รอยเท้าในความทรงจำ

"ถ้าคุณยังก้าวต่อไปอีกก้าวเดียว ผมรับรองได้ว่าความลับที่ฝังอยู่ใต้เถ้าถ่านตรงหน้า จะไม่มีวันได้เผยออกมาอีกเลยตลอดกาล" เสียงแหบพร่าของศิลาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับราวกับจะดูดกลืนลมหายใจ เขาไม่ได้หันไปมองรินรดาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างหลัง แต่สายตาของเขากำลังจดจ้องอยู่กับซากปรักหักพังของคฤหาสน์ตระกูลศิลาวิจิตรที่เหลือเพียงโครงเหล็กสนิมเขรอะและเสาหินที่ถูกไฟเผาจนดำมืด รินรดาขยับแว่นสายตาที่เลื่อนลงมาเล็กน้อย มือของเธอสั่นเทาขณะถือสมุดบันทึกเล่มเก่าที่เปิดค้างไว้หน้าที่มีรหัสลับชุดสุดท้าย "แต่ศิลา... ข้อมูลจากเอกสารของเจ้าสัวบูรพาระบุชัดเจนว่ามีห้องใต้ดินที่ยังไม่ถูกทำลาย ถ้าเราไม่รีบเข้าไปตอนนี้ พายุที่กำลังจะเข้าอาจจะทำลายหลักฐานทั้งหมดไปพร้อมกับซากอาคาร" ศิลาแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ปราศจากความรื่นรมย์ แววตาของเขาสะท้อนภาพเศษกระเบื้องที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของบ้านที่อบอุ่น ก่อนจะกลายเป็นนรกบนดินในคืนที่เขาสูญเสียทุกอย่าง "คุณคิดว่าเจ้าสัวบูรพาทิ้งเศษซากไว้ให้เราเก็บกวาดจริงๆ หรือริน? เขาไม่ใช่คนโง่ และเขารู้ดีว่าผมต้องกลับมาที่นี่... ที่ที่ทุกอย่างเริ่มต้น และที่ที่ผมถูกทิ้งให้ตาย" ชายหนุ่มก้าวเท้าเหยียบลงบนกองเถ้าถ่าน เสียงกรอบแกรบของซากถ่านดังสะท้อนก้องในความเงียบราวกับเสียงกระดูกที่ถูกบดขยี้ เขาหยุดเดินเมื่อถึงจุดใจกลางของห้องโถงใหญ่—จุดที่เคยเป็นตำแหน่งของพรมผืนใหญ่สีเลือดนกที่เขาเคยนอนเล่นในวัยเด็ก เขานั่งยองๆ ลง ใช้มือที่หยาบกร้านปัดฝุ่นเถ้าออกจากพื้นดินที่แตกระแหง รินรดาเดินเข้ามาใกล้ ลมหายใจของเธอขาดห้วงเมื่อเห็นสิ่งที่ศิลาพยายามสื่อสารผ่านท่าทางนั้น "คุณจำได้ใช่ไหม?" เธอถามเสียงแผ่ว "ผมไม่ได้จำ" ศิลาตอบพลางเงยหน้ามองเธอ ดวงตาที่เคยนิ่งสงบกลับวูบไหวด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ลึกสุดใจ "แต่ร่างกายของผมมันจำ... รอยเท้าที่ทิ้งไว้บนพื้นดินตรงนี้ มันไม่ใช่ของใครที่ไหน แต่มันเป็นรอยเท้าของคนที่พยายามจะช่วยผมในคืนนั้น คนที่ไม่ได้อยู่ในบันทึกประวัติศาสตร์ของคุณ และไม่ใช่คนของเจ้าสัวบูรพา" เขากดนิ้วลงไปบนรอยบุ๋มบนพื้นดินที่ดูเหมือนจะถูกกลบฝังไว้อย่างจงใจ รินรดารีบหยิบอุปกรณ์ตรวจวัดสนามแม่เหล็กออกมา เครื่องมือนั้นส่งเสียงร้องแหลมสูงจนน่าปวดหัว บ่งบอกถึงการมีอยู่ของกลไกบางอย่างที่ฝังลึกอยู่ใต้ชั้นดิน "ศิลา... ตรงนี้มีช่องว่าง" รินรดาอุทาน เสียงของเธอเต็มไปด้วยความตื่นเต้นผสมความหวาดหวั่น "มันเหมือนกับเป็นตู้เซฟนิรภัยที่ใช้แรงดันอากาศในการเปิด... ถ้าเรากดพลาด..." "ถ้าเรากดพลาด บ้านทั้งหลังนี้จะถล่มลงมาทับเราเหมือนที่มันทำกับครอบครัวผม" ศิลาพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด "ถอยไปรินรดา นี่ไม่ใช่เรื่องของประวัติศาสตร์ แต่มันเป็นเรื่องของวิญญาณ" เขาตัดสินใจในเสี้ยววินาทีนั้น ศิลาไม่ได้เลือกกดตามรหัสที่รินรดาถอดได้จากสมุดบันทึก แต่เขากลับใช้วิธีที่ไม่มีใครคาดคิด เขาหยิบจี้ห้อยคอรูปมังกรที่แตกหักซึ่งติดตัวเขามาตลอดสิบห้าปีออกมา แล้ววางลงบนรอยบุ๋มนั้นอย่างแม่นยำ *กริ๊ก!* เสียงกลไกขัดข้องที่ดังขึ้นจากใต้ดินทำให้หัวใจของทั้งสองคนกระตุกวูบ พื้นดินรอบตัวเริ่มสั่นสะเทือน โครงสร้างเหล็กที่เคยดูมั่นคงเริ่มส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดเหมือนสิ่งมีชีวิตที่กำลังโกรธแค้น ฝุ่นควันคลุ้งกระจายไปทั่วจนมองไม่เห็นทางข้างหน้า รินรดาร้องเรียกชื่อศิลาด้วยความตระหนก แต่เสียงของเธอกลับถูกกลบด้วยเสียงพังทลายของอาคาร เมื่อฝุ่นควันเริ่มจางลง ศิลาก็พบว่าตนเองไม่ได้ยืนอยู่บนพื้นบ้านที่พังทลายอีกต่อไป แต่เขากลับยืนอยู่ในโถงทางเดินแคบๆ ที่สะอาดสะอ้านและเต็มไปด้วยตู้เอกสารเรียงรายราวกับไม่มีกาลเวลามาแตะต้อง ทว่า สิ่งที่ทำให้ศิลาต้องหยุดหายใจไม่ใช่ความแปลกประหลาดของสถานที่ แต่เป็นเงาร่างของชายชราคนหนึ่งที่ยืนหันหลังให้เขาอยู่สุดโถงทางเดิน ชายคนนั้นสวมชุดสูทแบบเก่าที่ศิลาจำได้ขึ้นใจ—ชุดเดียวกับที่พ่อของเขาใส่ในวันสุดท้ายที่ได้พบกัน "แกมาช้าไปนิดนะ ศิลา" ชายคนนั้นกล่าวเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมา เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงที่ทำให้เลือดในกายของศิลาเย็นเฉียบจนแข็งค้าง "เจ้าสัวบูรพาไม่ได้ฆ่าพ่อแก... แต่เป็นตัวแกเองที่ลืมไปว่า ใครกันแน่ที่ถือมีดอยู่ในมือคืนนั้น" ศิลาถอยหลังกรูดไปชนกับกำแพง หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เมื่อเขามองไปที่มือของตนเอง ก็พบว่ามันเปื้อนไปด้วยคราบสีแดงเข้มที่ยังคงอุ่นระอุ เหมือนเพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อนาทีที่แล้ว ผมหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับจุดเปลี่ยนของเรื่องในบทนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ดรากอนไรเดอร์