ความหวาดกลัว

"ทิ้งปืนลงซะ... แล้วแกจะมีชีวิตอยู่รอดไปได้อีกไม่กี่นาที" เสียงทุ้มต่ำที่ผ่านเครื่องเปลี่ยนเสียงดังขึ้นในหูฟังของศิลา ในวินาทีที่เขากำลังตัดสินใจทิ้งตัวลงหลบหลังรถยนต์ที่จอดขวางอยู่กลางถนน แรงอัดอากาศจากการลั่นไกของสไนเปอร์ดังสนั่นหวั่นไหว กระสุนสังหารนัดนั้นพุ่งเฉียดไหล่ซ้ายของเขาไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตรจนเกิดรอยไหม้บนเนื้อผ้าและกลิ่นดินปืนที่อบอวลไปทั่วบริเวณ ฝูงชนที่กำลังโกลาหลต่างแตกตื่นเหมือนมดที่ถูกเขี่ยรัง เสียงกรีดร้องและความสับสนกลายเป็นฉากหลังที่น่าสะพรึงกลัว ศิลากัดฟันกรอด ความเจ็บแสบที่ไหล่ไม่ใช่ประเด็นสำคัญเท่ากับความจริงที่ว่า 'มัน' กำลังเริ่มลงมือเก็บกวาดทุกอย่างที่ขวางทาง เขารีบคว้าวิทยุสื่อสารที่รินรดาส่งให้ไว้ "ริน... สไนเปอร์อยู่ที่ดาดฟ้าตึกเซ็นทรัลพลาซ่า ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ หมอบลงต่ำซะ ห้ามโผล่หัวออกมาเด็ดขาด!" "ศิลา! ฉัน... ฉันเห็นคนของเจ้าสัวที่ซอยข้างๆ พวกมันกำลังล้อมคุณอยู่" เสียงของรินรดาสั่นเครือ แต่ยังคงความเยือกเย็นพอที่จะรายงานสถานการณ์ เธอซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดของตรอกแคบๆ แววตาคมกริบของเธอกำลังกวาดมองจอแท็บเล็ตที่เชื่อมต่อกับกล้องวงจรปิดรอบบริเวณ ศิลาไม่รอช้า เขาอาศัยจังหวะที่ผู้คนต่างวิ่งหนีเอาตัวรอด พุ่งตัวสไลด์ไปตามพื้นถนนเพื่อเข้าหาที่กำบังถัดไป นี่ไม่ใช่การต่อสู้เพื่อชัยชนะ แต่นี่คือเกมไล่ล่าที่เขาเป็นเพียง 'เหยื่อล่อ' ที่ถูกจัดฉากไว้เพื่อดับสูญ ณ ห้องทำงานหรูหราบนชั้นบนสุดของตึกระฟ้า เจ้าสัวบูรพานั่งอยู่บนเก้าอี้หนังแท้เบื้องหลังโต๊ะไม้โอ๊กขนาดใหญ่ ในมือของเขามีแก้ววิสกี้ชั้นดีที่สั่นไหวเล็กน้อยตามจังหวะชีพจรที่เต้นถี่ เขาไม่ได้มองดูหน้าจอที่ถ่ายทอดสดเหตุการณ์ด้านล่าง แต่เขากำลังมองดูใบหน้าของ 'สมุนมือขวา' ที่ยืนก้มหน้าอยู่ตรงหน้า "นายพลาดไปสองนัด" เจ้าสัวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก "ขออภัยครับท่าน... เป้าหมายเคลื่อนไหวผิดปกติ แต่ผมจะจัดการให้จบภายในนาทีนี้" ชายร่างกำยำในชุดสูทสีดำรีบตอบพลางเหงื่อแตกพลั่ก เจ้าสัวบูรพาวางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะเสียงดัง 'กริ๊ก' เขายกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ปราศจากความเมตตา "ถ้าแกพลาดอีกนัด... ไม่ใช่แค่ศิลาหรอกที่จะไม่ได้กลับบ้าน แต่นั่นรวมถึงครอบครัวของแกด้วย... นายก้อง" นายก้องชะงักไปทันที เขาเงยหน้าขึ้นมองเจ้าสัวด้วยความหวาดหวั่น ความเป็นความตายของคนใกล้ชิดในมือเจ้าสัวนั้นเปรียบเสมือนหมากบนกระดานที่พร้อมจะถูกเขี่ยทิ้งได้ทุกเมื่อ การปิดปากไม่ใช่เพียงแค่การฆ่าศัตรู แต่มันคือการกำจัด 'ประจักษ์พยาน' ที่อาจจะกลายเป็นหนามยอกอกในอนาคต กลับมาที่สถานการณ์หน้าตึก ศิลารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากฝีเท้าของชายชุดดำสามคนที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาใกล้ เขาซ่อนตัวอยู่ในรถยนต์ที่ถูกทิ้งไว้ข้างทาง หายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมสติ 'ถ้ามันอยากให้ฉันเป็นเหยื่อ... ฉันก็จะแสดงบทเหยื่อให้มันดูจนพอใจ' เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดแอปพลิเคชันที่รินรดาเคยลงรหัสไว้ให้ มันไม่ใช่แอปฯ ธรรมดา แต่มันคือโปรแกรมเจาะระบบกล้องวงจรปิดภายในเครือข่ายของตึกเจ้าสัว ศิลาตัดสินใจเสี่ยง เขาพิมพ์คำสั่งสั้นๆ เพื่อปล่อยข้อมูลบางอย่างที่เขารวบรวมมาได้ออกสู่สาธารณะ ทันใดนั้น หน้าจอดิจิทัลขนาดใหญ่บนตึกรอบบริเวณที่เคยฉายโฆษณา ก็เปลี่ยนเป็นภาพถ่ายลับๆ ที่แสดงให้เห็นการโอนเงินจำนวนมหาศาลจากบัญชีของเจ้าสัวไปยังกลุ่มอาชญากรข้ามชาติ ภาพเหล่านั้นไม่ใช่แค่หลักฐาน แต่เป็น 'ระเบิดเวลา' เสียงอื้ออึงจากฝูงชนที่เคยตื่นตระหนกแปรเปลี่ยนเป็นเสียงฮือฮาด้วยความตกใจ ทุกสายตาจับจ้องไปที่หน้าจอนั้น ศิลายิ้มที่มุมปาก ความหวาดกลัวที่เคยมีเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นที่ถูกจุดติด เขาขยับตัวออกจากรถ เตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้า แต่ทว่า... ทันใดนั้นโทรศัพท์ของเขาก็สั่นขึ้นมา ข้อความจากเบอร์แปลกๆ ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ *‘นายคิดว่านั่นคือความจริงทั้งหมดงั้นหรือศิลา? ลองหันไปดูข้างหลังนายสิ... คนที่นายไว้ใจที่สุด กำลังถือปืนเล็งมาที่ท้ายทอยของนายอยู่’* ศิลาหัวใจหล่นวูบ เขาค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นเงาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่หลังกำแพงที่เขาเพิ่งวิ่งผ่านมา แสงไฟจากหน้าจอขนาดใหญ่กระทบใบหน้าที่คุ้นเคยจนทำให้เขาถึงกับพูดไม่ออก รินรดา... ในมือของเธอไม่ใช่เครื่องมือสื่อสาร แต่เป็นกระบอกปืนสั้นที่ติดตั้งที่เก็บเสียง และแววตาของเธอนั้นว่างเปล่าราวกับคนแปลกหน้าที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้ท่านผู้อ่านตื่นเต้นและอยากติดตามตอนต่อไปนะครับ ด้วยความเคารพจากใจ ดรากอนไรเดอร์ครับ