ถอดรหัสศิลา

“เงามายาอย่างนั้นหรือ... เจ้าสัวกำลังจะบอกว่า ผมคือคนวิกลจริตที่สร้างปีศาจขึ้นมาหลอกตัวเองมาตลอดสิบปีงั้นหรือครับ?” ศิลากระชากคอเสื้อเจ้าสัวบูรพาเข้าหาตัว แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหวด้วยความหวาดกลัวอย่างที่คาดหวัง แต่มันกลับนิ่งสนิทดุจผิวน้ำที่ถูกแช่แข็งจนกลายเป็นน้ำแข็ง ร่างกายของเขาสั่นเทาด้วยโทสะที่พยายามควบคุมไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย เสียงหัวเราะของเจ้าสัวบูรพายังคงดังก้องอยู่ในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นธูปไม้จันทน์และไวน์ราคาแพง “แกจะเรียกว่าอะไรก็ช่างเถอะศิลา... แต่ลองก้มลงมองแขนตัวเองดูสิ” เจ้าสัวบูรพาแค่นยิ้ม มุมปากที่มีรอยย่นลึกบิดเบี้ยว “รอยจารึกที่แกคิดว่าเป็นปานกำเนิดน่ะ แท้จริงแล้วมันไม่ใช่เนื้อหนังของแก แต่มันคือเส้นสายของพันธสัญญาที่แกทำไว้กับความมืดในวันที่แกสูญเสียทุกอย่างไป” รินรดาซึ่งยืนหลบมุมอยู่หลังชั้นหนังสือไม้สักโบราณหัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เธอเห็นศิลาค่อยๆ ปล่อยมือจากคอเสื้อเจ้าสัว แขนซ้ายของเขาที่พันด้วยผ้าพันแผลสีขาวเริ่มมีรอยเลือดซึมออกมาเป็นรูปทรงประหลาด มันไม่ใช่หยดเลือดธรรมดา แต่มันค่อยๆ ก่อตัวเป็นเส้นสายที่เชื่อมต่อกันราวกับวงจรเวทมนตร์โบราณที่เธอเคยเห็นในตำราต้องห้าม “ศิลา... อย่าไปฟังมัน!” รินรดาก้าวออกมาจากที่ซ่อน สายตาของเธอจับจ้องไปที่แขนของชายหนุ่มด้วยความตื่นตระหนก ศิลาหันมามองเธอ แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงครู่หนึ่ง “ริน... คุณบอกผมเองไม่ใช่หรือว่า อดีตคือสิ่งที่พิสูจน์ตัวตนของเรา แต่ตอนนี้ผมกลับไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าคุณ ผมหรือ... เงามายาตัวนั้น?” “คุณคือคุณ!” รินรดาเดินเข้าไปคว้าข้อมือเขาไว้ เธอไม่สนใจความร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากผิวหนังของเขา มือเรียวบางของเธอสั่นระริกขณะที่พยายามแกะผ้าพันแผลออกอย่างรวดเร็ว “หยุดพูดจาเพ้อเจ้อได้แล้วเจ้าสัว! รอยสักนี้ไม่ใช่พันธสัญญาปีศาจ แต่มันคือแผนที่... แผนที่โบราณที่ถูกลบเลือนด้วยวิชาอาคมชั้นสูง!” ภายใต้แสงไฟสลัวจากโคมระย้าบนเพดาน รอยสักบนแขนของศิลาเริ่มปรากฏชัดขึ้นทีละส่วน มันไม่ใช่รอยหมึกสีดำธรรมดา แต่มันเคลื่อนไหวได้ราวกับสิ่งมีชีวิต รินรดาหยิบแว่นขยายขนาดเล็กจากกระเป๋าเสื้อออกมา เธอวางมันทาบลงบนผิวหนังของศิลา ลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะเมื่อเห็นรายละเอียดที่ซ่อนอยู่ภายใต้เส้นสายเหล่านั้น “นี่มันไม่ใช่รอยจารึกธรรมดา...” รินรดาพึมพำ น้ำเสียงของเธอแหบพร่า “ศิลา... รอยพวกนี้มันเชื่อมต่อกับพิกัดดวงดาว แต่มันไม่ได้ชี้ไปที่ไหนในโลกนี้ แต่มันชี้ไปที่... ‘รอยแยก’ ของกาลเวลาที่คุณเคยเล่าว่าพ่อของคุณหายตัวไปในวันนั้น” “หมายความว่ายังไง?” ศิลาขมวดคิ้ว เขารู้สึกถึงความร้อนที่แล่นผ่านเส้นประสาท ทุกครั้งที่รอยสักขยับ ความทรงจำที่เขาเคยคิดว่าสูญหายไปก็ผุดพรายขึ้นมาเหมือนฟองอากาศที่แตกตัวจากก้นบึ้งของมหาสมุทร เจ้าสัวบูรพาหัวเราะร่าอีกครั้งคราวนี้เสียงแหบพร่าฟังดูน่าสยดสยอง “รินรดา เธอฉลาดมาก แต่เธอก็พลาด... เพราะสิ่งที่เธอเห็นน่ะ มันคือรอยจารึกที่บันทึก ‘วันตาย’ ของคนที่กำลังมองมันต่างหากล่ะ!” จู่ๆ ไฟในห้องก็ดับพรึ่บลง ความมืดมิดเข้าปกคลุมทุกอย่าง ศิลาคว้าแขนรินรดาไว้แน่น เขาได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้ามาหาพวกเขาท่ามกลางความมืด เสียงนั้นไม่ได้มาจากคนเดียว แต่มันดังมาจากรอบทิศทาง ราวกับว่ากำแพงห้องกำลังขยับตัวได้ “ศิลา...” รินรดากระซิบข้างหูเขา ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลัง “อย่าปล่อยมือฉันนะ... ฉันถอดรหัสออกมาได้แล้ว รอยสักบนแขนคุณ มันไม่ได้แค่บอกพิกัด แต่มันคือ... กุญแจ” “กุญแจสำหรับอะไร?” “กุญแจที่จะเปิดออก... ซึ่งตัวตนที่แท้จริงของคุณ ที่เจ้าสัวพยายามขังมันไว้ในความมืดมาตลอดสิบปีไงล่ะ!” ทันใดนั้น แสงสีฟ้าหม่นก็สว่างวาบขึ้นจากแขนของศิลา รอยจารึกนั้นไม่ได้เป็นเพียงลวดลาย แต่มันส่องแสงสว่างจ้าจนมองเห็นเงาร่างคนนับสิบที่ยืนล้อมรอบพวกเขาอยู่ ศิลาเบิกตากว้างเมื่อแสงสว่างนั้นสะท้อนให้เห็นใบหน้าของผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเจ้าสัวบูรพา นั่นไม่ใช่ชายแปลกหน้า ไม่ใช่คนรับใช้ แต่เป็น... ตัวเขาเองในวัยเด็ก ที่ยืนถือมีดอาคมจ่อที่คอของเจ้าสัวบูรพาด้วยสายตาที่เย็นชาเกินกว่ามนุษย์คนใดจะมีได้! ศิลาตัวจริงที่ยืนอยู่ตรงนั้นหันไปมองเงาร่างของตัวเองในวัยเด็กที่กำลังเลือนหายไปในเงามืด พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังก้องอยู่ในหัวว่า... “ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ตัวข้าที่รัก” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้นะครับ ดรากอนไรเดอร์สัญญาว่าจะเขียนตอนต่อไปให้ลุ้นระทึกยิ่งกว่านี้แน่นอนครับ