รอยร้าวที่ก่อตัว

"เจ้ากล้าดียังไงถึงขัดคำสั่งข้า ฉินอวี้เหมย!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของชินอ๋องเฟยหลงดังกังวานก้องทั่วห้องทรงอักษร กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาที่มักจะทำให้จิตใจสงบ บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยไอเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงสง่าที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ฉินอวี้เหมยยังคงนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะไม้จันทน์หอม มือเรียวบางที่กำลังจรดพู่กันเขียนแผนที่ยุทธศาสตร์หยุดชะงักลงเพียงชั่วครู่ ก่อนจะบรรจงวางพู่กันลงบนแท่นหยกอย่างใจเย็น นางเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาคมปลาบดุจพยัคฆ์ร้ายที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อของท่านอ๋องโดยไม่หลบสายตา "หากแผนการที่ท่านต้องการจะใช้ทำลายกองทัพขององค์ชายสามคือการสังเวยชีวิตราษฎรในหมู่บ้านชายแดนสามร้อยชีวิต หม่อมฉันในฐานะกุนซือ ย่อมต้องคัดค้านสุดกำลังค่ะ ท่านอ๋องผู้ทรงธรรม จะยอมให้มือเปื้อนเลือดผู้บริสุทธิ์เพียงเพื่อชัยชนะในเกมกระดานเพียงตาเดียวหรือคะ?" เฟยหลงก้าวเข้ามาประชิดตัวนาง กลิ่นอายบุรุษผู้กรำศึกทำให้ช่องว่างระหว่างคนทั้งสองลดน้อยลงจนแทบไม่มีอากาศหายใจ เขาก้มลงต่ำจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหน้าเนียนละเอียด "เจ้าใช้คำว่า 'ผู้บริสุทธิ์' มาตัดสินเกมการเมือง? เจ้าไม่เคยเห็นว่าในสนามรบ ความเมตตาคือจุดอ่อนที่รวดเร็วที่สุดที่นำไปสู่ความตาย... หรือว่าในหัวใจที่เย็นชานั่น มีความลับอันใดที่เจ้ากำลังปกปิดข้าอยู่กันแน่?" มือหนาของท่านอ๋องคว้าข้อมือของอวี้เหมยไว้แน่น นิ้วหัวแม่มือคลึงไปตามชีพจรที่เต้นถี่ระรัว นางไม่แสดงอาการตื่นตระหนก ทว่าภายในใจกลับประหนึ่งมีพายุโหมกระหน่ำ เพราะในแขนเสื้อด้านในของนาง มีตราประทับลับของกบฏขุนนางเก่าที่นางได้รับมาจากข่าวสารเมื่อคืนนี้ หากเขาตรวจพบ มิใช่เพียงนางที่จะหัวขาด แต่รวมถึงภารกิจแฝงตัวเพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้กับตระกูลฉินจะจบสิ้นลงทันที "ท่านอ๋อง... หม่อมฉันเพียงแต่ภักดีต่ออาณาจักรและพระองค์" อวี้เหมยกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ทว่าสั่นไหวเพียงเล็กน้อยในห้วงลึก "หากความหวาดระแวงของพระองค์มีมากจนต้องตรวจค้นกุนซือของตนเอง เช่นนั้นหม่อมฉันก็คงหมดความหมายแล้ว" เฟยหลงจ้องมองนาง สายตาที่เคยดุดันเริ่มฉายแววซับซ้อน เขาสัมผัสได้ถึงความลับที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีเยือกเย็นนั้น แต่มันไม่ใช่ความทรยศ... มันคือความเจ็บปวดที่หยั่งรากลึกเกินกว่าที่เขาจะคาดคิด เขาปล่อยข้อมือของนางอย่างแรงจนร่างบางเอนไปด้านหลัง "หึ! อย่าได้คิดว่าข้าจะปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปง่ายๆ อวี้เหมย" เฟยหลงแค่นเสียงในลำคอ หมุนตัวเตรียมจะก้าวออกจากห้อง แต่ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นขององครักษ์เงาก็ดังขึ้นที่หน้าประตู ตามมาด้วยร่างของขันทีคนสนิทขององค์ชายสามที่เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มอาบยาพิษ "ถวายบังคมชินอ๋องพ่ะย่ะค่ะ องค์ชายสามรับสั่งให้ข้าน้อยนำ 'ของขวัญ' มามอบให้แก่กุนซือฉิน เป็นสมุนไพรหายากจากแดนไกลที่ได้มาจากสำนักโอสถหลวง เพื่อตอบแทนในความเฉลียวฉลาดที่ช่วยวางแผนให้พระองค์ในคราวที่แล้ว" ขันทีผู้นั้นวางหีบไม้แกะสลักลงบนโต๊ะ ดวงตาของมันเหลือบมองอวี้เหมยด้วยแววตาแปลกประหลาดที่ทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบ มันคือสายตาของคนที่รู้ความจริงบางอย่าง... ความลับที่นางเก็บซ่อนไว้ในอดีต เฟยหลงขมวดคิ้ว "องค์ชายสามมีน้ำใจนักหรือ? วางมันไว้ตรงนั้น แล้วออกไป" ทันทีที่ทุกคนถอยออกไป อวี้เหมยจ้องมองหีบไม้ใบนั้นด้วยความกังวล นางรู้ดีว่าองค์ชายสามไม่มีทางมอบของขวัญโดยไร้เล่ห์เหลี่ยม แต่นี่มันรวดเร็วเกินไป หรือว่าเขาจะรู้แล้วว่านางคือคนของใคร? นางตัดสินใจเปิดหีบออกช้าๆ กลิ่นกำยานอ่อนๆ ลอยออกมา พร้อมกับจดหมายฉบับหนึ่งที่วางอยู่บนกองโสมพันปี เมื่อนางหยิบจดหมายขึ้นมา มือของนางก็ต้องเย็นเฉียบ อักษรในกระดาษไม่ได้มีเนื้อหาความยินดี แต่มันคือภาพวาดสัญลักษณ์ 'ดอกบัวขาวเปื้อนเลือด' ตราประจำตระกูลฉินที่ควรจะสูญสิ้นไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน พร้อมกับข้อความใต้ภาพที่เขียนด้วยหมึกแดงฉานว่า... 'ข้าพบตัวคนทรยศที่หลบซ่อนอยู่ในค่ายทหารของท่านแล้ว... ท่านอ๋อง ถ้าอยากรู้ว่าแม่นางฉินที่ท่านหลงใหลคือใคร ก็จงมองไปที่รอยสักหลังใบหูของนางในยามที่นางหลับใหลเสียเถิด' อวี้เหมยหน้าซีดเผือด นางรีบปิดหีบลงทันที แต่ทว่าสายตาของเฟยหลงที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับจดจ้องมาที่นางด้วยประกายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาไม่ได้มองนางในฐานะกุนซืออีกต่อไป แต่เขากำลังมองนางด้วยความสงสัยที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่าง "จดหมายนั่น... เขียนว่าอย่างไรหรือ อวี้เหมย?" เสียงของเฟยหลงแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงกดดัน พร้อมกับก้าวเข้ามาหานางอีกครั้ง "ข้าว่า... ถึงเวลาที่เจ้าต้องสารภาพความจริงมาเสียที ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทนกับความลับของเจ้า" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและกลอุบายอันล้ำลึกไปกับไป๋เหลียนฮวานะคะ