แรงกดดันจากสังคม

"แกดูนี่หรือยัง ก้อง... คลิปที่ถูกแชร์ไปทั่วกลุ่มชุมชนน่ะ" รินวางสมาร์ทโฟนลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ในห้องเช่าแคบๆ ของก้อง หน้าจอฉายภาพที่ตัดต่ออย่างแนบเนียน เป็นจังหวะที่ก้องกำลังรับซองสีน้ำตาลจากมือลูกน้องเสี่ยวิชัยในซอยมืดๆ เมื่อสัปดาห์ก่อน แม้ความจริงจะเป็นการที่เขาถูกบังคับให้รับของที่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าข้างในคืออะไร แต่ในคลิปนั้น... มุมกล้องและเสียงพากย์ที่ถูกบิดเบือนกลับทำให้ดูราวกับว่าก้องกำลังรับเงินสินบนเพื่อแลกกับการยอมแพ้ในคดีขับไล่ที่ดินของชุมชน ก้องนิ่งไป ดวงตาคมกริบจ้องมองภาพตัวเองบนหน้าจอที่กำลังถูกผู้คนในคอมเมนต์ด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคาย ความเงียบในห้องนั้นกดดันเสียจนเสียงพัดลมเพดานที่หมุนเอื่อยๆ ดังแทรกขึ้นมาอย่างน่ารำคาญ "ผมไม่ได้ทำ" ก้องตอบเสียงเรียบ แต่กำปั้นของเขาที่วางอยู่บนเข่ากลับสั่นไหวเล็กน้อยจากการพยายามสะกดอารมณ์ "มันตั้งใจวางแผนไว้ตั้งแต่ต้น" "คนทั้งชุมชนตอนนี้เริ่มเปลี่ยนไปแล้วนะก้อง" รินเม้มปากแน่น แววตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวล "ป้าสมศรีที่เคยเอาขนมมาฝาก วันนี้แกยังเดินมาถามฉันเลยว่า... ทำไมเธอถึงหักหลังพวกเราได้ลงคอ ข่าวลือมันลามเร็วกว่าไฟลามทุ่ง คนไม่ได้สนหรอกว่าความจริงคืออะไร พวกเขาแค่อยากมี 'เหยื่อ' ไว้ระบายความโกรธแค้นที่ชีวิตเขาไม่มีทางออก" ก้องลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่างไม้ที่ปิดสนิท เขามองออกไปเห็นกลุ่มชาวบ้านที่รวมตัวกันอยู่เบื้องล่าง พวกเขากำลังชี้มือขึ้นมาที่ตึกแถวแห่งนี้ สายตาที่เคยเต็มไปด้วยความหวังยามมองก้อง ตอนนี้แปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชังและหวาดระแวง ความรู้สึกผิดที่เคยเกาะกินใจเขาเรื่องพ่อ... ตอนนี้มันเหมือนถูกขยี้ซ้ำด้วยความรู้สึกว่าเขากำลังทำลายความหวังของคนอื่นอีกครั้ง "ถ้าผมออกไปอธิบายตอนนี้ พวกเขาจะฟังไหมครับริน?" ก้องถามโดยไม่หันกลับมา "ไม่มีใครฟังเสียงของคนที่ถูกป้ายสีว่าเป็นคนขายวิญญาณหรอกครับ" รินตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง เธอเข้าใจดีว่านี่คือเกมที่เสี่ยวิชัยถนัดที่สุด นั่นคือการทำลายความศรัทธาของผู้นำก่อนจะทำลายตัวบุคคล ก้องหยิบเสื้อแจ็กเก็ตตัวเก่งขึ้นมาสวม ท่าทางของเขาไม่ได้ดูเหมือนคนที่ยอมจำนน แต่เป็นความเงียบสงบก่อนพายุจะเข้า เขาเปิดประตูห้องเช่าออกไป ทันทีที่เขาก้าวเท้าลงบันได เสียงโห่ร้องและเสียงตะโกนด่าทอดังระงมจากเบื้องล่างก้องเดินก้มหน้าผ่านฝูงชนที่ขว้างปาเศษขยะและก้อนหินใส่เขา ความเจ็บปวดจากการถูกกระแทกที่ไหล่ไม่ได้เสี้ยวหนึ่งของความเจ็บปวดที่เห็นสายตาของลุงนวล... อดีตเพื่อนร่วมอุดมการณ์ที่มองเขาด้วยความผิดหวังอย่างสุดซึ้ง "ก้อง! หยุดอยู่ตรงนั้น!" เสียงของเสี่ยวิชัยดังขึ้นจากรถลีมูซีนคันหรูที่จอดอยู่หัวมุมถนน เขาเลื่อนกระจกลง เผยให้เห็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก ชายผู้ทรงอิทธิพลสวมแว่นกันแดดสีเข้มมองดูฉากละครที่เขาจัดฉากขึ้นด้วยความพึงพอใจ "เห็นไหมก้อง... โลกนี้ไม่มีที่ว่างให้คนซื่อสัตย์หรอก เพราะตราบใดที่คนยังหิว พวกเขาก็พร้อมจะกินหัวคนที่พยายามจะช่วยพวกเขาเสมอ" เสี่ยวิชัยกล่าวพลางหัวเราะเบาๆ "ยอมรับความพ่ายแพ้ซะ แล้วไสหัวไปจากเมืองนี้เสียที ก่อนที่ฉันจะทำให้ชีวิตนายพังมากกว่านี้" ก้องหยุดเดิน เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเสี่ยวิชัย สายตาที่เย็นชาของเขาทำให้คนมีอิทธิพลชะงักไปครู่หนึ่ง ก้องก้าวเข้าไปใกล้รถคันนั้นจนได้ยินเสียงลมหายใจของคนที่นั่งอยู่ด้านใน "เสี่ยรู้ไหมครับว่าทำไมคนถึงเชื่อข่าวลือของเสี่ยได้ง่ายนัก?" ก้องถามด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิทจนน่ากลัว "เพราะพวกเขาไม่เคยเห็นใครที่ซื่อสัตย์ต่อหน้าเงินทองก้อนโตจริงๆ มาก่อน... แต่วันนี้ เสี่ยได้ทำพลาดอย่างหนึ่ง" "พลาดอะไร?" เสี่ยวิชัยย้อนถามพลางขมวดคิ้ว ก้องยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้มาจากความโกรธ แต่มาจากความเข้าใจในกติกาของเกมนี้ดีแล้ว "เสี่ยทำลายความศรัทธาที่ผมมีต่อคนอื่นได้ แต่เสี่ยไม่มีวันทำลายความจริงที่ว่า... ผมไม่ได้สู้เพื่อคนอื่นเพราะผมอยากเป็นฮีโร่ แต่ผมสู้เพราะผมไม่ต้องการให้ใครต้องจบชีวิตเหมือนพ่อของผม" ทันใดนั้นเอง ชายในชุดสูทสีดำสนิทสองคนเดินแหวกฝูงชนเข้ามา พวกเขาไม่ได้เข้ามาทำร้ายก้อง แต่กลับตรงเข้าไปที่รถของเสี่ยวิชัย มือหนึ่งในนั้นยื่นเอกสารฉบับหนึ่งให้เสี่ยวิชัยผ่านทางหน้าต่าง และเมื่อเสี่ยวิชัยก้มลงอ่าน ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดจนเห็นเส้นเลือดที่ขมับ "นี่มันอะไรกัน..." เสี่ยวิชัยเสียงสั่น เอกสารในมือสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด ก้องก้มลงไปกระซิบข้างหน้าต่างรถด้วยเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน "ในซองสีน้ำตาลที่เสี่ยให้ลูกน้องเอามาให้ผมวันนั้น มันไม่ใช่เงินสินบนครับเสี่ย... แต่มันคือเอกสารการโอนที่ดินของชาวบ้านที่เสี่ยแอบฉ้อโกง ซึ่งตอนนี้... มันอยู่กับตำรวจกองปราบแล้ว" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านตัวอักษรไปกับผมในบทนี้นะครับ