วันหยุดพักผ่อนที่ไม่ได้พัก

กลิ่นไอเกลือสมุทรและเสียงคลื่นซัดสาดกระทบหาดทรายขาวละเอียดควรจะเป็นภาพจำลองของคำว่า "การพักผ่อน" สำหรับตำรวจหนุ่มสาวที่ตรากตรำทำงานหนักมาหลายเดือนติดต่อกัน แต่สำหรับ ร.ต.อ. ศรา และ ร.ต.ท.หญิง มินตรา แล้ว ความเงียบสงบของรีสอร์ตหรูระดับห้าดาวริมชายฝั่งตะวันออกกลับให้ความรู้สึกเหมือน "ห้องสอบสวนกลางแจ้ง" ที่ไร้ผนังมากกว่า ศราในชุดเสื้อเชิ้ตลินินสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอก กำลังใช้ปลายนิ้วเคาะแก้วทรงสูงที่มีน้ำโซดากับมะนาวฝานเบาๆ สายตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าหวานละมุนไม่ได้มองทัศนียภาพอันงดงามตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย เขากำลังกวาดตามองกลุ่มนักท่องเที่ยวประมาณสามสิบคนที่กระจายตัวอยู่ตามเตียงผ้าใบและร่มชายฝั่ง การวิเคราะห์พฤติกรรมมนุษย์ (Behavioral Analysis) กลายเป็นสัญชาตญาณติดตัวที่ต่อให้พยายามปิดสวิตช์ในวันหยุด มันก็ยังคงทำงานอย่างเที่ยงตรงราวกับเครื่องจักรกล "คุณกำลังคำนวณอัตราการหายใจของพนักงานเสิร์ฟคนนั้น หรือกำลังคิดว่าเขาซ่อนอาวุธประเภทไหนไว้ใต้ถาดเสิร์ฟกันแน่ครับ, หมวดศรา" เสียงนุ่มทุบแต่เจือด้วยความระแวดระวังดังขึ้นข้างกาย มินตราในชุดเดรสยาวพลิ้วไหวสีฟ้าคราม สวมหมวกปีกกว้างบังแดด เธอก้าวเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้หวายฝั่งตรงข้าม ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบหาดทรายด้วยความตื่นตัวไม่แพ้กัน รอยแผลเป็นจางๆ ที่ข้อศอกซึ่งซ่อนอยู่ใต้เนื้อผ้าคือเครื่องเตือนใจว่า อดีตอันดำมืดของเธอยังคงตามหลอกหลอน และในสถานที่ที่ดูเหมือนจะปลอดภัยที่สุดแห่งนี้ เธอกลับสัมผัสได้ถึง "กลิ่นอาย" ที่ผิดปกติบางอย่าง "ผมแค่กำลังคิดว่า... ทริปพักผ่อนที่เราวางแผนกันมาสามเดือน เพื่อแลกกับการงดเว้นคดีฆาตกรรมชั่วคราว มันช่างเป็นเรื่องตลกสิ้นดีนะครับ, ผู้กองมินตรา" ศรายิ้มรับด้วยมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา "ลองมองไปที่กลุ่มชายฉกรรจ์สربعةคนที่นั่งดื่มเบียร์อยู่ใต้ร่มไม้ริมโขดหินนั่นสครับ พวกเขาใส่แว่นกันแดดทั้งๆ ที่ฟ้าครึ้ม, ผิวหนังบริเวณต้นคอมีรอยสักรหัสเฉพาะขององค์กรจัดหาทหารรับจ้างอิสระ และที่สำคัญที่สุด... ไม่มีใครกระดิกตัวดื่มเบียร์หมดขวดมาเป็นเวลาสามสิบนาทีแล้ว พวกเขากำลังรอสัญญาณ" มินตราหันไปมองตามอย่างแนบเนียน เธอดึงแว่นกันแดดลงมาเล็กน้อยเพื่อใช้ทักษะการสังเกตการณ์ระดับมืออาชีพ "ไม่ใช่แค่กลุ่มนั้นกลุ่มเดียวนะครับ... แม่บ้านที่กำลังเข็นรถทำความสะอาดเข้ามาใกล้โซนบังกะโลของเราเมื่อสรุปยอดเวลาเมื่อครู่ เธอเดินด้วยจังหวะก้าวที่สม่ำเสมอเกินไป น้ำหนักในรถเข็นไม่ได้กระจายตัวแบบรถใส่อุปกรณ์ทำความสะอาดทั่วไป แต่มันถ่วงน้ำหนักไปที่มุมขวาล่าง... ช่องเก็บกระเป๋าหิ้วสำหรับปืนกลมือรุ่น Micro Uzi ชัดเจน" บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลดลงอย่างฉับพลัน ความสดใสของชายหาดริมทะเลถูกกลืนกินด้วยความตึงเครียดระดับวิกฤต จากคำเตือนในตอนที่แล้วที่ว่า "ไม่ใช่แค่พวกเขาที่ตกเป็นเป้าหมาย แต่คนใกล้ตัวและสถานที่ปลอดภัยที่สุดกำลังจะกลายเป็นสนามรบ!" บัดนี้ คำเตือนนั้นได้กลายเป็นความจริงที่กำลังคืบคลานเข้ามาประชิดตัว *กรี้ดดดดดดดดด!* เสียงกรีดแหลมสูงดังทะลุเสียงคลื่นมาจากบริเวณโขดหินทางทิศเหนือของหาด ตามมาด้วยความโกลาหลย่อมๆ ของนักท่องเที่ยวที่วิ่งหนีตายกันอลหม่าน ฝุ่นทรายตลบอบอวลพร้อมกับร่างของใครบางคนที่ร่วงหล่นลงมาจากหน้าผาเตี้ยๆ กระแทกเข้ากับโขดหินเบื้องล่างอย่างรุนแรง เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นตัดกับสีขาวของฟองคลื่นและสีดำของหินปะการัง ศราและมินตราไม่รอช้า ทั้งคู่สัญชาตญาณพุ่งพล่าน ร่างของสารวัตรหนุ่มหน้าหวานดีดตัวลุกขึ้นยืนด้วยความเร็วสูง ขณะที่มินตราขยับตัวเข้าประชิดมุมอับเพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับการปะทะที่อาจเกิดขึ้นทุกเมื่อ "แยกย้ายกันทำหน้าที่ครับ! ผมจะไปดูร่างที่ตกลงมา ส่วนคุณช่วยสกัดกั้นเส้นทางถอยและคุมเชิงคนที่ทำทีเป็นมุงดูพวกนั้นที!" ศราสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดที่ไม่มีเค้าลางของความขี้เล่นเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย "ระวังตัวด้วยนะครับ! ผมสังเกตเห็นแสงสะท้อนจากเลนส์กล้องส่องทางไกลบนหน้าผานั่น... มีมือปืนซุ่มยิง!" มินตราเอ่ยเตือนเสียงต่ำพร้อมกับดึงอาวุธปืนพกขนาด 9 มิลลิเมตร ออกมาจากซองซ่อนใต้กระโปรงอย่างคล่องแคล่วว่องไว ศราพยักหน้ารับ ร่างเพรียวพุ่งทะยานผ่านกลุ่มนักท่องเที่ยวที่กำลังแตกตื่นเข้าไปยังจุดเกิดเหตุ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งผสมกับกลิ่นไอทะเลทันทีที่เขาคุกเข่าลงข้างร่างไร้สติของผู้ชายวัยกลางคนคนหนึ่ง สภาพศพกะโหลกศีรษะยุบลงไปครึ่งซีกจากการกระแทก แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของโปรไฟล์เลอร์มือฉมัง นิ้วเรียวยาวของศราเอื้อมไปแตะที่ข้อมือเพื่อเช็กชีพจร แม้จะรู้แน่ชัดว่ามันสายเกินไปแล้ว แต่สิ่งที่ทำให้เขาต้องเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจคือ "รอยสักสัญลักษณ์รูปตาเหยี่ยว" ที่หลังมือขวาของผู้ตาย รอยสักเดียวกับคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่ปิดไม่ลงเมื่อสองปีก่อน—คดีที่เกี่ยวพันกับหน่วยปฏิบัติการลับนอกกฎหมาย "ตายจริง... เล่นเกมกันแบบนี้เลยสินะครับ" ศราพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าหวานตึงเครียดขึ้น ทันใดนั้นเอง โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตของศราก็สั่นครืดขึ้นมาพร้อมกัน เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากระบบเครือข่ายภายในที่ถูกเข้ารหัสระดับสูงสุดปรากฏขึ้นบนหน้าจอ โดยไม่มีชื่อผู้ส่ง มีเพียงพิกัดตำแหน่งปัจจุบันและตัวอักษรสีแดงฉานที่กระพริบเตือนอยู่สามครั้ง **[ระบบตรวจพบเป้าหมายระดับ SSS: บอสลับแห่งองค์กรเงาลืมตาตื่นแล้ว]** **[ภารกิจบังคับ: เปิดโปงความจริงเบื้องหลังคดีฆาตกรรมริมหาด ก่อนที่ระเบิดเวลาอีกสามลูกจะทำงาน]** **[เวลาที่เหลือ: 00:59:59]** ศราเงยหน้าขึ้นจากศพ สายตากวาดมองกลับไปยังกลุ่มนักท่องเที่ยวที่เมื่อครู่ยังวิ่งหนีตาย แต่บัดนี้ ทุกคนหยุดนิ่งพร้อมเพรียงกันอย่างน่าประหลาดใจ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายชราในชุดฮาวายที่ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนเหล่านั้น เขายกแก้วค็อกเทลขึ้นจิบท่ามกลางความโกลาหล ก่อนจะส่งสัญญาณมือสั่งการบางอย่าง กระสุนปืนนัดแรกแหวกอากาศพุ่งเฉียดใบหูของศราไปปักลงบนผืนทรายด้านหลังอย่างแม่นยำ เกมไล่ล่าบนชายหาดมรณะได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนากับผู้หมวดหน้าหวานและอาจารย์สาวลึกลับมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ