งานที่ไม่อาจเลือก

"เหยียบให้แน่น อย่าให้เสียแรงเปล่า ถ้ามึงพลาดล้มลงไปตรงนั้น กูก็แค่เอาปูนฉาบทับหน้ามึงไว้เป็นฐานรากอาคารใหม่!" เสียงแหบพร่าของหัวหน้างานคุมไซต์งานดังแทรกผ่านเสียงเครื่องปั่นไฟที่ทำงานหนักจนสั่นสะเทือนไปถึงกระดูกสันหลัง ก้องขยับสันกรามแน่น เขาไม่หันไปตอบโต้ สายตาจับจ้องเพียงถังปูนหนักอึ้งในมือที่กำลังไหลผ่านตามจังหวะการเลื่อนของรอกโซ่ที่ขึ้นสนิม กลิ่นคาวเลือดที่ติดค้างมาจากห้องเช่าเมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในจมูก แต่วันนี้ กลิ่นนั้นถูกแทนที่ด้วยกลิ่นฝุ่นปูนซีเมนต์ที่คลุ้งกระจายจนแสบคอ ที่นี่คือ 'อาณาจักร' ของเสี่ยวิชัย—โครงการคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองที่ถูกขนานนามว่าเป็นสัญลักษณ์แห่งความเจริญ แต่สำหรับก้อง มันคือสุสานของความฝันที่ถูกฝังกลบด้วยปูนเปียกและเหล็กเส้น ก้องวางถังปูนลง ก่อนจะหยิบผ้าขี้ริ้วเก่าๆ ขึ้นมาเช็ดเหงื่อที่ไหลเข้าตา มือที่เคยหยิบจับหนังสือเมื่อหลายปีก่อน บัดนี้หยาบกร้าน แข็งกระด้างราวกับเปลือกไม้ เขาจำคำพูดของรินได้แม่นยำในวันที่เขาตัดสินใจก้าวเท้าเข้ามาที่นี่ *‘ก้อง... ถ้าเรายอมก้มหัวให้ระบบที่มองเราเป็นแค่เศษอิฐ เศษปูน วันหนึ่งตัวเราเองนั่นแหละที่จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของตึกพวกนั้นไปจริงๆ’* "มองอะไรไอ้หนุ่ม?" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังมาจากด้านหลัง ก้องสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงลิ่วซึ่งดูแปลกปลอมกับสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยฝุ่นผง เสี่ยวิชัยยืนอยู่ตรงนั้น รอยยิ้มที่มุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตาที่เรียวรีดุจงูเห่า ก้องก้มหัวลงต่ำ "เปล่าครับ... แค่คิดว่าตึกนี้จะเสร็จทันเวลาไหม" เสี่ยวิชัยหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาเดินสำรวจความเรียบร้อยของงานด้วยท่าทางเนิบนาบ แต่สายตานั้นกวาดมองคนงานทุกคนเหมือนกำลังนับจำนวนเหยื่อในกรงขัง "เวลาคือเงิน แต่ความตาย... คือต้นทุนที่ต่ำที่สุดสำหรับโครงการแบบนี้ ถ้ามึงรู้จักหน้าที่ มึงจะได้รับค่าตอบแทนที่มึงไม่เคยฝันถึง แลกกับความจำเสื่อมเล็กน้อยเรื่องที่เห็นเมื่อคืน" ก้องชะงัก ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ "ผมไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น" ก้องตอบเสียงเรียบ พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น "คนโง่มักจะบอกว่าไม่รู้ แต่คนที่ฉลาด... คือคนที่รู้แล้วเลือกที่จะเงียบ" เสี่ยวิชัยขยับเข้ามาใกล้จนก้องได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่กลบกลิ่นคาวเลือดไปจนหมดสิ้น "ฉันกำลังหาคนช่วยงานที่ 'ละเอียด' กว่าการผสมปูน สนใจไหม ก้อง?" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ก่อสร้างที่ควรจะอึกทึก ก้องรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามา เขาเหลือบไปเห็นรอยสีแดงจางๆ บนรองเท้าเซฟตี้ของตนเองที่เพิ่งจะเช็ดสะอาดไปเมื่อครู่ มันกลับมาปรากฏชัดอีกครั้งราวกับว่าคราบนั้นไม่ได้มาจากพื้นห้องเช่า แต่มันมาจาก 'บางอย่าง' ที่เขากำลังเหยียบยืนอยู่ใต้ฝ่าเท้าในขณะนี้ รินโทรหาเขาสามสายในตอนพักเที่ยง แต่ก้องเลือกที่จะกดตัดสาย เขาไม่อาจพาเธอเข้ามาในวังวนแห่งความมืดนี้ได้ ยิ่งเขาพยายามจะตัดขาด ความจริงยิ่งรัดตัวแน่นขึ้น เมื่อเดินผ่านกองเหล็กเส้นท้ายไซต์งาน ก้องเหลือบไปเห็นรองเท้าผ้าใบสีขาวคู่เล็กที่คุ้นตาของใครบางคนวางทิ้งไว้ข้างถังขยะใบใหญ่ ใจของเขากระตุกวูบ นั่นไม่ใช่รองเท้าคนงาน... แต่มันเป็นรองเท้าของเด็กหญิงที่เขาเคยเห็นเดินเล่นแถวทางเข้าไซต์งานเมื่อวานนี้ ก้องวางอุปกรณ์ก่อสร้างลง มือที่สั่นเทาเอื้อมไปหยิบรองเท้าคู่นั้นขึ้นมา พลิกดูพื้นรองเท้าที่เปื้อนคราบเหนียวข้น เขาไม่ได้เช็ดมันออก แต่กลับทิ้งมันลงที่เดิมก่อนจะหันหลังกลับ แต่แล้วเสียงฝีเท้าที่ก้าวตามหลังมาก็ทำให้เขาหยุดนิ่ง "เจอสิ่งที่ตามหาแล้วใช่ไหม?" เสียงของรินดังขึ้นจากความมืดหลังเสาเข็มต้นยักษ์ เธอไม่ได้มองเขาด้วยความโกรธ แต่นัยน์ตาคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน เธอไม่ได้มาคนเดียว ในมือของเธอมีแฟ้มเอกสารบางอย่างที่ดูเหมือนจะถูกขโมยมาจากห้องทำงานของเสี่ยวิชัย "ก้อง... ออกไปจากที่นี่ซะ อย่าหันหลังกลับมา" รินกระซิบเสียงเครือ "พวกเขากำลังจะหล่อปูนปิดหลุมนั้น... หลุมที่ก้องเห็นเมื่อคืน" ก่อนที่ก้องจะทันได้เอ่ยถาม วงไฟสปอร์ตไลท์ดวงใหญ่ก็ถูกเปิดขึ้นพร้อมกันหลายตัว ส่องสว่างจ้าจนมองไม่เห็นอะไรนอกจากเงาดำที่พุ่งเข้ามาล้อมรอบตัวพวกเขาจากทุกทิศทาง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของชายชุดดำนับสิบชีวิตหยุดลงตรงหน้า เสี่ยวิชัยก้าวออกมาจากเงามืดอีกครั้ง คราวนี้ในมือของเขามีโทรศัพท์มือถือที่กำลังเปิดวิดีโอวงจรปิดจากห้องเช่าของก้องเมื่อคืนนี้ให้เห็นชัดเจน "ความจริงบางอย่างก็ไม่ควรถูกขุดขึ้นมา... โดยเฉพาะเมื่อมันกำลังจะถูกทับถมด้วยปูนเปียกชั้นสุดท้าย" เสี่ยวิชัยส่งสัญญาณมือเพียงครั้งเดียว ชายชุดดำก็ขยับเข้ามาใกล้รินที่ตัวสั่นเทา ก้องกำหมัดแน่น พุ่งตัวไปขวางหน้าเธอไว้ ทันใดนั้น ไฟในไซต์งานทั้งหมดก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดสนิทที่ทำให้เสียงหัวใจของก้องเต้นระรัวราวกับเสียงกลองศึกที่กำลังจะเริ่มขึ้น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมครับ - บันทึกคนจร