ศักดิ์ศรีที่ประเมินค่าไม่ได้

เช็คมืดยังคงค้างเติ่งอยู่บนกระดาษสีครีมเนื้อดี ตัวเลขแปดหลักที่ถูกเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ของอดีตสามีผู้เคยเห็นเธอเป็นเพียงเครื่องประดับไร้ค่าในบ้านหลังใหญ่ นั้นดูเยาะเย้ยถากถางเสียนfยิ่งกว่ากระดาษทิชชูใช้แล้ว รินมองตัวเลขเหล่านั้นด้วยแววตานิ่งสนิท ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความโลภ ความลังเล หรือแม้กระทั่งความโกรธเกรี้ยวระคนเปรมปรีดิ์อย่างที่ควรจะเป็น มีเพียงความว่างเปล่า... ความว่างเปล่าที่ทรงพลังยิ่งกว่ากำแพงเหล็กกล้า "รับไปเถอะริน..." เสียงของกรณ์แหบพร่า สั่นระรินจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ชายหนุ่มผู้เคยเย่อหยิ่งและเย็นชาอย่างไร้หัวใจในอดีต บัดนี้กำลังคุกเข่าลงครึ่งหนึ่งต่อหน้าเธอ บนพื้นปูนเปียกชื้นของไซต์งานก่อสร้างที่เขาเคยเหยียดหยามว่าต่ำต้อย "เงินก้อนนี้... มันอาจจะล้างความผิดทั้งหมดที่ผมเคยทำกับคุณไม่ได้ แต่ได้โปรด ให้โอกาสผมได้ทำอะไรเพื่อคุณและลูกบ้างเถอะนะ" รินก้มมองชายผู้เคยเป็นสามีด้วยความรู้สึกที่แทบไม่เหลือเยื่อใย เธอหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและบาดลึกถึงขั้วหัวใจของคนฟัง "คุณกรณ์ครับ..." รินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่มั่นคง ดวงตาคู่สวยมองตรงไปยังดวงตาที่แดงก่ำและเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาของอดีตสามี "คุณคิดจริงๆ หรือครับ ว่าหัวใจของคนเรามันตีราคาเป็นตัวเลขได้? คุณคิดว่าความเจ็บปวดตลอดหลายปีที่ผ่านมา ความหวาดกลัวในคืนที่ฉันต้องอุ้มท้องโตๆ หนีตายออกไปจากบ้านหลังนั้น มันซื้อได้ด้วยเงินก้อนนี้จริงๆ หรือครับ" "ริน... ผมรู้ว่าผมเลว ผมรู้ว่าผมมันสมควรตาย..." กรณ์เอื้อมมือสั่นเทาจะแตะชายเสื้อของเธอ แต่รินเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว ราวกับรังเกียจที่จะให้สัมผัสของเขามาแปดเปื้อน ก้อง ซึ่งยืนกอดอกพิงเสาปูนอยู่ไม่ไกล เฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาคมกราบ ชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าปีผู้ผ่านความยากลำบากมาโชกโชน ขยับตัวเดินเข้ามาใกล้ บดบังร่างของรินไว้ครึ่งหนึ่งราวกับต้องการปกป้อง ก้องไม่ได้เอ่ยคำดูถูกเหยียดหยามใดๆ ออกมา เพราะสำหรับเขาแล้ว ความเงียบของคนที่มีศักดิ์ศรีนั้นมีเสียงดังกว่าคำด่าทอเป็นร้อยเท่า "เสี่ยวิชัยคงสอนคุณมาสินะครับ ว่าทุกอย่างบนโลกนี้ซื้อได้ด้วยเงิน" ก้องเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ก้องกังวานในความเงียบของโกดังร้าง "แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่ง... สิ่งที่เรียกว่า 'ศักดิ์ศรี' และ 'หัวใจของคนที่เคยถูกเหยียบยละ' มันไม่ได้มีไว้ขายให้คนอย่างคุณหรอกครับ" กรณ์หันขวับมามองก้อง ดวงตาคู่นั้นฉายแววความเจ็บแค้นและหึงหวงระคนกัน "เรื่องนี้มันเรื่องของครอบครัวผม แกเป็นใคร ถึงมีสิทธิ์เข้ามาสอด!" "ครอบครัว?" รินทวนคำนั้นด้วยรอยยิ้มเยาะที่เจ็บปวดที่สุด "วันที่คุณไล่ฉันออกจากบ้านพร้อมกับลูกในท้อง คุณเคยจำคำว่าครอบครัวได้ไหมครับ กรณ์? วันที่คุณพาผู้หญิงคนอื่นเข้าบ้านแล้วบอกว่าฉันเป็นแค่ภาระน่ารำคาญ คุณเคยจำคำนี้ไหม?" คำพูดนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลงบนแผลสด กรณ์สะอึกจนตัวโยน เขาทรุดฮวบลงไปนั่งคุกเข่ากับพื้นปูนเปียกๆ อย่างหมดสภาพ หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มสากระคายของนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่ในอดีต ภาพลักษณ์ความน่าเกรงขามพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี เหลือเพียงชายผู้พ่ายแพ้ต่อกาลเวลาและการกระทำของตนเอง รินหยิบกระดาษเช็คมูลค่ามหาศาลขึ้นมา เธอไม่ได้ฉีกมันทิ้งอย่างในละครน้ำเน่า หากแต่ค่อยๆ วางมันลงบนก้อนอิฐบล็อกใกล้ตัวอย่างทะนุถนอม ราวกับมันเป็นเพียงเศษขยะไร้ค่าที่เก็บตกจากพื้น "เก็บเงินของคุณกลับไปเถอะครับกรณ์" รินกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าเด็ดเดี่ยวจนกรณ์รู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูกดำ "สิ่งเดียวที่คุณควรจะให้ฉัน... คือการออกไปจากชีวิตของเราอย่างถาวร และอย่าได้กลับมาเหยียบที่นี่อีก" พูดจบ รินก็หันหลังให้ทันที โดยไม่แม้แต่จะชายตามองอดีตสามีที่กำลังจะขาดใจตายอยู่เบื้องหลัง ก้องปรายตามองกรณ์แวบหนึ่ง ก่อนจะก้าวเดินเคียงข้างรินออกไปจากบริเวณนั้น ปล่อยให้กรณ์จมอยู่กับความมืดมิดและความว่างเปล่าของหยดน้ำตาที่ไม่มีวันย้อนคืน บรรยากาศรอบตัวเงียบงันลง มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของกรณ์ที่ยังคงคุกเข่าอยู่ลำพัง ทว่า ในจังหวะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปคว้ากระดาษเช็คใบนั้นขึ้นมาด้วยความสิ้นหวัง สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างของเด็กชายตัวเล็กคนหนึ่ง วิ่งถือลูกบอลหลุดเข้ามาในเขตไซต์งาน เด็กน้อยหยุดยืนกะพริบตาปริบๆ อยู่ตรงหน้ากรณ์ ใบจิ้มลิ้ม ดวงตากลมโต และรอยยิ้มมุมปากที่ถอดแบบมาจากใครคนหนึ่งราวกับแกะ... ทำให้กรณ์ถึงกับหยุดหายใจไปชั่วขณะ "คุณลุงฮะ... เก็บลูกบอลให้ผมหน่อยสิครับ" (ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหยดน้ำตาและความหวังไปกับผมในตอนนี้นะครับ - บันทึกคนจร)