ไล่าล่าระทึกกลางสายฝน

หน้าจอสมาร์ตโฟนในมือของร.ต.อ. ศรา สะท้อนแสงสีฟ้าสว่างวาบ ท่ามกลางความมืดมิดของห้องสืบสวนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟเย็นชืด ใบหน้าของชายในวิดีโอคืบคลานเข้ามาในความคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า... นายตำรวจระดับสูงผู้ล่วงลับที่พ่อของเขาเคยให้คำสัตย์สาบานว่าจะปกป้องด้วยชีวิต ภาพนั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่หลักฐานดิจิทัล แต่มันคือรอยร้าวขนาดใหญ่ที่สั่นคลอนความเชื่อมั่นทั้งหมดที่ศราเคยยึดถือ "อย่าเพิ่งปล่อยให้จิตใจหลุดลอยไปมากกว่านี้เลยครับ สารวัตร... เป้าหมายขยับตัวแล้ว" เสียงกระซิบเรียบแต่นิ่งสนิทของร.ต.ท.หญิง มินตรา ดึงสติศרהให้กลับคืนสู่ความเป็นจริง เธอยืนอยู่ริมหน้าต่าง ทอดสายตามองออกไปเบื้องล่างผ่านกระจกที่เริ่มมีหยดน้ำฝนเกาะพราว ย่านการค้าใจกลางเมืองยามวิกาลเวลานี้ถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกสีเทาและสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย แสงไฟนีออนนีออนจากป้ายร้านค้าสะท้อนกับพื้นถนนเปียกชื้นเกิดเป็นเงาสะท้อนระยิบระยับ ทว่าบรรยากาศโดยรอบกลับวังเวงและอันตรายเกินกว่าจะมองว่าเป็นแค่ค่ำคืนธรรมดา ระบบพฤติกรรมศาสตร์และทักษะ Profiling ในหัวของศราทำงานทันที อัตราการเต้นของหัวใจถูกควบคุมให้อยู่ในโซนสุขุม นัยน์ตาคู่สวยฉายแววคมกริบราวกับเหยี่ยว "เขาเลือกใช้สภาพอากาศที่พลุกพล่านแต่ไร้ระเบียบแบบนี้ในการอำพรางตัว คนร้ายรู้ว่าตำรวจไม่สามารถตั้งด่านตรวจได้อย่างเต็มรูปแบบในตรอกซอกซอยของย่านการค้า... ชายคนนั้นมีความรู้เรื่องจิตวิทยาฝูงชนในระดับสูงทีเดียวครับ" "และเขากำลังมุ่งหน้าไปยังตึกคอมplexร้างบล็อก C" มินตราเสริมขึ้น พร้อมกับปลดล็อกสไลด์ปืนพกสั้นคู่ใจ เสียงโลหะกระทบกันเบา ๆ แต่ชัดเจนในความเงียบ "เส้นทางนั้นมีทั้งโครงสร้างเหล็กที่ซับซ้อนและทางหนีไฟที่เชื่อมต่อกันหลายอาคาร ถ้าเราปล่อยให้เขาหลุดรอดไปถึงเขตตึกสูงด้านหลัง การแกะรอยครั้งนี้จะกลายเป็นศูนย์ทันที" "ถ้าอย่างนั้น... เราคงต้องวิ่งแข่งกับสายฝนกันหน่อยแล้วล่ะครับ" ศราแย้มยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่แม้จะดูเป็นกันเองและอบอุ่นในยามปกติ แต่ในยามนี้มันกลับแฝงไปด้วยความจริงจังที่น่าเกรงขามจนคนมองต้องขนลุก เพียงเสี้ยววินาทีหลังจากนั้น ทั้งคู่ก็พุ่งตัวออกจากห้องสืบสวน ฝ่าสายฝนที่เริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเป็นพายุย่อย ๆ กลิ่นอายของความชื้นและกลิ่นอายดินปืนลอยปะปนอยู่ในอากาศ บรรยากาศรอบตัวบีบคั้นราวกับโลกทั้งใบกำลังบีบแคบเข้ามาเหลือเพียงพื้นที่การไล่ล่าระหว่างผู้ล่าและผู้ถูกล่า ย่านการค้าใจกลางเมืองในยามที่ฝนกระหน่ำนั้นเงียบเหงากว่าที่เคย ร้านค้าปิดทำการหมดแล้ว เหลือเพียงโครงสร้างตึกแถวเก่าแก่และศูนย์การค้าที่กำลังก่อสร้างค้างคาโครงสร้างคอนกรีตเปลือยเปล่า ศราพุ่งทะยานไปตามทางเดินแคบ ๆ ระหว่างอาคาร ฝ่าม่านน้ำที่ซัดสาดใส่ใบหน้าจนแสบผิว แต่ทักษะการเคลื่อนไหวร่างกายที่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงตามหลักสูตรยุทธวิธีผสมผสานทำให้เขายังคงรักษาความเร็วและสมดุลได้อย่างยอดเยี่ยม เบื้องหน้าห่างออกไปราวสามสิบเมตร เงาร่างในเสื้อกันฝนสีดำสนิทกำลังปีนป่ายขึ้นไปบนโครงเหล็กนั่งร้านของตึกคอมplexร้างด้วยความคล่องแคล่วผิดมนุษย์ แรงระเบิดจากสัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำให้เป้าหมายเคลื่อนไหวอย่างไร้ความลังเล "มินตรา! ทางซ้ายถูกปิดตาย เขาตั้งใจจะล่อเราไปที่ชั้นดาดฟ้าเพื่อตัดเชือกทางหนีไฟ!" ศราตะโกนแข่งกับเสียงสายฝนที่ซัดสาดกระทบหลังคาเมทัลชีทดังสนั่น "ฉันรู้แล้ว! สารวัตรระวัง!" มินตราตะโกนตอบ พร้อมกับพุ่งตัวสไลด์หลบเศษอิฐและปูนที่ร่วงหล่นลงมาจากแรงกระแทกของเป้าหมายด้านบน การไล่ล่าดำเนินไปอย่างดุเดือด ข้ามจากหลังคาตึกแถวหนึ่งไปยังอีกตึกหนึ่ง เสียงหอบหายใจของศราประสานเข้ากับเสียงฝนตกหนัก หัวสมองของเขาคำนวณระยะทาง มุมองศา แรงลม และน้ำหนักตัวของคนร้ายอย่างรวดเร็วราวกับซูเปอร์คอมพิวเตอร์ *'ถ้ามุมกระโดดข้ามช่องว่างระหว่างตึกนี้อยู่ที่สิบห้าองศา แรงส่งจะไม่พอ... ต้องใช้แรงผลักจากกำแพงปูนด้านขวาช่วยเสริมโมเมนตัม'* คิดได้ดังนั้น ศราก็ไม่รอช้า เขากระโดดถีบเข้ากับผนังตูนอิฐบล็อกที่เปียกชื้น ร่างของเขาลอยเคว้งข้ามช่องว่างความกว้างสามเมตรกลางสายฝนได้อย่างงดงาม ก่อนจะม้วนตัวลงพื้นอย่างนิ่มนวลบนดาดฟ้าตึกเป้าหมาย ทว่าข้อเท้าข้างขวาต้องรับแรงกระแทกอย่างจังจนความเจ็บแปล๊บวิ่งพล่านไปทั่วเส้นประสาท แต่เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะกะพริบตาเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดนั้น เป้าหมายหยุดชะงักเมื่อเห็นว่าตำรวจหนุ่มตามมาประชิดตัวได้อย่างรวดเร็วเกินคาด ร่างในเสื้อกันฝนสีดำหันกลับมา เผยให้เห็นใบหน้าที่สวมหน้ากากอนามัยสีดำสนิทและดวงตาคู่คมกริบที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็น ไร้ซึ่งความหวาดกลัว "คุณตามมาเร็วจนน่าประหลาดใจเลยนะครับ... ร.ต.อ. ศรา" เสียงทุ้มต่ำลอดผ่านหน้ากากออกมา ฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาด ทว่ามันถูกกลบด้วยเสียงคำรามของฟ้าผ่าที่ดังสนั่นหวั่นไหว "จบแค่นี้แหละครับ ถอดหน้ากากแล้วมอบตัวซะ คุณไม่มีทางหนีพ้นโครงข่ายการพิสูจน์หลักฐานของเราไปได้หรอก" ศราก้าวเท้าเข้าไปช้า ๆ มือขวาจับด้ามปืนพกมั่น คงระยะห่างที่ปลอดภัยตามหลักยุทธวิธี ทว่าสายตากลับกวาดสำรวจภาษากายของอีกฝ่ายอย่างละเอียด—ไหล่ขวาลดต่ำลงเล็กน้อย น้ำหนักตัวทิ้งไปที่เท้าซ้าย... *'เขากำลังเตรียมตัวพุ่งเข้าประชิดตัว ไม่ใช่เตรียมหนี'* ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ศรากำลังจะออกคำสั่งจับกุม เสียงเตือนภัยบางอย่างก็ดังขึ้นในหัวสมองอันแหลมคมของเขา *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* ไม่ใช่เสียงจากอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ของตำรวจ แต่เป็นเสียงสัญญาณบางอย่างที่ดังมาจากกระเป๋าเสื้อกันฝนของคนร้าย มินตราที่เพิ่งปีนตามขึ้นมาถึงดาดฟ้าเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นประกายไฟสีแดงวาบขึ้นจากวัตถุชิ้นเล็ก ๆ ที่ถูกโยนลงมาแทบเท้าของศรา "สารวัตร! ระวัง C4 จิ๋ว!" มินตราพุ่งตัวเข้ามาหมายจะผลักศราให้ออกจากรัศมีแรงระเบิด **ตูมมมมมม!** แรงระเบิดและคลื่นความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วดาดฟ้า แรงอัดอากาศมหาศาลซัดร่างของทั้งสองกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง ท่ามกลางละอองฝนที่ถูกระเหยกลายเป็นไอหมองสีเทาจาง ๆ ศราล้มกลิ้งไปบนพื้นคอนกรีต หูอื้ออึงจนแทบไม่ได้ยินเสียงอะไรนอกจากเสียงวิ้งในโสตประสาท ร่างกายเต็มไปด้วยรอยแผลถลอกและคราบเขม่าควัน เมื่อศราพยายามยันกายลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก ภาพเบื้องหน้าก็ทำให้ลมหายใจของเขาแทบสะดุด คนร้ายไม่ได้กระโดดหนีลงไปจากตึก แต่กลับถอยหลังก้าวขึ้นไปยืนอยู่บนขอบระเบียงดาดฟ้าที่สูงชัน ด้านล่างคือความมืดมิดและสายฝนที่กระหน่ำซัด ชายคนนั้นค่อย ๆ เอื้อมมือขึ้นมาปลดหน้ากากอนามัยออก เผยให้เห็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก รอยยิ้มของชายผู้ซึ่งควรจะเสียชีวิตไปแล้วจากแฟ้มคดีลับเมื่อห้าปีก่อน... ก่อนที่ศราจะทันได้เปล่งชื่อของบุคคลตรงหน้าออกมา เสียงสังเคราะห์อันราบเรียบและไร้อารมณ์ก็ดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทของเขาโดยไม่มีที่มา ราวกับระบบปริศนาบางอย่างเพิ่งถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหล [ ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขลับปลดล็อก: เผชิญหน้ากับ "ผู้บงการเงา" สำเร็จ ] [ ระบบประเมินสถานการณ์ระดับ SSS เริ่มต้นทำงาน... ] [ คำเตือน: ข้อมูลตัวตนของเป้าหมายเชื่อมโยงโดยตรงกับความลับสูงสุดของกรมตำรวจ ความปลอดภัยของท่านลดลงสู่ระดับวิกฤต ] ดวงตาของศราเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนสงสัย ขณะที่ร่างของชายบนขอบระเบียงทิ้งตัวดิ่งพสุธาหายลับไปกับความมืดเบื้องล่างอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ลอยมาตามสายลม และคำถามนับร้อยที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจ โปรดติดตามตอนต่อไป... - โปรไฟล์เลอร์มือฉมัง -