แผนซ้อนแผนเพื่อล่อเสือออกจากถ้ำ

แก้วคริスタルทรงสูงในมือของสารวัตรศราสะท้อนแสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์คริสตัลนับร้อยดวงภายในห้องจัดเลี้ยงแกรนด์บอล룸ของโรงแรมหรูใจกลางเมือง กลิ่นอายของไวน์ชั้นดีคละเคลุ้งผสมผสานกับเสียงดนตรีแจ๊สบรรเลงสดที่คลอเบาๆ ทว่าบรรยากาศรอบตัวเขากลับไม่ได้รื่นรมย์ตามเสียงเพลงแม้แต่น้อย "ยินดีที่ได้พบกันอย่างเป็นทางการเสียที... สารวัตรศรา" เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเคลือบยาพิษนั้นดังมาจากเบื้องหน้า ชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลตัดเย็บอย่างประณีต ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวที่ซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้ภายใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพง—ท่านรองผู้บัญชาการกรมตำรวจ "ดนัย" ผู้ทรงอิทธิพลและเป็นเป้าหมายสูงสุดในแฟ้มคดีลับที่ศราใช้เวลาแกะรอยมานานแรมปี ศราคลี่ยิ้มบางเบาบนใบหน้าหวานละมุนที่มักทำให้คนประเมินฝีมือเขาต่ำไปอยู่เรื่อย ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเป็นประกายขี้เล่นราวกับชายหนุ่มผู้เพลิดเพลินกับงานสังคม ทว่าภายใต้ท่าทีผ่อนคลายนั้น สมองส่วนหน้าของเขาซึ่งทำหน้าที่วิเคราะห์พฤติกรรม (Prefrontal Cortex) กำลังคำนวณอัตราการเต้นของชีพจร การกะพริบตา และไมโครเอ็กซ์เพรสชัน (Micro-expression) ของคู่สนทนาอย่างรวดเร็วระดับมิลลิวินาที "เช่นกันครับท่านรอง... ผมรอโอกาสที่จะได้ร่วมโต๊ะสนทนากับผู้ใหญ่ระดับท่านมานานแล้ว หวังว่าค่ำคืนนี้จะมีเรื่องสนุกๆ ให้เราได้แลกเปลี่ยนกันนะครับ" ศราตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพ นุ่มนวล และเป็นกันเอง ทว่าแฝงนัยยะท้าทายที่ทำเอาดนัยหรี่ตามองเล็กน้อย ในฐานะนักจิตวิทยาพฤติกรรมอาชญากร ศราทราบดีว่าคนระดับดนัยไม่มีทางเดินทางมาปรากฏตัวในงานเลี้ยงการกุศลของกรมตำรวจด้วยความบังเอิญ การที่อีกฝ่ายเดินเข้ามาทักทายเขาก่อนย่อมหมายความว่า "กับดัก" ที่เขาและทีมงานร่วมกันวางไว้เริ่มทำงานแล้ว ตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้างาน ศราใช้หลักการ *Proxemics* หรือการกำหนดระยะห่างทางกายภาพเพื่อสร้างความกดดันทางจิตวิทยา เขายืนอยู่ในมุมที่สามารถมองเห็นทางเข้าออกได้ทุกจุด และจงใจใช้ภาษากายที่เปิดกว้างเพื่อล่อให้เหยื่อตายใจ ทว่าในกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน สมาร์ทโฟนหน้าจอพิเศษกำลังเชื่อมต่อกับระบบวิเคราะห์ข้อมูลเรียลไทม์ที่ได้รับการสนับสนุนจากสหายร่วมรบคนสำคัญ ที่มุมหนึ่งของระเบียงกระจกด้านนอก ร.ต.ท.หญิง มินตรา ยืนกอดอกพิงเสาหินอ่อน สายตาดุจพญาเหยี่ยวภายใต้ชุดราตรีสีดำสนิทจับจ้องภาพผ่านกล้องจุลทรรศน์อินฟราเรดขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่บนปกเสื้อของศรา มินตราคือนักวางแผนยุทธวิธีและอดีตเจ้าหน้าที่หน่วยปฏิบัติการพิเศษผู้มีอดีตอันดำมืด เธอคือเสาหลักที่คอยคุมเชิงและประเมินความปลอดภัยรอบด้านให้ศราแบบตาไม่กริบ *‘ศรา... อัตราการเต้นของหัวใจเป้าหมายเพิ่มขึ้นแปดเปอร์เซ็นต์ มือขวาเริ่มขยับเข้าใกล้กระเป๋าเสื้อด้านใน ระวังตัวด้วย เขาอาจไม่ได้มาแค่ทักทาย’* เสียงกระซิบแผ่วเบาผ่านหูฟังไร้สายขนาดจิ๋วจากมินตราดังขึ้นเตือนสติ ศรายิ้มรับในใจเล็กน้อยก่อนจะหันไปหยิบแชมเปญจากบริกรที่เดินผ่านมา เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ "ดูเหมือนว่างานเลี้ยงปีนี้จะคึกคักเป็นพิเศษนะครับท่านรอง คนสำคัญมากันครบครัน... โดยเฉพาะเรื่องคดีทุจริตงบประมาณจัดซื้อยุทธภัณฑ์เมื่อเดือนก่อน ที่ทาง ปปช. กำลังเร่งหาตัวการใหญ่ ผมเองก็ภาวนาให้ความจริงปรากฏโดยเร็ววัน" ศราจงใจโปรย "เหยื่อล่อ" ชิ้นโตลงไปในวงสนทนา ดนัยชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที—กล้ามเนื้อบริเวณมุมปากกระตุกเล็กน้อย เป็นอาการที่เรียกว่า *Cold Read Trigger* ที่ศราเคยสอนให้มินตราสังเกตในตำราการสืบสวนเชิงจิตวิทยา "เรื่องคดีความปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพนักงานสอบสวนเถอะครับสารวัตร... คนหนุ่มอนาคตไกลอย่างคุณ น่าจะเอาเวลาไปใส่ใจเรื่องความก้าวหน้าในหน้าที่การงานจะดีกว่า การรู้มากเกินไปในวงการนี้บางทีก็ไม่ใช่เรื่องดีหรอกนะ" ดนัยกล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำลง รอยยิ้มสุภาพเมื่อครู่จางหายไป เหลือเพียงแววตาคุกคามที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบ "นั่นสินะครับ... แต่บาปกรรมมักมีความลับไม่เคยได้นานหรอกครับ ยิ่งพยายามซ่อนไว้ใต้พรมมากเท่าไหร่ ฝุ่นมันก็ยิ่งฟุ้งกระจายออกมาตอนที่เรากวาดบ้านไม่ใช่หรือครับ?" ศราเอียงคอเล็กน้อย ดวงตาใสซื่อไร้พิษภัย แต่คำพูดกลับคมกริบราวกับใบมีดโกนที่กรีดลงบนความมั่นใจของอีกฝ่าย บรรยากาศรอบตัวเริ่มตึงเครียดขึ้นจนแทบสัมผัสได้ แขกเหรื่อคนอื่นๆ ต่างพากันเดินเลี่ยงไปอีก ในจังหวะที่ดนัยกำลังจะอ้าปากตอบโต้ด้วยถ้อยคำเชือดเฉือน ไฟในห้องจัดเลี้ยงทั้งหมดก็ดับวูบลงกะทันหัน! ความมืดมิดเข้าปกคลุมชั่วขณะ เสียงดนตรีหยุดชะงัก ตามมาด้วยเสียงฮือฮาเบาๆ ของแขกในงาน ศราไม่รอช้า เขาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอด ทว่าในความมืดนั้นเอง สัมผัสที่หกของนักสืบมือฉมังกลับส่งสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤต *‘ศรา! ระวัง! มีการเคลื่อนไหวผิดปกติที่ระเบียงด้านขวา! เป้าหมายไม่ได้มาคนเดียว!’* เสียงของมินตราร้องเตือนผ่านหูฟังด้วยความร้อนรน ก่อนที่ศราจะทันได้ขยับตัว เสียงกระซิบเย็นเยียบก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับวัตถุปลายแหลมที่จี้เข้าที่ซี่โครงของเขาอย่างแม่นยำ "ฉลาดนักนะสารวัตร... แต่น่าเสียดายที่ความรู้อาจช่วยให้คุณไขคดีได้ แต่ช่วยชีวิตคุณในความมืดไม่ได้หรอก" ทว่า ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง หน้าจอระบบปฏิบัติการลับที่เชื่อมต่อกับสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อของศราก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในโสตประสาทของเขา— **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบคลื่นสัญญาณชีวะของบุคคลต้องสงสัยระดับ SSS กำลังอัปโหลดข้อมูลเข้าสู่โครงข่ายหลัก]** **[เงื่อนไขภารกิจ "ล่อเสือออกจากถ้ำ" สำเร็จลุล่วง 100%]** **[ปลดล็อกความลับเบื้องหลังองค์กร: บุคคลที่ท่านกำลังตามหาไม่ได้มีแค่ "ดนัย" แต่ทว่า...]** แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นทั่วห้องจัดเลี้ยง เผยให้เห็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากของศรา แม้ปลายมีดจะจ่ออยู่ที่สีข้างก็ตามที! --- *ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันลุ้นระทึกนี้ร่วมกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ*