คำเตือนจากรุ่นพี่

กลิ่นอับของแฟ้บและคราบน้ำมันเครื่องที่ฝังแน่นอยู่ตามซอกเล็บของลุงมั่น คือหลักฐานชั้นดีว่าความซื่อสัตย์ไม่ได้ช่วยให้ใครซื้อตั๋วชั้นหนึ่งบนรถไฟสายกรุงเทพฯ ได้ "เอ็งคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ ไอ้ก้อง?" เสียงแหบพร่าของลุงมั่นดังขึ้นท่ามกลางเสียงเครื่องปรับอากาศเก่าๆ ที่ส่งเสียงครางฮือในห้องเก็บเอกสารชั้นสาม กลิ่นกาแฟโบราณราคาถูกลอยอวลปนกับควันบุหรี่กรองทิพย์ที่ลุงมั่นมักแอบสูบตอนเลยเวลาพักเที่ยง ชายวัยกลางคนผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวในบริษัทอสังหาริมทรัพย์แห่งนี้มาเกือบสามสิบปี ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนา สายตาของเขายังคงจดจ่ออยู่กับสมุดบัญชีเบิกจ่ายวัสดุก่อสร้างที่กระดาษเหลืองกรอบราวกับใบไม้ร่วง ก้องยืนนิ่ง ขากางออกเล็กน้อยเพื่อทรงตัวบนพื้นกระเบื้องยางที่ร่อนหลุดเป็นแผ่น ในมือของเขากำสำเนาสัญญาว่าจ้างก่อสร้างโครงการเดอะ พาร์ควิว รีสอร์ท ที่เพิ่งดึงออกมาจากแฟ้มลับเมื่อคืนนี้แน่น จนมุมกระดาษยับยู่ยี่ "ผมแค่อยากรู้ว่าทำไมงบถมที่ดินมันถึงต่างจากความเป็นจริงเกือบสิบล้าน ลุงมั่น... ตัวเลขพวกนี้มันหมายถึงเงินเดือนของคนงานก่อสร้างนับร้อยชีวิตที่ถูกตัดทอนลงไปนะ" ก้องเค้นเสียงพูดออกไป แม้ลำคอจะแห้งผาก ลุงมั่นหยุดมือจากการเขียน ปากกาหมึกซึมราคาถูกถูกวางลงบนโต๊ะไม้ที่เต็มไปด้วยรอยขูดขีด ชายแก่ถอนหายใจยาวนานราวกับกำลังแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นดวงตาที่ผ่านการเห็น "ความเน่าเฟะ" มาโชกโชกจนด้านชา "ความยุติธรรมเหรอ?" ลุงมั่นแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแห้งแล้งและน่าสมเพช "เอ็งเพิ่งอายุเท่าไหร่เองวะไอ้ก้อง? ยี่สิบห้า? ปีที่แล้วเอ็งยังแบกกระสอบปูนอยู่ไซต์งานต่างจังหวัดไม่ใช่เรอะ พอสอบเทียบได้วุฒิ ป.ตรี มานั่งโต๊ะแอร์เย็นๆ หน่อย ทำเป็นลืมกลิ่นดินกลิ่นโคลนไปซะแล้ว" "ผมไม่ได้ลืม" ก้องสบตารุ่นพี่อย่างไม่หลบเลี่ยง "เพราะผมจำได้ต่างหาก ผมถึงทนเห็นพวกมันเอาเปรียบคนข้างล่างไม่ได้" "คนข้างล่างเขาไม่ได้อยากฟังความจริงหรอกโว้ย!" ลุงมั่นตบโต๊ะเสียงดังสนั่นจนแฟ้มเอกสารสะเทือน "สิ่งที่คนพวกนั้นต้องการคือ 'เงิน' สิ้นเดือนมีข้าวใส่ปาก มีค่าเทอมให้ลูก ไม่ใช่ความยุติธรรมบ้าบอที่เอ็งกำลังวิ่งหา เสี่ยวิชัยแกไม่ได้สร้างตึกด้วยศรัทธา แกสร้างมันด้วยเงิน และใครก็ตามที่ขวางทางเดินของเงิน... มันมักจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย" คำว่า 'หายไป' แขวนค้างอยู่ในบรรยากาศที่อัดแน่นไปด้วยความอึดอัด ก้องรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกอยู่ที่คอ ภาพความทรงจำในวัยเด็กแวบเข้ามาในหัว พ่อของเขาเคยต้องก้มหัวให้ผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่นเพราะเรื่องที่ดินทำกิน จนตรอมใจตายในกระท่อมหลังเล็กๆ ความรู้สึกผิดที่เคยฝังรากลึกถูกปลุกเร้าให้ลุกโชนขึ้นอีกครั้งในอก "ถ้าผมเงียบ... แล้วผมจะต่างอะไรกับพวกมัน?" ก้องถามเสียงสั่น ร่างกายเกร็งแน่นด้วยแรงโทสะที่ถูกกดทับ ลุงมั่นลุกขึ้นยืน ชายแก่เดินเข้ามาใกล้รุ่นน้อง มือหยาบกร้านตบลงเบาๆ ที่ไหล่หนา แรงนั้นไม่มาก แต่หนักหน่วงราวกับภูเขา "อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะไอ้ก้อง เสี่ยวิชัยไม่ได้เป็นแค่เจ้าของบริษัทนี้ แกคือกฎหมาย แกคืออำนาจในเมืองนี้ ถ้าเอ็งยังดึงดันจะขุดคุ้ยเรื่องนี้ต่อ อีกสามวันเอ็งอาจจะไม่ได้นั่งอยู่ตรงนี้ แต่อาจจะไปโผล่ที่ไหนสักแห่งในสภาพที่แม้แต่แม่แท้ๆ ยังจำไม่ได้" ลุงมั่นถอนหายใจเฮือกใหญ่ ปลดแว่นสายตาขึ้นเช็ดกับเสื้อเชル트สีซีด "กลับไปซะ ทำเป็นมองไม่เห็น ลืมซะว่าเอกสารพวกนี้เคยอยู่ในมือเอ็ง" พูดจบ ลุงมั่นก็เดินเลี่ยงออกไปทางประตูหลัง ปล่อยให้ก้องยืนอยู่ลำพังท่ามกลางความเงียบงัน เสียงเครื่องปรับอากาศยังคงส่งเสียงคำรามต่ำๆ ราวกับเยาะเย้ยความดื้อรั้นของเขา ก้องสูดหายใจเข้าลึก กลิ่นฝุ่นละอองและกระดาษเก่าเสียดแทงจมูก เขาก้มลงมองเอกสารในมืออีกครั้ง ตัวเลขส่วนต่างสิบล้านยังคงเด่นหรา ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะตัดสินใจพับเก็บมันเข้าที่เดิม เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อก็สั่นขึ้นเบาๆ เขาก้มลงหยิบขึ้นมาดู หน้าจอแสดงข้อความจาก "ริน" *[ก้อง... ตอนนี้เธออยู่ที่บริษัทหรือเปล่า? มีคนแปลกหน้าสองคนมาถามหาเธอที่มูลนิธิ บอกว่าเป็นตำรวจแต่ไม่มีบัตรประจำตัว ระวังตัวด้วยนะ!]* หัวใจของก้องกระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามขึ้นมาถึงต้นคอ ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตั้งสติ ประตูห้องเก็บเอกสารด้านหน้าที่ควรจะถูกล็อกไว้ ก็ส่งเสียง "คลิก" เบาๆ... ตามด้วยเสียงฝเท้าหนักๆ หลายคู่ที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ อย่างไร้ซุ่มเสียง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ก้องในเส้นทางอันมืดมิดนี้ครับ - บันทึกคนจร