ร่องรอยขององค์กรเงา 'ฉลามขาว'

เสียงโลหะกระทบกันดัง *กริ๊ก* เบาหวิวแต่ชัดเจนในโสตประสาท คือสัญญาณเตือนภัยขั้นเด็ดขาดที่ไม่มีระบบคอมพิวเตอร์เครื่องใดในกรมตำรวจจะประเมินค่าความรุนแรงต่ำกว่าระดับสีแดง ศราดีดตัวแนบชิดไปกับขอบกำแพงปูนเปลือย ดวงตากลมโตที่ปกติมักจะฉายแววขี้เล่นและเป็นกันเอง บัดนี้หรี่แคบลงจนเหลือเพียงเส้นด้าย สมองส่วนหน้าทำงานด้วยความเร็วสูงราวกับหน่วยประมวลผลควอนตัม เขากวาดสายตาประเมินสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างละเอียดรอบคอบ โครงสร้างตึกร้างย่านชานเมืองแห่งนี้ถูกเลือกไว้เป็นจุดนัดพบฉุกเฉิน ทว่าเวลานี้มันกลับกลายเป็นกล่องมรณะที่ถูกปิดตายทุกเส้นทางหลบหนี "มันไม่ได้มาแค่คนเดียว..." ศรากระซิบลอดไรฟัน เสียงของเขานิ่งสนิทจนแทบไม่สั่นไหว แม้ว่าความกดดันในอากาศจะพุ่งสูงจนทำให้แก้วหูอื้ออึง ข้างกายเขา มินตราไม่แม้แต่จะกะพริบตา ร่างเพรียวบางในชุดแจ็คเก็ตหนังสีดำกลืนไปกับเงาดำสนิทของมุมห้อง เธอยกปืนพกสั้นติดเก็บเสียงขึ้นแนบอก นิ้วชี้ทาบอยู่ตามโครงปืนอย่างถูกต้องตามหลักยุทธศาสตร์สากล สัญชาตญาณนักล่าที่ถูกหล่อหลอมจากอดีตอันดำมืดแผ่พุ่งออกมาจากตัวเธอจนศราสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านผ่านผิวเนื้อ "ประตูกระจกเบื้องล่างแตกแล้ว... ไม่ใช่การงัดแงะ" มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำราบเรียบราวกับกระซิบ "แรงดันอากาศเปลี่ยนผ่านช่องระบายอากาศ แรงระเบิดขนาดเล็กถูกใช้เพื่อทำลายกลอนประตูในเสี้ยววินาที... พวกมันใช้ยุทธวิธีของหน่วยรบพิเศษระดับทหารรับจ้าง" ศราพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว ระบบวิเคราะห์พฤติกรรมในหัวกำลังประติดประต่อชิ้นส่วนปริศนาเข้าด้วยกัน รอยเท้าเปื้อนโคลนผสมเขม่าควันจางๆ ที่ทิ้งไว้ตรงทางเข้า บวกกับกลิ่นจางๆ ของดินปืนไร้ควัน ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ฝีมือของแก๊งอาชญากรท้องถิ่นทั่วไปอย่างแน่นอน นี่คือมืออาชีพ ผู้ซึ่งทำลายล้างเป้าหมายโดยไม่ทิ้งร่องรอย และเป้าหมายในคืนนี้... คงหนีไม่พ้นการมาเยือนเพื่อเก็บกวาดพยานปากสำคัญอย่างพวกเขา ก๊อก... ก๊อก... เสียงฝเท้าหนักแน่นทว่าไร้น้ำหนักก้าวขึ้นมาตามขั้นบันไดทีละขั้น มันจงใจทิ้งจังหวะให้เกิดเสียงเพื่อกดดันทางจิตวิทยา เป็นจิตวิทยาเชิงรุกขั้นพื้นฐานที่มุ่งเน้นทำลายสมาธิของเหยื่อก่อนลงมือปลิดชีพ ศราสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับระดับออกซิเจนในกระแสเลือด สายตาคมกริบมองลอดผ่านช่องว่างของราวบันไดเหล็กขึ้นสนิม แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ จากเพดานสาดส่องลงมากระทบกับเงาร่างสูงใหญ่ที่ก้าวพ้นขอบบันไดขั้นสุดท้ายขึ้นมา ร่างนั้นสวมเสื้อโค้ทกันหนาวสีเข้มทับชุดสูทเข้ารูป ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของศราไม่ใช่รูปร่างกำยำหรืออาวุธครบมือ แต่มันคือรอยสักรูป "ฉลามขาว" ที่พาดผ่านตั้งแต่หลังมือซ้ายยาวขึ้นมาถึงลำคอ เส้นสายลายหมึกสีดำสนิทตัดกับผิวขาวซีดจนดูน่ากลัว และที่มุมปากของชายแปลกหน้าคนนั้น มีรอยแผลเป็นลึกที่เกิดจากของมีคมลากยาวลงมาถึงคาง ร่องรอยขององค์กรเงา 'ฉลามขาว' องค์กรอาชญากรรมข้ามชาติที่ข่าวกรองนานาชาติพยายามตามล่ามานานหลายปี บัดนี้ได้ส่งเงื้อมมือมาถึงใจกลางกรุงเทพฯ แล้ว "รู้ตัวไหมครับว่าพวกคุณล้ำเส้นเข้ามาในเขตอำนาจของใคร" ศราก้าวออกมาจากมุมมืด รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก แม้สถานการณ์จะคับขันถึงขีดสุด แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความท้าทาย ปืนในมือถูกถือไว้อย่างมั่นคงในท่าเตรียมพร้อมขั้นสูงสุด ชายคนนั้นหยุดเดิน รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่มีแผลเป็น เขาไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับยกมือซ้ายขึ้นช้าๆ นิ้วโป้งลูบไล้รอยสักรูปฉลามขาวบนข้อมือราวกับมันเป็นเครื่องประดับราคาแพง ก่อนจะเอ่ยด้วยสำเนียงภาษาไทยที่ติดสำเนียงต่างชาติเล็กน้อย "สารวัตรศรา... ผู้หมวดหน้าหวานที่ผู้ใหญ่ทางนั้นบอกว่าฉลาดนักฉลาดหนา น่าเสียดายจริงๆ ครับ ที่ความฉลาดมักจะมีอายุสั้นเสมอในโลกใบนี้" สิ้นเสียงนั้น ชายปริศนาก็ดึงสลักระเบิดควันออกจากกระเป๋าเสื้ออย่างไร้ความลังเลแล้วโยนมันลงกลางห้องโถงทันที ควันสีขาวพวยพุ่งตลบอบอวลลดทอนวิสัยทัศน์ในเสี้ยววินาที ความโกลาหลระเบิดขึ้นพร้อมกับการเคลื่อนไหวอันรวดเร็วดุจพายุหมุน "หมวดมินตรา ระวัง!" ศราตะโกนลั่นพร้อมกับพุ่งตัวหลบวิถีกระสุนที่เจาะทะลุกำแพงปูนเข้ามาอย่างแม่นยำราวกับจับวาง เสียงปืนเก็บเสียงดังรัวติดต่อกันนับสิบนัด เศษปูนและฝุ่นละอองฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ศราและมินตราอาศัยจังหวะที่ควันพรางตา กลิ้งตัวเข้าสู่แนวบังเกอร์ที่เป็นเสาคอนกรีตเสริมเหล็กหนา การต่อสู้ในระยะประชิดท่ามกลางความมืดและควันพิษเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด มินตราอาศัยทักษะการเคลื่อนไหวที่เงียบเชียบดั่งเงา พุ่งทะยานขึ้นไปบนโครงสร้างเหล็กชั้นลอยเหนือหัว เธอใช้ขาเรียวยาวเกี่ยวเข้าที่คอของสมุนอีกคนที่แอบย้อมเข้ามาทางด้านหลัง ก่อนจะเหวี่ยงร่างนั้นกระแทกพื้นอย่างรุนแรงจนหมดสติไปในพริบตาเดียว ความเด็ดขาดและแม่นยำในทุกกระบวนท่าสะท้อนถึงการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงที่อยู่นอกเหนือตำราตำรวจทั่วไป ในขณะเดียวกัน ศราต้องรับมือกับการดวลปืนแบบตัวต่อตัวกับมือสังหารรอยสักฉลามขาว เขาย่อตัวต่ำ หลบวิถีกระสุนที่เฉียดใบหูไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร สมองประเมินวิถีกระสุนและจังหวะการลั่นไกของฝ่ายตรงข้ามอย่างใจเย็น *ซ้ายสาม นัดที่สี่จะมีการเว้นจังหวะรีโหลดกระสุน...* *คลิก!* เสียงปลอกกระสุนดีดตัวกระทบพื้นคอนกรีต นั่นคือจังหวะเวลาเสี้ยววินาทีที่ศรอารอคอย! ร่างเพรียวบางแต่เต็มไปด้วยพละกำลังของสารวัตรหนุ่มดีดตัวพุ่งเข้าประชิดตัวมือสังหาร ใช้สันปืนกระแทกเข้าที่ข้อมือขวาอย่างแม่นยำจนอาวุธหลุดจากมือ ก่อนจะใช้ลูกเตะตัดขาทำให้ร่างใหญ่โตล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรง ศราตามไปขึ้นคร่อม ใช้เข่ากดล็อกลำคอไว้อย่างแน่นหนา พร้อมกับจ่อปากกระบอกปืนลงที่ระหว่างคิ้วของอีกฝ่าย "เกมพลิกแล้วครับคุณฉลามขาว... ทีนี้บอกผมมาได้หรือยังว่าใครเป็นคนจ้างพวกคุณมา?" ศราเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิม ดวงตาสะท้อนประกายความเฉียบคมที่กดดันให้ฝ่ายตรงข้ามแทบหยุดหายใจ มือสังหารหัวเราะในลำคอ เลือดสีแดงสดไหลซึมออกจากมุมปาก รอยยิ้มเย้ยหยันยังคงประดับอยู่บนใบหน้า แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่เป็นรองสุดขีด "แกคิดว่า... จับฉันได้คนเดียวแล้วจะชนะงั้นเหรอสารวัตร?" ชายคนนั้นกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาเบิกโพว้างด้วยความคลุ้มคลั่ง "ดูหน้าจอนั่นสิ... ของขวัญต้อนรับจากองค์กรของเรา เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหาก" ศราขมวดคิ้วด้วยความสังหรณ์ใจแปลกๆ เขาส่งสัญญาณให้มินตรารีบตรวจสอบอุปกรณ์สื่อสารและแท็บเล็ตภาคสนามที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานเก่าๆ ทันที หน้าจอแสดงผลของระบบฐานข้อมูลกลางสำนักงานตำรวจแห่งชาติที่เชื่อมต่ออยู่จู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ข้อความแจ้งเตือนขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดที่ดังระรัวก้องไปทั่วทั้งตึกร้าง **[SYSTEM ALERT: CRITICAL SECURITY BREACH]** **[Detection: อุปกรณ์ควบคุมโครงข่ายพลังงานหลักของเมืองหลวงกำลังถูกเข้าถึงจากภายนอก]** **[Status: รหัสผ่านระดับ Master Root ถูกปลดล็อกโดย AI ปริศนา - ตัวตนไม่แน่ชัด]** **[Warning: ตรวจพบการตั้งเวลาทำลายล้างระบบสาธารณูปโภค ภายใน 10 นาทีข้างหน้า!]** มินตราเบิกตากว้าง สีหน้าถอดสีเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน "ศรา... ไม่ใช่แค่เรื่องตามล่าตัวบุคคลแล้ว พวกมันกำลังจะทำให้ทั้งเมืองกลายเป็นอัมพาต!" ศราหันกลับมามองหน้าสังหารใต้ร่าง ทว่าชายคนนั้นกลับหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ฟองสีขาวผสมเลือดพุ่งทะลักออกจากปาก เม็ดยาไซยาไนด์ที่ถูกซ่อนไว้ในฟันกรามถูกกัดแตกด้วยความตั้งใจ ดวงตาของมือสังหารค่อยๆ ปิดลงพร้อมกับลมหายใจที่ขาดห่วงไปต่อหน้าต่อตา ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงแจ้งเตือนจากระบบคอมพิวเตอร์ที่ยังคงดังระรัวตอกย้ำเวลาที่กำลังถดถอยลงเรื่อยๆ หน้าจอแท็บเล็ตในมือของมินตรากะพริบถี่ๆ ก่อนจะแสดงภาพแผนที่สามมิติของกรุงเทพมหานคร จุดสีแดงนับร้อยจุดปรากฏขึ้นพร้อมกันทั่วทุกมุมเมือง และที่จุดศูนย์กลางของแผนที่นั้น มีสัญลักษณ์รูปฉลามขาวขนาดใหญ่กำลังหมุนวนพร้อมกับข้อความนับถอยหลังที่ทำให้ลมหายใจของพวกเขาสะดุดกึก ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันเข้มข้นนี้ร่วมกันนะครับ โปรดติดตามตอนต่อไปครับ