การข่มขู่เริ่มต้น

“ถ้ามึงยังคิดว่าชีวิตตัวเองมีค่ามากกว่าเศษเหล็กที่วางอยู่บนโต๊ะตัวนี้ ก็จงหุบปากซะ” เสียงทุ้มต่ำแฝงความเหี้ยมเกรียมดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ก้องชะงักฝีเท้าที่เพิ่งก้าวข้ามธรณีประตูบ้านพักซอมซ่อในย่านสลัมริมคลอง กลิ่นบุหรี่ราคาแพงลอยฟุ้งกลบกลิ่นอับชื้นของคราบน้ำเน่าเสียไปจนหมดสิ้น ชายฉกรรจ์สามคนในชุดสูทสีดำสนิทที่ดูขัดกับสภาพฝาผนังไม้ผุพังยืนตระหง่านอยู่รอบโต๊ะกินข้าวไม้เก่าๆ ตัวเดียวของเขา บนโต๊ะนั้นไม่ได้มีจานข้าว แต่มีเพียงปืนพกกระบอกหนึ่งวางนิ่งอยู่บนกองเอกสารสัญญาที่เขาเพิ่งรวบรวมข้อมูลมาได้เมื่อวาน ก้องไม่ได้ตอบโต้ทันที เขาขยับแว่นสายตาที่เบี้ยวเล็กน้อย มือของเขาสั่นไหวอยู่ภายใต้ชายเสื้อคลุม แต่ใบหน้ากลับนิ่งสนิทดั่งหินผา ความแค้นในใจที่สั่งสมจากการเห็นพ่อต้องต้อนฝูงควายขายในวันที่ราคาตกต่ำ เพื่อแลกกับค่าหมอที่ไม่อาจยื้อชีวิตชายแก่ไว้ได้ พลุ่งพล่านขึ้นมาเหมือนไฟที่ถูกราดด้วยน้ำมัน “เสี่ยวิชัยคงลงทุนสูงน่าดูนะ ถึงได้ส่งคนมาถึงในรูหนูแบบนี้” ก้องเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำพูดกลับหนักแน่นเหมือนการตอกเสาเข็ม ชายคนที่ยืนอยู่ตรงกลางแสยะยิ้มที่มุมปาก เผยให้เห็นฟันที่ผ่านการสูบบุหรี่จัดจนเหลืองคล้ำ เขาเดินก้าวเข้ามาใกล้ก้องจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกาย “เสี่ยเขาไม่ได้อยากเสียเงินจ้างหมามาเห่าหรอกนะ เขาแค่ส่งคำเตือน... ครั้งหน้าถ้ามึงยังไม่หยุดขุดคุ้ยเรื่องที่ดินริมคลอง สิ่งที่จะวางอยู่บนโต๊ะไม่ใช่ปืน แต่มันจะเป็นรูปถ่ายงานศพมึงเอง” ชายคนนั้นโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูเขา กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อแพงฉุนกึกจนน่าสะอิดสะเอียน “อย่าให้ความหวังลมๆ แล้งๆ ของคนจน มาทำลายอนาคตที่มึงก็รู้อยู่เต็มอกว่าไม่มีทางชนะ” ก้องไม่ได้ถอยหนี เขาสบตาชายฉกรรจ์ด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับคนไม่มีอะไรจะเสีย “ถ้าโลกนี้มันยุติธรรมจริง คนอย่างพวกมึงคงต้องไปอยู่ในคุกนานแล้ว ไม่ใช่มาเดินลอยหน้าลอยตาใช้เงินภาษีที่ปล้นมาจากคนจนแบบนี้” “ไอ้นี่!” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งพุ่งเข้ามาคว้าคอเสื้อก้องแล้วกระชากจนหลังกระแทกกับฝาผนังไม้ เสียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดเหมือนจะพังทลายลงมาตามแรงปะทะ แสงไฟจากหลอดนีออนกะพริบถี่ๆ ดั่งสัญญาณเตือนภัยที่กำลังใกล้เข้ามา ก้องหายใจหอบถี่ พยายามสูดอากาศเข้าปอดขณะที่สายตายังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของศัตรู “จะฆ่าผมเลยไหมล่ะ? ถ้าฆ่าผมแล้วเรื่องทั้งหมดที่ผมถืออยู่มันจะหายไปงั้นเหรอ? นายคิดว่าริน... คนที่เก็บข้อมูลทุกอย่างไว้ในระบบคลาวด์จะยอมหยุดง่ายๆ เหมือนผมหรือไง?” เขาหยิบชื่อ ‘ริน’ ขึ้นมาเป็นเกราะกำบัง แม้ในใจจะภาวนาให้หญิงสาวปลอดภัยอยู่ไกลจากที่นี่ที่สุดก็ตาม ชายคนกลางยกมือขึ้นห้ามลูกน้องที่กำลังจะง้างหมัดชกหน้าก้อง เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะเดินไปหยิบปืนบนโต๊ะขึ้นมาหมุนเล่นเบาๆ “ริน... แม่นักกิจกรรมสาวน้อยผู้เปี่ยมไปด้วยเมตตา ขอบคุณที่เตือนนะก้อง... ข้อมูลในคลาวด์น่ะเหรอ? โลกยุคนี้ไม่มีอะไรที่ลบไม่ได้หรอก ไม่ว่าจะด้วยไวรัสหรือด้วย... ชีวิตของคนที่ครอบครองมัน” บรรยากาศในห้องเงียบสงัดลงทันที เหลือเพียงเสียงจิ้งจกในซอกไม้ที่ส่งเสียงร้องเตือนภัย ชายฉกรรจ์หันหลังเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่าน ก้องทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ไม้กระดานใต้ร่างสั่นสะเทือนตามแรงขาที่หมดเรี่ยวแรง เขาควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกง มือที่ยังสั่นไม่หยุดกดต่อสายหาริน เสียงสัญญาณดังอยู่นานเกินไป... นานจนหัวใจเขาแทบหยุดเต้น “ก้อง... เกิดอะไรขึ้น?” เสียงปลายสายดูร้อนรนและเต็มไปด้วยความระแวง “ริน... ออกมาจากที่นั่นเดี๋ยวนี้ พวกมันรู้แล้วว่าเรามีอะไรอยู่ในมือ มันมาที่บ้านผม...” ยังไม่ทันที่ก้องจะพูดจบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่เดินวนเวียนอยู่หน้าห้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เสียงของชายฉกรรจ์กลุ่มเดิม แต่มันเป็นเสียงรองเท้าส้นสูงที่ก้าวเข้ามาอย่างใจเย็น ท่ามกลางความมืดมิดที่ย้อนกลับเข้ามาปกคลุมบ้านพักอีกครั้ง ก้องเงยหน้ามองไปที่ประตูไม้ที่แง้มอยู่เล็กน้อย เห็นเพียงปลายรองเท้าสีแดงสดที่หยุดนิ่งอยู่หน้าห้อง “ก้อง... นายยังอยู่ไหม?” เสียงรินสั่นเครือดังขึ้นจากลำโพงโทรศัพท์ ก่อนจะถูกตัดสายไปอย่างกระทันหัน ทิ้งให้เขานั่งอยู่ลำพังกับความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด เสียงเคาะประตูเบาๆ สามครั้งดังขึ้น... จังหวะการเคาะนั้นดูแผ่วเบาและคุ้นเคยอย่างประหลาด จนก้องแทบไม่กล้าหายใจ เพราะคนที่ยืนอยู่หลังประตูบานนั้น ไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่ในเวลาแบบนี้ “ก้อง... เปิดประตูให้พี่หน่อยสิครับ” เสียงที่ดังมาจากหน้าประตูทำเอาก้องตัวแข็งทื่อ นี่ไม่ใช่ศัตรูจากเสี่ยวิชัย แต่เป็นเสียงของคนที่เขาเชื่อใจที่สุดในโลก... คนที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วเมื่อห้าปีก่อนในเหตุการณ์ไฟไหม้ครั้งนั้น ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและอดทนรอคอยแสงสว่างไปพร้อมกับผมในเส้นทางที่มืดมิดสายนี้ครับ - บันทึกคนจร