การไล่ล่า

“อย่าหันหลังกลับไป มองแค่ทางข้างหน้าพอ!” เสียงกระซิบของก้องแหบพร่า แต่หนักแน่นพอที่จะทำให้รินที่กำลังหอบหายใจจนตัวโยนต้องกัดฟันก้าวเท้าตามเขาไปในความมืดของตรอกแคบ กลิ่นเหม็นอับของขยะเน่าเสียและน้ำครำที่เจิ่งนองพื้นดินปะทะเข้าจมูกจนอยากจะอาเจียน แต่ในวินาทีที่เบื้องหลังมีเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มชายฉกรรจ์ที่เสี่ยวิชัยส่งมาตามล่าดังก้องเข้ามาใกล้ กลิ่นเหล่านั้นกลายเป็นเรื่องรองไปทันที ก้องกระชากข้อมือรินให้หลบเข้าหลังถังขยะเหล็กขึ้นสนิม หัวใจของเขาสั่นระรัวราวกับกลองรบ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความแค้นที่สุมอยู่ในอกตั้งแต่เห็นหลักฐานทุจริตในแฟ้มเอกสารชุดนั้น เขาไม่ได้สู้เพื่อตัวเอง แต่เขากำลังปกป้องความเป็นธรรมให้คนตัวเล็กๆ ที่ถูกเสี่ยวิชัยเหยียบย่ำมานานปี “ก้อง... ฉันไม่ไหวแล้ว” รินพิงกำแพงปูนเปียกที่ลอกร่อนจนเห็นเนื้ออิฐด้านใน มือของเธอสั่นเทาขณะจับปลายเสื้อเขาไว้ “ถ้าพวกมันเจอเรา... เอกสารนั่นจะไม่มีความหมายเลยนะ” ก้องหันมามองใบหน้าหญิงสาวภายใต้แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ ที่ปลายซอย แววตาของเธอสะท้อนความเจ็บปวดแต่มุ่งมั่น เขาเอื้อมมือไปปาดเหงื่อที่ไหลเข้าตาเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นอบอุ่นท่ามกลางค่ำคืนที่โหดร้าย “ผมไม่มีทางปล่อยให้สิ่งที่คุณทำมาตลอดพังลงเพราะคนพวกนั้นเด็ดขาด” ก้องพูดพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของริน “จำวันที่พ่อผมเสียได้ไหม? ความจนมันไม่ได้ฆ่าพ่อผมหรอกริน... แต่คนอย่างเสี่ยวิชัยต่างหากที่พรากทุกอย่างไปจากเขา ผมไม่มีทางให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยกับใครอีก” เสียงฝีเท้าด้านนอกหยุดกึก กลิ่นบุหรี่ราคาแพงโชยเข้ามาตามลม ทำให้ทั้งสองคนรู้ทันทีว่านักล่าไม่ได้อยู่ไกลออกไปเลย “ทางนี้ไม่มีอะไรหรอกลูกพี่... เช็กกล้องวงจรปิดแล้ว สองคนนั่นต้องหนีไปทางสี่แยกแน่” เสียงหนึ่งดังขึ้น คล้ายการหารือกันของพวกนักเลงรับจ้าง ก้องส่งสัญญาณด้วยสายตา ให้รินขยับไปทางซ้ายที่คั่นด้วยบันไดหนีไฟที่เต็มไปด้วยเศษเหล็ก เขาค่อยๆ ก้าวเท้าอย่างเงียบเชียบที่สุด จังหวะที่เท้าเหยียบลงบนเศษกระจกแตก เสียง 'เคร้ง' เบาๆ ดังสะท้อนในความเงียบราวกับระเบิดเวลา ชายฉกรรจ์สองคนชะงัก สายตาที่หิวกระหายความสำเร็จและรางวัลจากเจ้านายกวาดมาทางซอกตึกที่พวกเขากำลังซ่อนตัวอยู่ “นั่นใคร!” ก้องไม่รอช้า เขาผลักรินให้พุ่งตัวขึ้นไปบนบันไดเหล็กก่อนจะคว้าท่อนไม้ใกล้ตัวเหวี่ยงใส่กองขวดแก้วข้างๆ ให้เกิดเสียงดังสนั่นไปทางทิศตรงกันข้าม แรงดึงดูดของเสียงทำให้พวกมันเบนความสนใจไปชั่วขณะ นั่นคือช่องว่างเพียงไม่กี่วินาทีที่เขารอคอย ก้องกระโจนขึ้นบันไดหนีไฟ ตามรินไปติดๆ ขาของเขาเกี่ยวเข้ากับขอบเหล็กจนเลือดซึมออกมาจากแผลที่หัวเข่า แต่ความเจ็บปวดไม่ได้มีความหมายอะไรเมื่อเทียบกับอิสรภาพที่อยู่เบื้องหน้า พวกเขาวิ่งฝ่าความมืด ขึ้นสู่ดาดฟ้าของตึกแถวเก่าๆ ที่ดูเหมือนจะพร้อมถล่มลงมาได้ทุกเมื่อ บนดาดฟ้า ลมแรงปะทะใบหน้า ก้องมองไปรอบๆ เพื่อหาเส้นทางไปต่อ สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ช่องว่างระหว่างตึกที่กว้างพอสมควร หากกระโดดข้ามไปได้ พวกเขาจะถึงเขตย่านการค้าที่มีผู้คนพลุกพล่าน และที่นั่นแหละที่เสี่ยวิชัยจะไม่กล้าลงมืออย่างอุกอาจ “ก้อง... มันไกลเกินไปนะ” รินเสียงสั่น ขณะมองลงไปเห็นพื้นถนนที่ห่างออกไปหลายชั้น “เชื่อใจผมนะ” ก้องยื่นมือออกไปหาเธอ รอยยิ้มที่เขาส่งมานั้นไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย “เราไม่ได้หนีแค่เพื่อรอด แต่เราหนีเพื่อเอาความจริงไปเปิดเผย ชีวิตคนอีกเป็นร้อยรอเราอยู่” รินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ จับมือก้องไว้แน่น เธอสัมผัสได้ถึงความหนักแน่นในมือคู่นั้น ในเสี้ยววินาทีที่ทั้งคู่เตรียมตัวจะกระโดด เสียงปืนดังสนั่นขึ้นหนึ่งนัด กระสุนเจาะเข้าที่กำแพงปูนข้างหูของก้องจนเศษปูนกระเด็นใส่หน้า “ไม่ต้องกระโดดให้เหนื่อยหรอกครับ... เพราะพวกคุณไม่มีทางไปถึงไหนได้มากกว่านี้แล้ว” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง ทั้งคู่หันไปมองพร้อมกัน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทราคาแพงของเสี่ยวิชัยยืนตระหง่านอยู่ตรงบันไดทางขึ้นดาดฟ้า ในมือของเขาไม่ได้ถือปืน แต่มือขวาของเขากำลังถือโทรศัพท์ที่เปิดลำโพงไว้ และปลายสายนั้น... เสียงที่ดังออกมาคือเสียงของคนที่รินไว้ใจที่สุดในองค์กร “ริน... วางเอกสารนั่นลงเถอะครับ แล้วกลับมาหาผม เรื่องทั้งหมดมันจะได้จบลงเสียที” รินเบิกตากว้าง มือที่จับก้องอยู่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง เธอสั่นหัวด้วยความไม่เชื่อสายตา เมื่อเห็นคนที่เธอเคยนับถือเดินออกมาจากเงามืดข้างหลังเสี่ยวิชัย พร้อมกับกุญแจมือในมือที่เตรียมจะปิดฉากความหวังของพวกเขาลง ณ วินาทีนี้ ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งพลังใจมาให้ก้องกับรินในตอนนี้นะครับ