หนีการไล่ล่า

"อย่าหยุด! ถ้าเท้าเธอหยุดตอนนี้ เราสองคนได้กลายเป็นศพเฝ้าสุสานโบราณนี่แน่!" ศิลากระชากเสียงต่ำในลำคอ พร้อมกับออกแรงฉุดข้อมือของรินรดาให้พุ่งตัวหลบเข้าไปในซอกหินแคบๆ ท่ามกลางความมืดมิดที่ถูกแผดเผาด้วยสายฝนที่เทกระหน่ำราวกับฟ้ารั่ว กลิ่นดินชื้นแฉะและกลิ่นคาวสนิมจางๆ ลอยมาปะทะจมูก ทั้งคู่หอบหายใจถี่รัว เสียงหัวใจที่เต้นโครมครามในอกดังแข่งกับเสียงฝนที่ฟาดลงบนพื้นศิลา รินรดาพยักหน้า ทั้งที่ริมฝีปากสั่นระริกด้วยความหนาวเหน็บและแรงตื่นตระหนก เธอไม่ถามว่าเกิดอะไรขึ้นกับอานนท์ หรือใครกันแน่ที่ฝ่าวงล้อมเข้ามาช่วยชีวิตพวกเขาในจังหวะที่ความตายจ่ออยู่แค่ปลายจมูก เพราะในนาทีนี้ สิ่งเดียวที่มีค่ามากกว่าความจริงก็คือลมหายใจที่เหลืออยู่ "ทางข้างหน้าคือหน้าผา" รินรดากระซิบพลางกวาดสายตาผ่านม่านฝนที่บดบังทัศนวิสัยจนมืดมัว เธอพยายามควบคุมสติไม่ให้แตกสลาย "ศิลา... ถ้าเราออกไปตรงนั้น เราเป็นเป้านิ่งให้พวกมันสอยแน่" ศิลาไม่ตอบ เขาลดตัวลงต่ำ สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบกายอย่างใจเย็น แม้ในใจจะร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา เขาจำแววตาของชายปริศนาที่สวมหน้ากากเหล็กคนนั้นได้... แววตาที่ดูคุ้นเคยอย่างประหลาด แววตาที่สื่อถึงความแค้นที่สั่งสมมานานปี *อานนท์... แกไปรู้จักกับคนแบบไหนกันแน่?* "เราต้องออกไป" ศิลาตัดสินใจเฉียบขาด "ถ้าขืนซ่อนอยู่ที่นี่ พวกมันใช้อุปกรณ์ตรวจจับความร้อนเมื่อไหร่ เราก็จบเห่" เขาสังเกตเห็นเงาตะคุ่มของกลุ่มคนชุดดำเคลื่อนที่ผ่านพุ่มไม้ห่างออกไปไม่กี่สิบเมตร แสงไฟฉายสาดส่องไปมาตัดกับสายฝนราวกับลำแสงเลเซอร์ที่กำลังไล่ล่าเหยื่อ ศิลาคว้าเศษผ้าที่ฉีกมาจากเสื้อคลุมพันไว้ที่มือ แล้วหันไปสบตารินรดา "ริน... ถ้าผมเป็นอะไรไป ให้วิ่งไปทางทิศตะวันออก ที่นั่นมีร่องหินเล็กๆ พอจะให้คนตัวเล็กๆ อย่างคุณมุดเข้าไปได้ อย่าหันหลังกลับมาเด็ดขาด" "ไม่!" รินรดาปฏิเสธทันควัน มือของเธอคว้าต้นแขนเขาไว้แน่น "ฉันไม่ทิ้งคุณไว้ที่นี่ เราต้องไปด้วยกัน ศิลา... คุณลืมแล้วหรือไงว่าใครกันที่ถอดรหัสศิลาจารึกนั่นได้ ถ้าไม่มีฉัน คุณก็หาความจริงไม่เจอ!" ศิลานิ่งงัน คำพูดของเธอเป็นความจริงที่เถียงไม่ได้ ทว่าความรักและความรับผิดชอบที่เขามีต่อหญิงสาวตรงหน้ากลับหนักอึ้งกว่าความแค้นทั้งหมดที่มีในใจ เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่อบอุ่นของเธอท่ามกลางความหนาวเย็น "งั้นจับมือผมไว้ให้แน่น... และอย่าหลับตาเด็ดขาด" ทั้งสองพุ่งตัวออกจากซอกหินทันทีที่เสียงฝนกลบเสียงฝีเท้าจนมิด ศิลากระโจนเข้าหาเงาสีดำที่ยืนหันหลังให้พวกเขา เขาใช้สันมือกระแทกเข้าที่ท้ายทอยของชายชุดดำอย่างแม่นยำ ร่างนั้นทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นโดยไม่มีแม้แต่เสียงร้อง ศิลาคว้าปืนพกจากเอวของศัตรูขึ้นมาตรวจสอบ ก่อนจะโยนให้รินรดา "เป็นไหม?" "เคยฝึกยิงบ้าง... ตอนที่ยังทำงานให้หน่วยคลังข้อมูลลับ" เธอรับมาด้วยมือที่สั่นเทาแต่สายตาแน่วแน่ ทว่า ทันทีที่เสียงปืนดังขึ้นจากการยิงสกัดของศัตรูที่พบตัวพวกเขาเข้าพอดี บรรยากาศรอบข้างก็เปลี่ยนไปราวกับถูกกดทับด้วยความตาย กลุ่มคนชุดดำนับสิบเริ่มบีบวงล้อมเข้ามา ฝนที่ตกลงมาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงจางๆ จากเลือดที่หยดลงบนพื้นดิน เจ้าสัวบูรพาอาจจะส่งคนมามากกว่าที่พวกเขาประเมินไว้หลายเท่าตัว ศิลากดไหล่รินรดาให้หมอบลง ก่อนจะก้าวออกไปเผชิญหน้ากับปลายกระบอกปืนที่จ่อเข้ามาจากทุกทิศทาง เขาไม่ได้กลัวตาย แต่เขากลัวว่าปริศนาที่อานนท์ทิ้งไว้จะตายไปพร้อมกับเขา "ถ้าพวกแกอยากได้ของชิ้นนั้นนัก ก็เข้ามาเอาศพฉันไปให้เจ้าสัวดู!" ศิลาตะโกนท้าทายท่ามกลางสายฝน "อย่านะศิลา!" รินรดาร้องเรียก ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของกลุ่มชุดดำ เป็นเสียงที่ไม่ได้มาพร้อมกับเสียงฝน แต่มาพร้อมกับแรงกดดันที่ทำให้แม้แต่นักฆ่ามืออาชีพยังต้องชะงัก ชายในชุดโค้ทสีเทาเปียกโชกเดินฝ่าสายฝนเข้ามา เขาไม่ได้พกอาวุธ แต่ในมือเขากลับถือ 'แผ่นหินสลักลายมังกร' ที่ศิลาตามหามาตลอดชีวิต ชายคนนั้นหยุดยืนอยู่หน้ากลุ่มชุดดำ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น ศิลาเบิกตากว้างเมื่อจำคนคนนั้นได้... เขาไม่ใช่คนอื่นไกล แต่นี่คือคนที่เขาคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน ชายคนนั้นหันมามองศิลา แววตาของเขาเย็นชาไร้ความรู้สึก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ศิลาถึงกับเข่าทรุด "ฉันไม่ได้มาช่วยแกไอ้ลูกชาย... ฉันมาทวงของที่แกไม่มีปัญญาจะรักษาไว้ต่างหาก" บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงฝนที่ตกกระทบใบไม้ดังเปาะแปะ ชายคนนั้นโยนศิลาจารึกทิ้งลงบนพื้นโคลนท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน ก่อนจะชักปืนพกกระบอกที่คุ้นตาออกมา แล้วเล็งตรงมาที่หน้าผากของศิลา ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับศิลาและรินรดาในค่ำคืนที่แสนกดดันนี้ครับ ดรากอนไรเดอร์