การแข่งขันไขปริศนาแข่งกับเวลา

"ตัดสายสีน้ำเงินทิ้งซะ ศรา... อย่าลังเล" เสียงของมินตราเย็นเยียบและเฉียบขาดท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับราวกับจะบดขยี้ประสาทสัมผัสของผมให้แหลกคามือ ภายในห้องแคบๆ ของตึกร้างที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นและไอระเหยของดินประสิว ตัวเลขดิจิทัลสีแดงฉานบนหน้าปัดระเบิดแสวงเครื่องกำลังนับถอยหลังอย่างใจร้าย *00:42... 00:41... 00:40...* ผมหรี่ตาลง เหงื่อกาฬไหลซึมผ่านกรอบหน้าจนแสบตา แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น ผมเลือกที่จะหยุดนิ่ง สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจ ทักษะ 'อ่านพฤติกรรมสะท้อนกลับ' ที่ผมได้รับมาทำงานทันที ข้อมูลทุกอย่างเริ่มถูกประมวลผลเป็นระบบ มันไม่ใช่แค่การเดา แต่มันคือการถอดรหัสความคิดของผู้สร้างระเบิดเครื่องนี้ผ่านวงจรที่ดูซับซ้อนเกินจำเป็น "ถ้าตัดเส้นสีน้ำเงินตามสัญชาตญาณมาตรฐาน เราจะตายในสามวินาทีหลังจากนั้นครับ" ผมพึมพำออกมาโดยไม่ละสายตาจากแผงวงจร มือที่ถือคีมตัดสายไฟนิ่งสนิทราวกับรูปปั้น "คนทำระเบิดคนนี้มีลักษณะบุคลิกแบบ 'ผู้ควบคุมสมบูรณ์แบบ' (Perfectionist Controller) เขาไม่ได้วางระเบิดเพื่อทำลายแค่ตึกนี้ แต่วางไว้เพื่อพิสูจน์ความเหนือกว่าของเขากับหน่วยกู้ระเบิด... เขาชอบเล่นเกม" มินตราขยับเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงไอเย็นจากตัวเธอ สายตาของเธอยังคงกวาดมองไปรอบห้องอย่างระแวดระวัง แม้สถานการณ์จะบีบคั้นเพียงใด เธอก็ไม่เคยเสียสมาธิ "นายมั่นใจแค่ไหน?" เธอถาม เสียงของเธอไม่ได้แสดงถึงความหวาดหวั่น แต่มีความเชื่อมั่นที่ฝังรากลึกในตัวผม "แปดสิบเปอร์เซ็นต์ครับ" ผมตอบกลับขณะใช้คีมขยับสายไฟเส้นเล็กสีเหลืองที่ซ่อนอยู่ใต้แผงวงจรหลัก "มันไม่ใช่สีน้ำเงินหรือแดงที่เขาวางล่อตาไว้ แต่มันคือเส้น 'ตัวนำรอง' ที่ถูกถักทอเข้ากับระบบจับเวลาสำรอง ถ้าเราตัดสายนี้ วงจรจะถูกตัดตอนแบบสมบูรณ์โดยไม่กระตุ้นตัวจุดชนวน" *00:15... 00:14...* เสียงหัวใจของผมเต้นดังก้องในหู มือของผมมั่นคงยิ่งกว่าตอนจับปืนเสียอีก นี่คือการเดิมพันด้วยชีวิตในรูปแบบที่แตกต่างออกไป มันไม่ใช่การดวลปืน แต่เป็นการดวลกับ 'ตรรกะ' ของฆาตกรที่หลบซ่อนอยู่ในเงามืด "ศรา..." มินตราเรียกชื่อผมเบาๆ มือของเธอวางลงบนไหล่ผมเพียงชั่วครู่ มันเป็นสัมผัสที่ให้พลังมากกว่าคำพูดใดๆ "ถ้านายทำพลาด เราก็แค่ไปคุยกันต่อในนรก... แต่นายไม่มีทางพลาดหรอก" ผมยกยิ้มมุมปาก ความรู้สึกผ่อนคลายประหลาดๆ ไหลผ่านเข้ามา นั่นคือความเชื่อใจที่เธอมีให้ผมเสมอมา ในโลกที่เต็มไปด้วยความลวงและการทรยศ มีเพียงมินตราเท่านั้นที่เป็นดั่งเข็มทิศให้ผม *00:05... 00:04...* ผมออกแรงบีบคีมจนสุดแรง *คลิก!* เสียงตัดสายไฟดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบเชียบ ทุกอย่างหยุดนิ่ง ตัวเลขสีแดงค้างอยู่ที่ 00:02 ก่อนจะดับวูบลงพร้อมกับเสียงพัดลมระบายอากาศในเครื่องหยุดหมุนสนิท ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวอีกต่อไป แต่มันคือเสียงของชัยชนะที่แลกมาด้วยลมหายใจที่เกือบจะขาดห้วง ผมถอนหายใจยาว ทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง มินตราเดินเข้าไปเช็กกลไกภายในอย่างละเอียดก่อนจะหันกลับมามองผมด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย "นายทำได้ดีมาก" เธอเอ่ยชมสั้นๆ แต่ทว่า... ทันใดนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของผมที่วางทิ้งไว้ข้างตัวก็สั่นรัวขึ้นมาพร้อมข้อความแปลกประหลาดที่ปรากฏบนหน้าจอแทนที่จะเป็นสัญญาณจากศูนย์สั่งการ 'ยินดีด้วย... ศรา คุณผ่านบททดสอบขั้นที่หนึ่ง แต่สิ่งที่รอคุณอยู่ข้างนอกนั้น ไม่ใช่การจับกุม แต่มันคือความจริงที่แม้แต่ FBI ก็ไม่กล้าแตะต้อง' ผมขมวดคิ้ว มือคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความนั้นหายไปทันทีพร้อมกับตำแหน่งพิกัดที่เปลี่ยนไปเรื่อยๆ ราวกับเครื่องติดตามที่กำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง และสิ่งที่ทำให้ผมต้องขนลุกชันคือ เสียงเคาะประตูห้องสืบสวนที่ดังขึ้นจาก 'ด้านนอก' ของอาคารร้าง ซึ่งไม่ควรจะมีใครอยู่ตรงนั้นได้เลย "มินตรา... หมอบลง!" ผมตะโกนลั่นเมื่อเห็นเงาสีดำวูบผ่านหน้าต่าง ประตูเหล็กถูกพังเข้ามาด้วยแรงมหาศาล ร่างในชุดเครื่องแบบหน่วยพิเศษที่ผมคุ้นเคยดีเดินเข้ามา แต่ทว่าใบหน้าใต้หน้ากากนั้นกลับเป็นคนคนหนึ่งที่ผมเพิ่งจะเซ็นชื่ออนุมัติการตายของเขาไปเมื่อสามปีก่อนในคดีปิดตายที่ไซบีเรีย "ศรา... แกโตขึ้นเยอะนะ" เสียงที่คุ้นเคยเอ่ยทักด้วยความเย้ยหยัน พร้อมกับลำกล้องปืนที่เล็งมายังกึ่งกลางหน้าผากของผมโดยไม่ลังเล ความลับที่ผมพยายามฝังกลบ กำลังตื่นขึ้นมาทวงถามความยุติธรรมในค่ำคืนนี้เอง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกไปกับผมในทุกก้าวย่างของคดีนี้ แล้วพบกันในตอนถัดไปครับ