คำสารภาพก่อนตาย

"ความเมตตาที่ท่านได้รับมาตลอดชีวิต... มันคือดอกเบี้ยที่ท่านต้องจ่ายคืนด้วยเลือดในวันนี้ เจ้าสัว" เสียงของชายชราสั่นเครือ แผ่วเบา หากแต่กังวานลึกในโสตประสาทของศิลา เขาไม่ได้พูดกับศิลา แต่กำลังจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของบุรุษผู้ทรงอิทธิพลที่นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊กตัวเขื่อง ชายชรา—อดีตสมุห์บัญชีผู้กุมความลับของมูลนิธิบูรพาสงเคราะห์—กำลังนั่งตัวสั่นอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ในห้องใต้ดินที่อับชื้นของคลังสินค้าเก่าริมแม่น้ำ ศิลาไม่ขยับกาย หัวใจของเขาเต้นรัวราวกับกลองรบ ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งกลับเย็นเฉียบเมื่อความจริงในหัวเริ่มปะติดปะต่อกัน ภาพของเจ้าสัวบูรพา—ผู้ที่เขาเคารพเสมือนบิดา—ที่กำลังยิ้มละไมอยู่ตรงหน้า กับใบหน้าเดียวกันนั้นที่สั่งการสังหารครอบครัวของเขาในความทรงจำที่แตกกระเจิง มันทับซ้อนกันจนน่าสะอิดสะเอียน "แกพูดเพ้อเจ้ออะไร อานนท์" เจ้าสัวบูรพาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแววตาที่จ้องมองชายชรานั้นกลับปราศจากความปรานี "เงินที่ฉันให้แกไปเลี้ยงดูครอบครัวตลอดสิบปีมานี้ ยังไม่พอที่จะปิดปากแกหรือไง" "ครอบครัวผมตายไปหมดแล้ว!" อานนท์ตะโกนสุดเสียง น้ำตาไหลพรากอาบแก้มที่เหี่ยวย่น "เพราะความลับของท่าน... เพราะ 'รอยจารึก' ที่ท่านพยายามตามหาจนวินาศสันตะโร! ศิลา... มองดูเด็กคนนี้ให้ดีท่านเจ้าสัว นี่คือผลผลิตจากความอำมหิตของท่าน!" ศิลาก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว มือของเขากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความโกรธแค้นประดังเข้ามาประหนึ่งพายุที่จ้องจะทำลายทุกอย่าง แต่ในใจลึกๆ เขากลับหวาดกลัว... กลัวว่าหากเขารู้ความจริงทั้งหมดไปมากกว่านี้ เขาจะไม่มีทางหันหลังกลับไปใช้ชีวิตธรรมดาได้อีก "ศิลา" เจ้าสัวหันมามองเขา รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ศิลาเคยคิดว่าเปี่ยมด้วยความเมตตา "เธอคงสงสัยสินะว่าทำไมฉันถึงเลือกเด็กกำพร้าอย่างเธอมาส่งเสียเรียนจนจบ" "เพราะท่านต้องการเครื่องมือ" ศิลาตอบ เสียงของเขาแหบพร่าทว่าหนักแน่น "เครื่องมือที่ท่านสร้างมากับมือ เพื่อให้มันกลายเป็นกุญแจไขไปสู่สมบัติที่ท่านกระหาย" "เก่งมาก" เจ้าสัวหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "แต่สิ่งที่เธอยังไม่รู้คือ... พ่อของเธอต่างหากที่เป็นคนทรยศต่ออุดมการณ์ของพวกเรา" อานนท์ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้พยายามขัดขวาง "อย่าฟังมัน! ศิลา อย่าฟังคำลวงของปีศาจตนนี้! ที่ใต้ฐานศิลาจารึกในพิพิธภัณฑ์... รหัสผ่านไม่ได้ถูกซ่อนไว้ที่นั่น แต่มันคือ..." *ปัง!* เสียงปืนเก็บเสียงดังขึ้นเพียงแผ่วเบา แต่สำหรับศิลา มันดังสนั่นกึกก้องไปทั่วโสตประสาท เลือดสีแดงฉานพุ่งกระฉูดออกจากหน้าผากของอานนท์ ร่างของชายชราทรุดฮวบลงกับพื้น ทิ้งไว้เพียงดวงตาที่เบิกโพลงค้างราวกับจะสาปแช่งความชั่วร้ายที่ยังคงลอยนวลอยู่ตรงหน้า ศิลาตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อ เขาหันขวับไปมองที่ประตูทางเข้า ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทของ 'เงา' ลูกน้องคนสนิทของเจ้าสัวยืนถือปืนกระบอกนั้นอยู่ "ดูเหมือนเขาจะพูดมากไปหน่อยนะ" เจ้าสัวบูรพาลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม จัดเนกไทให้เข้าที่ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ศิลา ฉันให้โอกาสเธออีกครั้ง เลือกเอาระหว่างการเป็นลูกชายที่ฉันภูมิใจ กับการเป็นร่างไร้วิญญาณที่นี่พร้อมกับชายแก่คนนี้" ศิลามองศพของอานนท์ สลับกับใบหน้าของเจ้าสัว ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง เขาตระหนักได้ทันทีว่าอานนท์ไม่ได้แค่พยายามจะสารภาพ แต่พยายามจะส่งต่อ 'ความหวังสุดท้าย' ให้แก่เขา "ท่านคิดว่าความตายจะปิดปากความจริงได้งั้นหรือ" ศิลาเค้นเสียงถาม มือค่อยๆ เลื่อนลงไปแตะมีดพกที่ซ่อนอยู่ข้างเอวอย่างแนบเนียน "ความจริงไม่มีอยู่จริงหรอกศิลา" เจ้าสัวเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นซิการ์ราคาแพงจางๆ "มีเพียงผู้ชนะเท่านั้นที่เป็นคนเขียนประวัติศาสตร์ และเธอก็ไม่ใช่ผู้ชนะ... อย่างน้อยก็ยังไม่ใช่ในตอนนี้" ในขณะที่ศิลากำลังจะตัดสินใจว่าจะเปิดฉากปะทะหรือล่าถอย ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยของคลังสินค้าก็ดังลั่นกึกก้องไปทั่วบริเวณ ไฟฟ้าภายในอาคารดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่มองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้ว ท่ามกลางเสียงระเบิดของกระแสไฟฟ้าที่ลัดวงจร เสียงกระซิบแผ่วเบาที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหูของศิลา "ศิลา... อย่าขยับไปไหน ทั้งหมดนี้คือกับดัก และคนที่ทรยศไม่ใช่คนที่คุณคิด" ก่อนที่ศิลาจะได้เอ่ยถาม มือปริศนาหนึ่งข้างก็คว้าข้อมือเขาไว้แน่นและกระชากเขาไปในความมืด พร้อมกับเสียงปืนหลายนัดที่กราดเข้ามายังจุดที่เขายืนอยู่เมื่อครู่! ความลับที่อานนท์พยายามจะบอกยังไม่จบสิ้น และใครกันแน่ที่ฝ่าวงล้อมเข้ามาช่วยเขาในเวลาที่สิ้นหวังที่สุดเช่นนี้ ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นที่สุดตอนนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ ดรากอนไรเดอร์