เปิดฉากปะทะ

กลิ่นอับชื้นของคอยล์เย็นและคราบน้ำมันเครื่องเก่าๆ ลอยอวลอยู่ในความมืดทึบของโกดังหมายเลขสี่ เสียงหยดน้ำจากหลังคารั่วกระทบลงบนถังน้ำมันเหล็กดัง "ติ๊ง... ติ๊ง..." เป็นจังหวะที่ช่วยตอกย้ำความเงียบงันอันน่าอึดอัด ศิลา, สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกของด้ามปืนพกเหล็กกล้าในมือ คำพูดของเจ้าสัวบูรพาจากตอนที่แล้วยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *“...ไม่ได้อยู่ที่นี่หรอกศิลา... แต่มันอยู่ในหัวใจที่เน่าเฟะของคนที่คุณไว้วางใจที่สุดต่างหากล่ะ”* ภาพใบหน้าของรินรดาแวบเข้ามาในห้วงความคิด ชั่วขณะหนึ่ง... ความลังเลสายหนึ่งพาดผ่านดวงตาคมกริบของชายหนุ่ม เขาไม่ใช่คนหูเบา แต่ในโลกที่ความจริงถูกบิดเบือนด้วยอำนาจเงินและความตาย ความหวาดระแวงคือเกราะคุ้มกันเดียวที่เหลืออยู่ "นายศิลา... ทางนี้ปลอดภัยครับ" เสียงกระซิบแหบพร่าของทีมหน่วยรบเงา ดังมาจากมุมมืดของลังสินค้าขนาดใหญ่ที่ตั้งเรียงรายเป็นเขาวงกต ศิลาพยักหน้ารับช้าๆ สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติกลับมาสู่สถานการณ์เฉพาะหน้า ที่นี่คือคลังสินค้าลับของกลุ่มบูรพา โลจิสติกส์ จุดศูนย์กลางของการฟอกเงินและขน "เช็กระบบกล้องวงจรปิดหรือยัง" ศิลาเอ่ยถาม เสียงของเขาต่ำ นิ่งสนิทไร้ความลังเล "เรียบร้อยครับ สัญญาณถูกตัดไปตั้งแต่ห้านาทีก่อน ตอนนี้พวกมันยังไม่รู้ตัวว่าเราเข้ามา" ทีมงานตอบพร้อมกระชับปืนในมือ ทว่า... ศิลากลับรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง บรรยากาศเงียบเกินไป ความเงียบที่เหมือนกับสัตว์นักล่ากำลังซุ่มรอเหยื่อเดินเข้าสู่กรง เปร้ง! เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นมาจากโซนด้านหลังของโกดัง ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ที่วิ่งกรูเข้ามาล้อมรอบพวกเขาทั้งสี่คนในพริบตา แสงไฟสปอตไลท์แรงสูงหลายดวงสาดส่องลงมาจากคานเหล็กด้านบน ทะลวงความมืดมิดจนทุกคนต้องยกมือขึ้นปัดป้องแสงจ้า "ยินดีต้อนรับสู่หลุมศพของแกนะ คุณนักสืบผู้รักความยุติธรรม" เสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นดังมาจากด้านบนตู้คอนเทนเนอร์ชั้นที่สอง เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากหลังบังเกอร์ ร่างนั้นสวมสูทสีเข้มเนียบ ไร้รอยยับ แต่รอยยิ้มที่มุมปากช่างอาบยาพิษ เจ้าสัวบูรพายืนมองลงมาด้วยสายตาของพระเจ้าผู้กำหนดความเป็นความตาย ศิลาหรี่ตาลง ปรับสายตาให้คุ้นชินกับแสงไฟ ปืนในมือถูกยกขึ้นเล็งตรงไปที่หน้าอกของอีกฝ่ายทันทีโดยไม่ลังเล "ปล่อยรินรดาซะ แล้วแกจะมีโอกาสได้พูดคำสุดท้าย" "ฮ่าๆๆๆ..." เจ้าสัวบูรพาหัวسเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "แกนี่มันโง่เขลาเสียจริงศิลา แกคิดว่าผู้หญิงคนนั้นถูกฉันลักพาตัวมางั้นหรือ? แกคิดว่าเธอเป็นเหยื่อผู้บริสุทธิ์ที่ต้องให้แกมาปกป้องจริงๆ หรืออย่างไร?" หัวใจของศิลาตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ชั่ววินาทีนั้น โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน *“...อยู่ในหัวใจที่เน่าเฟะของคนที่คุณไว้วางใจที่สุด...”* คำพูดนั้นกลับมาหลอกหลอนอีกครั้ง ศิลาหันไปมองทีมงานข้างกายที่ยืนก้มหน้าเงียบ ความผิดปกติบางอย่างแล่นแปลบขึ้นมาในสันหลัง ทำไมหน่วยรบเงาถึงนำทางพวกเขามาที่จุดอับสายตาได้อย่างแม่นยำขนาดนี้? ทำไมศัตรูถึงรู้เวลาที่พวกเขาเจาะระบบกล้องวงจรปิดได้พอดิบพอดี? "หมายความว่ายังไง..." ศิลาเค้นเสียงถาม ร่างกายเริ่มเกร็งเครียด ความโกรธและความเจ็บปวดผสมปนเปกันจนแทบแยกไม่ออก "ถามคนที่ยืนอยู่ข้างหลังแกดูสิครับ..." เจ้าสัวบูรพายกมือขึ้นโบกเล็กน้อย ศิลาไม่รอช้า เขาหวลตัวกลับพร้อมกระบอกปืนที่จ่อตรงไปที่หน้าผากของลูกน้องคนสนิทที่ยืนอยู่เบื้องหลังทันที แต่ทว่า... ปลายกระบอกปืนอีกกระบอกหนึ่ง กลับถูกยกขึ้นมาจ่อเข้าที่ขมับของเขาเองจากด้านข้างอย่างรวดเร็วราวกับภูตผี รอยยิ้มเยдяเยือกปรากฏบนใบหน้าของลูกน้องมือหนึ่งที่ศิลาไว้วางใจที่สุดมาตลอดสามปี "ขอโทษด้วยนะศิลา... นายท่านให้ราคาสูงกว่าที่นายให้เยอะ" บรรยากาศในโกดังเย็นยะเยือกขึ้นมาทันตาเห็น เสียงหยดน้ำฝนยังคงดังติ๊งๆ แต่ทว่าเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของศิราดังกลบทุกสรรพเสียง ความไว้วางใจที่เคยมีถูกหักสะบั้นลงในชั่วพริบตาเดียว ทว่า ในวินาทีที่ความตายอยู่ห่างแค่เอื้อม เสียงฝีเท้าฝีเท้าหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากประตูเหล็กด้านหน้าสุดของโกดัง เป็นเสียงรองเท้าส้นสูงที่ก้าวเข้ามาอย่างมั่นคง ท่ามกลางกระสุนและคมอาวุธ ร่างเพรียวบางในชุดโค้ทสีดำสนิทก้าวเดินเข้ามา แสงไฟสปอตไลท์สาดกระทบใบหน้าด้านข้างที่เรียบนิ่งและเย็นชา ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันว่างเปล่าจนน่ากลัว ศิลาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อสายตา เมื่อเห็นว่าใครคือผู้ที่เดินเข้ามาท่ามกลางวงล้อมมรณะนี้ "ริน... รินรดา?" ศิลาครางชื่อนั้นออกมาเบาหวิว ราวกับเสียงกระซิบจากคนใกล้ตาย รินรดากวาดสายตามองสถานการณ์ทั้งหมดด้วยรอยยิ้มที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต ก่อนที่เธอจะเดินตรงเข้าไปยืนเคียงข้างเจ้าสัวบูรพาอย่างสนิทสนม พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกของศิลาพังทลายลงมาทั้งแถบ "ขอโทษด้วยนะศิลา... แต่ความทรงจำที่คุณตามหาน่ะ ฉันเป็นคนลบมันออกไปจากหัวสมองของคุณเองแหละ" ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับ "เงามายาใต้รอยจารึก" ตอนที่ 48 นี้ด้วยนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ