าอี้หนังตัวใหญ่ที่หันหลังอยู่ เจ้าสัวบูรพาค่อยๆ หมุนเก้าอี้กลับมา ใบหน้าของชายวัยเกษียณที่ดูใจดีในสื่อมวลชน บัดนี้กลับฉายแววเลือดเย็นจนน่าขนลุก ในมือของเขาถือรีโมทคอนโทรลสีดำสนิท ซึ่งศิลารู้สึกได้ทันทีว่ามันคือจุดจบของเรื่องราวทั้งหมด “คุณคงเข้าใจแล้วสินะว่าทำไมตระกูลของผมถึงยืนหยัดมาได้นานขนาดนี้” เจ้าสัวแย้มยิ้ม แต่ดวงตาไม่ยิ้มตาม “เพราะเราไม่ได้ขายแค่ของโบราณ... เราขาย ‘ชะตาชีวิต’ ของคนที่ไม่มีใครต้องการ” ศิลาขยับปืนในมือ แต่เขากลับพบว่าที่ประตูทางออกด้านหลัง มีชายฉกรรจ์ในชุดดำนับสิบยืนล้อมอยู่ พร้อมอาวุธครบมือ รินรดาที่เฝ้ามองผ่านกล้องวงจรปิดในห้องลับทำได้เพียงกัดริมฝีปากจนห่อเลือด เธอรู้ดีว่าหากศิลาพลาดในวินาทีนี้ ทุกอย่างที่พวกเขาพยายามมาตลอดจะสูญสิ้น “อย่าลืมนะครับศิลา” เจ้าสัวกล่าวพลางลุกขึ้นช้าๆ “คนที่ตายไปแล้วจะไม่มีวันได้รับความยุติธรรม แต่คนที่ยังมีชีวิตอยู่... ก็แค่ต้องเลือกว่าจะก้มหัวให้ผม หรือจะหายไปจากโลกใบนี้พร้อมกับความลับที่ไม่มีใครเชื่อ” ศิลามองไปยังแฟลชไดรฟ์ในมือ ก่อนจะสบตาเจ้าสัวด้วยสายตาที่เย็นชาไม่แพ้กัน ในจังหวะที่นิ้วของเจ้าสัวกำลังจะกดปุ่มสีแดงบนรีโมท ศิลาก็ยิงกระสุนนัดเดียวไปที่ตู้ไฟเหนือหัว ทำให้อาคารทั้งหลังตกอยู่ในความมืดมิดสนิททันที ท่ามกลางเสียงความโกลาหลและการตะโกนสั่งการของลูกน้องเจ้าสัว ศิลาพุ่งตัวออกไปทางหน้าต่างชั้นสอง เสียงกระจกแตกละเอียดดังสนั่น พร้อมกับเงาร่างของเขาที่หายไปในความมืดของค่ำคืน แต่สิ่งที่เขาทิ้งไว้ข้างหลังคือเอกสารลับชุดหนึ่งที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น เมื่อรินรดาเห็นภาพจากกล้องวงจรปิดอีกครั้ง เธอต้องตกใจจนแทบหยุดหายใจ เมื่อพบว่าในมือของศิลาไม่ได้มีแค่แฟลชไดรฟ์ที่ก๊อปปี้ข้อมูลมา แต่เขายังหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากโต๊ะทำงานของเจ้าสัว... รูปถ่ายที่แสดงภาพของศิลาในวัยเด็ก ยืนอยู่เคียงข้างกับเด็กผู้หญิงอีกคนหนึ่ง ซึ่งเธอคุ้นตาเป็นอย่างดี รูปถ่ายใบนั้น... มีลายเซ็นของ 'แม่' ของรินรดาสลักอยู่ด้านหลัง หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับความเข้มข้นในตอนนี้นะครับ ดรากอนไรเดอร์จะรีบกลับมาต่อตอนหน้าให้เร็วที่สุดครับ!