แสงสว่างท่ามกลางความมืด

“ถ้าคุณก้าวเข้าไปในกรงขังนั่นแล้ว คุณจะไม่มีวันได้กลับออกมาเป็นคนเดิมอีก รินรดา” เสียงทุ้มต่ำของชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีเข้มดังก้องขึ้นภายในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบราคาแพง รินรดาไม่ได้หันไปมองเจ้าของเสียง เธอเพียงแค่ยืนนิ่งอยู่หน้าแผนผังคฤหาสน์บูรพาที่กางอยู่บนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คเก่าแก่ ปลายนิ้วเรียวไล้ไปตามเส้นทางเดินใต้ดินที่ซับซ้อนราวกับเขาวงกต ซึ่งเธอใช้เวลาแรมเดือนในการถอดรหัสจากจารึกที่ศิลาเคยนำมาให้ “ความผิดพลาดของคนเรา ไม่ได้อยู่ที่การก้าวเข้าไปในความมืดหรอกค่ะ—เอ่อ... ความผิดพลาดอยู่ที่การปล่อยให้คนที่เรารักต้องจมดิ่งลงไปโดยไม่ยื่นมือไปฉุดรั้งต่างหาก” เธอแก้คำพูดทันควันเมื่อเผลอใช้สรรพนามที่ไม่เหมาะสม ก่อนจะหันกลับมาสบตากับชายเบื้องหลังด้วยสายตาที่แน่วแน่ “ดิฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อขออนุญาต แต่มาเพื่อยืนยันว่า ต่อให้ต้องแลกด้วยทุกอย่าง ดิฉันจะเอาตัวเขากลับมา” “ด้วยการบุกเข้าไปในรังราชสีห์เนี่ยนะ?” ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ทว่าดวงตาของเขาไร้ซึ่งความขบขัน “เจ้าสัวบูรพาไม่ได้เลี้ยงสุนัขเฝ้าบ้าน แต่มันเลี้ยงปีศาจที่พร้อมจะฉีกกระชากใครก็ตามที่บังอาจแตะต้อง ‘สมบัติ’ ชิ้นสำคัญของเขา” รินรดาไม่ตอบ เธอหยิบแผ่นชิปหน่วยความจำขนาดจิ๋ววางลงบนโต๊ะ “รหัสผ่านระบบรักษาความปลอดภัยของชั้นใต้ดินถูกเปลี่ยนแปลงทุกสิบนาทีตามอัลกอริทึม Fibonacci ซึ่งดิฉันถอดมันได้แล้ว ในเวลาที่ระบบกำลังรีบูต ระบบป้องกันภัยจะหยุดทำงานเป็นเวลาสามวินาที... นั่นคือเวลาทั้งหมดที่เรามี” บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น รินรดารู้ดีว่าศิลาอยู่ในสภาพที่บอบช้ำเพียงใด เขาไม่ใช่เครื่องจักร เขามีเลือดเนื้อ มีบาดแผล และที่สำคัญที่สุด เขามีความทรงจำที่ถูกจองจำอยู่ภายใต้ความกดดันของเจ้าสัวบูรพา ในคุกใต้ดินที่มืดมิด... ศิลานั่งพิงผนังเย็นเยียบ สายตาของเขาเหม่อมองไปยังความมืดที่ไม่มีจุดสิ้นสุด เสียงโซ่ตรวนกระทบพื้นหินดังก้องในความเงียบ ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งบัดนี้เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำจากการทรมานเพื่อเค้นเอาความลับเกี่ยวกับ ‘ศิลาจารึกมรณะ’ แต่ทว่าทุกครั้งที่เขาหลับตา สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือภาพหญิงสาวคนหนึ่งที่ยิ้มให้เขาในความทรงจำที่พร่าเลือน *‘ริน... รินรดา...’* เขาพึมพำชื่อนั้นแผ่วเบา ราวกับเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจเพียงหนึ่งเดียวที่ทำให้เขาไม่เสียสติไปเสียก่อน “ยังคิดถึงเรื่องนิทานก่อนนอนอยู่อีกงั้นรึ ศิลา?” เสียงทรงอำนาจของเจ้าสัวบูรพาดังขึ้นจากหน้ากรงขัง ชายชราในชุดไหมพรมหรูหราเดินเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้า ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ “แกเป็นคนฉลาด แต่ความฉลาดของแกมันกำลังนำพาคนที่แกแคร์ไปสู่หายนะ รินรดา... กำลังวางแผนโง่ๆ เพื่อช่วยแก” ศิลาเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยหม่นแสงกลับคมกริบราวกับใบมีด “อย่าแตะต้องเธอ” “ฉันไม่ต้องแตะต้องหรอก แค่รอให้เธอเดินเข้ามาในกับดักที่ฉันวางไว้ ก็เหมือนกับการเชิญแขกมารับความตายถึงที่” เจ้าสัวหัวเราะอย่างสาแก่ใจ “คืนนี้ล่ะ ทุกอย่างจะจบลง และความลับใต้รอยจารึกจะเป็นของฉันเพียงผู้เดียว” ณ จุดนัดพบใจกลางคฤหาสน์... รินรดาสวมชุดสีดำสนิทกลมกลืนไปกับเงามืด เธอใช้เครื่องส่งสัญญาณรบกวนคลื่นความถี่ที่ทำขึ้นเองจัดการกับกล้องวงจรปิด ทุกย่างก้าวของเธอเงียบเชียบและแม่นยำ หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองศึก แต่ละก้าวที่เดินผ่านโถงทางเดินยาวเหยียดคือการเดิมพันด้วยชีวิต ‘เหลืออีกหกสิบเมตร...’ เธอคิดในใจ พลางขยับปืนพกกระบอกเล็กที่ซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อ ทันใดนั้น เสียงเตือนภัยสีแดงวาบขึ้นทั่วทั้งโถงทางเดิน เสียงไซเรนกรีดร้องจนแก้วหูแทบแตก รินรดาชะงักฝีเท้า เธอไม่ได้ทำอะไรผิดพลาด แต่อัลกอริทึมที่เธอคำนวณกลับถูกดักทางไว้ได้! “เธอช้าไปก้าวหนึ่งนะ หนูรินรดา” เสียงของเจ้าสัวบูรพาดังผ่านลำโพงทั่วคฤหาสน์ พร้อมกับประตูเหล็กกล้าที่เลื่อนลงมาปิดกั้นทางออกทุกทิศทาง รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของใครบางคนเดินออกมาจากความมืดข้างหน้า ไม่ใช่เจ้าสัวบูรพา แต่เป็นชายหนุ่มที่มีใบหน้าเหมือนศิลาไม่ผิดเพี้ยน—ทว่าดวงตากลับว่างเปล่าและไร้ความรู้สึกราวกับหุ่นยนต์สังหาร! “ศิลา...?” เธออุทานด้วยความสับสน มือที่ถือเครื่องถอดรหัสสั่นสะท้าน ชายคนนั้นขยับยิ้มเย็นเยียบพลางชักอาวุธออกมา “เขาไม่ใช่ศิลาที่เธอรู้จักหรอก... เขาคือผลงานชิ้นเอกที่ถูกสร้างขึ้นจากความทรงจำของศิลาตัวจริงที่เพิ่งถูกลบไปเมื่อครู่นี้เอง” ร่างนั้นพุ่งตัวเข้าหารินรดาด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย รินรดาคว้ามีดสั้นออกมาตั้งรับ แต่สิ่งที่เธอเห็นในแววตาของศิลาตัวปลอมคือหยดน้ำตาที่ไหลออกมาข้างหนึ่งโดยไม่มีสาเหตุ—น้ำตาที่บ่งบอกว่าจิตวิญญาณของศิลาตัวจริงยังคงกรีดร้องอยู่ภายในร่างที่ถูกบงการนี้! นี่คือบททดสอบที่โหดร้ายที่สุดของผมในการเขียนนิยายเรื่องนี้ หวังว่าทุกท่านจะยังคงร่วมเดินทางและเอาใจช่วยรินรดากับศิลาไปจนถึงตอนจบนะครับ! ดรากอนไรเดอร์