ที่หลบภัยริมน้ำ

“อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากให้พวกมันได้ยินเสียงลมหายใจของเรา” ศิลากระซิบชิดใบหูของรินรดา แรงกดจากฝ่ามือที่เขาใช้ปิดปากเธอไว้แผ่ซ่านความเย็นเยียบจากความตึงเครียด กลิ่นอับชื้นของไม้ผุและคราบน้ำมันเครื่องเก่าๆ ในท้องเรือร้างที่จอดเกยตื้นอยู่ริมฝั่งแม่น้ำสายรองโอบล้อมพวกเขาทั้งคู่ไว้ ภายนอกนั้น แสงไฟฉายสว่างวาบตัดผ่านม่านหมอกจางๆ เหนือผิวน้ำ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มชายฉกรรจ์ที่จ้างวานโดยเจ้าสัวบูรพากำลังย่ำลงบนพื้นดินริมตลิ่ง ใกล้จนศิลาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือน รินรดาพยักหน้าช้าๆ ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววมั่นใจในห้องสมุดหอจดหมายเหตุยามนี้กลับไหวระริกด้วยความหวาดหวั่น เธอพยายามข่มกลั้นเสียงสะอื้นในลำคอ เมื่อศิลาค่อยๆ ปล่อยมือออก เขายังคงประคองแผ่นหลังของเธอไว้แน่น ปรับองศาการหลบซ่อนให้เงาของพวกเขาเลือนหายไปกับความมืดมิดของมุมเรือ “พวกเขาไม่ได้มาเพื่อหาของ” ศิลาพึมพำเบามากจนแทบจะกลืนไปกับเสียงแมลงกลางคืน “พวกเขามาเพื่อเก็บกวาด... ไม่ใช่ร่องรอย แต่เป็นชีวิต” รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ มือที่เย็นเฉียบของเธอเอื้อมไปเกาะชายเสื้อแจ็คเก็ตของชายหนุ่มไว้ “ศิลา... หากเราตายที่นี่ สิ่งที่ฉันค้นพบในบันทึกเล่มนั้นจะเป็นเพียงความลับที่ฝังไปพร้อมกับเรา เจ้าสัวไม่ควรได้มันไป” ศิลาหันมองเธอในความมืด แสงจันทร์เสี้ยวที่ลอดผ่านรอยแตกของไม้กระดานเรือสาดลงบนใบหน้าของหญิงสาวเผยให้เห็นคราบน้ำตาและรอยขีดข่วนจางๆ บนแก้ม หัวใจของเขากระตุกวูบ ความรู้สึกปกป้องที่เขาพยายามกดทับไว้ภายใต้ความเย็นชาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมากลับปะทุขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาไม่ใช่คนมีอดีตที่สวยงาม แต่ในชั่วขณะนี้ รินรดาคือคนเดียวที่เป็น ‘ปัจจุบัน’ ที่เขารู้สึกว่าต้องรักษาไว้ให้ได้ “ผมจะไม่ให้ใครแตะต้องคุณ” เขาพูดพลางเอื้อมมือไปเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าเธอออกเบาๆ อย่างลืมตัว “ไม่ว่าสิ่งที่ถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์จะโหดร้ายแค่ไหน แต่มันก็เทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นหากผมปล่อยให้พวกเขาพาคุณไป” ความใกล้ชิดในที่แคบทำให้อุณหภูมิในเรือดูเหมือนจะสูงขึ้นโดยไม่มีเหตุผล รินรดาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่คมปลาบแต่แฝงด้วยความอ่อนโยนของเขา เธอรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของชายหนุ่มข้างกาย ในยามวิกฤตเช่นนี้ ความเป็นเหตุเป็นผลทางประวัติศาสตร์ที่เธอเคยยึดถือกลับดูไร้ความหมายไปถนัดตา เมื่อเทียบกับไออุ่นที่ส่งผ่านมาจากมือหนาที่ยังคงโอบไหล่เธอไว้ “ทำไมถึงต้องทำขนาดนี้ล่ะคะ... เอ้ย... ทำไมคุณถึงทำขนาดนี้” เธอเปลี่ยนคำลงท้ายอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นสายตาที่เคร่งขรึมของเขา “เพราะคุณคือคำตอบเดียวของความทรงจำที่หายไปของผม” ศิลาตอบเสียงต่ำ “และเพราะในโลกที่เต็มไปด้วยเงามายา มีเพียงคุณเท่านั้นที่เป็นความจริงสำหรับผมในตอนนี้” บรรยากาศรอบข้างเงียบงันลงชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงน้ำกระเซ็นกระทบกราบเรือที่ผุพัง ทว่าวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าข้างนอกหยุดชะงักลง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะเย็นเยียบของใครบางคนที่คุ้นหูเหลือเกิน “ออกมาเถอะ คุณศิลา... การซ่อนตัวอยู่หลังไม้เก่าๆ แบบนั้น ไม่ได้ทำให้ความจริงที่เจ้าตัวตระกูลคุณพยายามปกปิดมาหลายทศวรรษจางหายไปหรอกนะ” นั่นคือเสียงของเจ้าสัวบูรพา! ศิลากัดฟันแน่นจนกรามขึ้นนูน เขาคว้าเหล็กแหลมที่หยิบฉวยมาได้จากซอกเรือ ส่งสายตาเป็นเชิงสั่งให้รินรดาหมอบลงต่ำกว่าเดิม เขากำลังจะขยับตัวออกไปเผชิญหน้า แต่มือของรินรดากลับคว้าข้อมือเขาไว้แน่น เธอส่ายหน้าอย่างแรง พร้อมกับหยิบกระดาษจดหมายเก่าคร่ำคร่าที่เพิ่งกู้คืนมาจากแฟ้มลับออกมา แล้วยัดใส่มือเขาด้วยมือที่สั่นเทา “อย่าออกไป... ดูนี่!” เธอชี้ให้เห็นสัญลักษณ์ที่ปรากฏขึ้นบนกระดาษเมื่อถูกแสงจันทร์ส่องผ่าน “นี่ไม่ใช่แค่บันทึก แต่มันคือผังทางเดินลับใต้ดินที่เชื่อมกับเรือลำนี้... ใต้ฝ่าเท้าเรานี่เอง!” ขณะที่ศิลากำลังจะก้มลงมองพื้นเรือ แสงไฟฉายดวงใหญ่จากภายนอกก็สาดเข้ามาทางรอยแตกกะทันหัน เผยให้เห็นชายชุดดำกลุ่มหนึ่งที่พร้อมจะบุกเข้ามา แต่สิ่งที่ทำให้ศิลาต้องหยุดชะงักไปชั่วขณะ ไม่ใช่จำนวนศัตรู หากแต่เป็นเสียงปืนที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังของเรือ... ไม่ใช่เสียงของศัตรู แต่เป็นเสียงปืนที่เขาคุ้นเคยที่สุด มันคือเสียงปืนของ ‘ชายในเงา’ คนที่เคยสังหารพ่อของเขาเมื่อสิบห้าปีก่อน และตอนนี้... เขากำลังยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือลำที่พวกเขากำลังซ่อนตัวอยู่ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ ดรากอนไรเดอร์