ความหวังที่ถูกเตะตัดขา

"ริน... อย่าเพิ่งกดรีเฟรช มันไม่มีประโยชน์แล้ว" ผมเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องเช่าแคบๆ กลิ่นอับของฝนที่ตกหนักด้านนอกแทรกซึมเข้ามาทางรอยแยกของหน้าต่าง ก้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เคยแสดงผลหน้าเพจ 'กระบอกเสียงคนไร้บ้าน' ซึ่งตอนนี้กลายเป็นเพียงหน้าจอสีขาวว่างเปล่า พร้อมข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานที่ว่า *'บัญชีนี้ถูกระงับเนื่องจากละเมิดนโยบายความปลอดภัย'* รินกำมือแน่นจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดโปน ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววความหวังในอุดมการณ์บัดนี้สั่นไหวด้วยความโกรธแค้น เธอหันมามองผม เสียงของเธอแผ่วเบาแต่สั่นเครือ "พวกเขาทำได้ขนาดนี้เลยเหรอ ก้อง... เราแค่เอาหลักฐานการโกงค่าชดเชยที่ดินมาเปิดเผยนะ เราไม่ได้ทำอะไรผิด!" "ความผิดของคนตัวเล็กๆ คือการที่ดันไปเหยียบตาปลาของผู้มีอำนาจเข้าอย่างจังไงครับ" ผมตอบพลางถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นยืน ก้าวเดินไปที่หน้าต่างมองดูแสงไฟจากตึกสูงของเสี่ยวิชัยที่ตั้งตระหง่านอยู่ไกลๆ ราวกับดวงตาของอสูรกายที่กำลังจ้องมองความพ่ายแพ้ของเรา เสี่ยวิชัยไม่ใช่แค่คนรวย แต่เขาคือระบบที่หล่อเลี้ยงความอยุติธรรม การที่เพจถูกแฮ็กไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือการประกาศสงครามที่ไร้เงา พวกเขาไม่ได้แค่ลบโพสต์ แต่พวกเขากำลังลบ 'ตัวตน' ของความจริงที่ผมพยายามสร้างขึ้นมาตลอดหลายเดือน "ก้อง... ถ้าพวกเขารู้รหัสผ่านเข้าถึงแอดมินเพจได้ แปลว่าสิ่งที่อยู่ในเครื่องนี้..." รินเว้นช่วง เธอค่อยๆ หันไปมองโน้ตบุ๊กที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ตัวเก่า ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินบรรยากาศในห้อง "ครับ... ข้อมูลสำรองของชาวบ้านทุกคน หลักฐานการโอนเงินใต้โต๊ะ รายชื่อผู้ที่ตกเป็นเหยื่อของการไล่ที่ ทุกอย่างอยู่ในนั้นหมดเลย" ผมพยายามคุมน้ำเสียงให้เรียบเฉยที่สุด ทั้งที่ในใจกำลังเดือดพล่านเหมือนลาวาที่พร้อมจะประทุ ทันใดนั้น เสียงเตือนจากโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้น มันไม่ใช่ข้อความแจ้งเตือนจากโซเชียลมีเดีย แต่เป็นข้อความจากเบอร์แปลกหน้าที่ส่งมาพร้อมกับไฟล์ภาพเพียงไฟล์เดียว ผมกดเปิดดู มือที่ถือโทรศัพท์เย็นเฉียบ มันเป็นภาพของ 'พ่อ' ในช่วงเวลาที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ แต่ไม่ใช่ภาพที่ผมเคยเห็น มันเป็นภาพพ่อในชุดคนงานก่อสร้างของบริษัทเครือเสี่ยวิชัยที่กำลังเซ็นสัญญาอะไรบางอย่างด้วยท่าทางที่ดูตื่นตระหนก และมีใครบางคนในชุดสูทสีเข้มยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง "พ่อผม..." ผมพึมพำ ชื่อของเสี่ยวิชัยผุดขึ้นมาในหัวทันที ไม่ใช่แค่เรื่องที่ดินในปัจจุบัน แต่มันคือรอยแผลเก่าที่ครอบครัวผมเคยโดนกระทำมาก่อน "ก้อง! เครื่องมัน... มันเริ่มพิมพ์อะไรเอง!" รินร้องลั่นเมื่อเห็นเคอร์เซอร์บนหน้าจอโน้ตบุ๊กเริ่มขยับไปมาด้วยตัวมันเอง ข้อความภาษาไทยปรากฏขึ้นทีละตัวอักษรบนหน้าต่างแชทของเพจที่ถูกกู้คืนชั่วคราว: *'ความยุติธรรมไม่มีขายในตลาดนัด ถ้าอยากให้ครอบครัวอยู่อย่างสงบ ก็จงหยุดก้าวขาเข้ามาในเขตของฉันเสียที... ก้อง'* รินผงะถอยหลัง เธอหันมามองผมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตกใจ "เขารู้ชื่อคุณ... เขารู้ว่าคุณเป็นใคร! เราต้องแจ้งความ เราต้องไปสถานีตำรวจเดี๋ยวนี้!" "ตำรวจเหรอริน?" ผมแค่นหัวเราะขมขื่น ลุกขึ้นไปคว้ากุญแจรถมอเตอร์ไซค์เก่าๆ ของผม "ในเมืองนี้ ตำรวจไม่ได้นั่งอยู่ในโรงพักครับ แต่อยู่บนโต๊ะอาหารมื้อหรูของเสี่ยวิชัยต่างหาก" ผมตัดสินใจในวินาทีนั้น ผมคว้าแฟลชไดรฟ์สำรองออกมาจากช่องลับใต้พื้นไม้ ก่อนจะกระชากปลั๊กคอมพิวเตอร์ทิ้งเพื่อตัดการเชื่อมต่อทั้งหมด เสียงพัดลมระบายอากาศของเครื่องหยุดลง ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าขนลุก "คุณจะไปไหน?" รินคว้าแขนผมไว้ แววตาของเธอสับสนระหว่างความห่วงใยและความมุ่งมั่น "ไปหาคำตอบที่เหลือครับ... ถ้าเขาคิดจะเตะตัดขาผม เพื่อไม่ให้ผมก้าวเดินต่อ ผมก็จะคลานเข้าไปหาเขาถึงที่เอง" ผมก้าวออกจากห้อง ทิ้งรินไว้เบื้องหลัง ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มซาลง ผมรู้ดีว่านี่คือการเอาชีวิตไปเสี่ยง แต่ถ้าผมยอมถอยตอนนี้ ความตายของพ่อและความลำบากของคนไร้บ้านอีกนับร้อยชีวิตจะไม่มีความหมายอะไรเลย ในขณะที่ผมกำลังจะสตาร์ทรถ เสียงเคาะกระจกหน้าต่างห้องผมก็ดังขึ้นเบาๆ ทั้งที่ห้องผมอยู่ชั้นสาม! ผมชะงักมองขึ้นไป เห็นเงาร่างหนึ่งยืนซ้อนอยู่ในมุมมืดของระเบียง เป็นชายในชุดสีดำสนิทที่ผมไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน เขากำลังถือซองเอกสารสีน้ำตาลใบหนึ่งไว้ในมือ พร้อมกับชี้มาที่ผมแล้วทำท่าปาดคออย่างช้าๆ ทันใดนั้นเอง ประตูห้องของผมก็ถูกถีบพังเข้ามาจากด้านใน พร้อมกับเสียงกรีดร้องของริน! ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและแบ่งปันความหวังไปพร้อมกับผมในเส้นทางที่ยากลำบากสายนี้เสมอนะครับ - บันทึกคนจร