จุดเปลี่ยน

“รหัสลับนั่นไม่ได้บอกที่ซ่อนสมบัติ แต่มันบอกที่ซ่อน ‘ศพ’ ของคนคนหนึ่ง... ซึ่งก็คือคุณเอง ศิลา” น้ำเสียงของรินรดาแผ่วเบา ทว่ากลับดังก้องกังวานในโสตประสาทของชายหนุ่มราวกับเสียงระฆังที่ถูกตีซ้ำย้ำเตือนถึงความแตกร้าวในจิตวิญญาณ ศิลาชะงักมือนิ่งสนิทอยู่หน้าโต๊ะทำงานไม้โอ๊กเก่าคร่ำ บนนั้นเต็มไปด้วยเอกสารโบราณและแผนผังโครงข่ายอิทธิพลของเจ้าสัวบูรพาที่เขารวบรวมมาแรมเดือน ศิลาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววสับสนวูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่เขามักใช้เป็นเกราะกำบัง “ริน คุณกำลังพูดเรื่องอะไร” เขาถาม สุ้มเสียงทุ้มต่ำแต่สั่นพร่าด้วยความพยายามคุมสติ “ผมเป็นแค่คนความจำเสื่อมที่พยายามหาทางออกให้ชีวิต ไม่ใช่นิยายสืบสวนที่รอการไขปริศนาเรื่องความตายของตัวเอง” รินรดาถอนหายใจยาว เธอวางม้วนกระดาษจารึกเก่าแก่ลงบนโต๊ะ ก่อนจะเลื่อนรูปถ่ายใบหนึ่งออกมา มันเป็นภาพถ่ายขาวดำที่ขอบกระดาษเปื่อยยุ่ยจนเกือบขาด บนนั้นคือชายหนุ่มในเครื่องแบบมือปราบหน่วยพิเศษ ใบหน้าคมสันและแววตาดุดันที่ดูเหมือนเขาอย่างกับแกะ แต่สิ่งที่ทำให้ศิลาต้องหายใจติดขัด คือรอยแผลเป็นรูปกากบาทที่สันมือขวา... ตำแหน่งเดียวกับที่เขามี “คุณไม่ใช่คนแปลกหน้าในเมืองนี้ศิลา คุณคือมือปราบที่เคยเกือบจะโค่นล้มอาณาจักรของเจ้าสัวบูรพาได้สำเร็จเมื่อห้าปีก่อน” รินรดาชี้ไปที่ตราสัญลักษณ์บนปกเสื้อในรูป “เหตุการณ์คืนนั้นที่คลังสินค้าท่าเรือ คุณไม่ได้หายสาบสูญไปเพราะอุบัติเหตุ แต่คุณถูก ‘ล้างสมอง’ เพื่อให้กลายเป็นเครื่องมือที่เชื่องที่สุดของคนที่คุณเคยไล่ล่า” ศิลาลุกขึ้นยืนฉับพลัน เก้าอี้ไม้ไถลครูดกับพื้นเสียงดังสนั่น เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง ความเจ็บปวดแล่นแปลบเข้าที่ขมับราวกับมีเข็มพันเล่มทิ่มแทง ภาพนิมิตที่กระจัดกระจายเริ่มต่อติดกัน—เสียงปืน เสียงกรีดร้อง ความเย็นยะเยือกของห้องทดลองที่ไร้หน้าต่าง และใบหน้าของชายสูงวัยที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังนิ่ม... เจ้าสัวบูรพา “ไม่จริง...” ศิลาคำรามในลำคอ มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความทรงจำที่เคยหลับใหลเริ่มตื่นขึ้นพร้อมกับความเกลียดชังที่พุ่งพล่านจนยากจะสะกด “ถ้าผมเป็นมือปราบจริง ทำไมผมถึงยอมรับใช้มัน... ทำไมผมถึงกลายเป็นเงาที่คอยกำจัดศัตรูให้มันกัน!” “เพราะนั่นคือจุดประสงค์ของมันไงล่ะ” รินรดาเดินเข้ามาใกล้ สายตาของเธอมีความเห็นใจฉายชัด “มันไม่เพียงแต่ต้องการทำลายคุณ แต่มันต้องการ ‘ใช้’ คุณเพื่อพิสูจน์ว่า แม้แต่คนที่รักความยุติธรรมที่สุด ก็สามารถกลายเป็นอสูรกายที่โสมมที่สุดได้ หากความทรงจำถูกลบออกไป” บรรยากาศในห้องเงียบงันลงจนได้ยินเสียงลมหายใจที่หอบถี่ของศิลา เขาเดินไปที่บานหน้าต่าง มองออกไปยังแสงไฟระยิบระยับของเมืองที่ดูเหมือนจะกว้างใหญ่และเลวร้ายขึ้นกว่าเดิม ในเงาสะท้อนบนกระจก เขาไม่ได้เห็นแค่ชายหนุ่มไร้นามคนหนึ่งอีกต่อไป แต่เขากำลังเห็นเงาของอดีตมือปราบผู้สูญเสียศักดิ์ศรีที่กำลังหวนคืนมา ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้อง ตามด้วยเสียงกระแทกประตูจนกลอนล็อกพังกระจุย ชายชุดดำสามคนก้าวเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ นำหน้าโดยชายร่างสูงใหญ่ที่ดูคุ้นตา ศิลาจำเขาได้... มือขวาของเจ้าสัวบูรพา คนที่เคยส่งเขายาและคำสั่งสังหารมาตลอดระยะเวลาที่เขาสูญเสียความทรงจำ “ท่านเจ้าสัวบอกแล้วว่าอย่าให้แกเข้าใกล้รินรดามากเกินไป ศิลา” ชายชุดดำกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “เพราะความทรงจำที่หายไปน่ะ... บางทีมันก็ไม่ได้อยากถูกรื้อฟื้นหรอกนะ โดยเฉพาะเรื่องที่แกเป็นคน ‘ฆ่า’ คู่หูของตัวเองด้วยมือคู่นี้” ศิลานิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมา แววตาของเขาไม่ได้สับสนอีกต่อไป แต่มันเปลี่ยนเป็นดวงตาของนักล่าที่หิวกระหายการสะสาง ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบังบัดนี้เปลี่ยนเป็นความโหดเหี้ยมที่เยือกเย็น เขาขยับตัวเพียงเล็กน้อย เสียงกระดูกข้อนิ้วลั่นเปรี๊ยะราวกับเสียงคำรามเตือนก่อนลงมือ “ขอบใจที่เตือนความจำนะ” ศิลาแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ผู้บุกรุกถึงกับชะงัก “แต่ถ้าวันนี้ฉันต้องตาย ฉันก็จะไม่ยอมตายในฐานะ ‘หมา’ ของใครอีกแล้ว” ขณะที่ศิลากำลังจะพุ่งเข้าใส่ศัตรู ประตูอีกบานหนึ่งที่เชื่อมกับห้องเก็บของก็เปิดออกกะทันหัน ร่างหญิงชราคนหนึ่งเดินโขยกเขยกเข้ามา มือของเธอถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูเก่าแก่พอๆ กับรูปถ่ายใบนั้น “หยุดก่อนศิลา! อย่าเพิ่งสู้ตอนนี้... เพราะคนที่สั่งล้างสมองคุณ ไม่ใช่เจ้าสัวบูรพา แต่มันคือคนใกล้ตัวที่สุดของคุณต่างหาก!” ศิลาชะงักกึก ความสงสัยพุ่งเข้าเกาะกุมหัวใจเมื่อเห็นบุคคลที่เพิ่งก้าวเข้ามา... คนที่เขาไว้ใจที่สุดในชีวิต ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นที่สุดบทหนึ่ง แล้วพบกันในบทถัดไปครับ ดรากอนไรเดอร์