เดินทางสู่ชายแดน

เสียงคำรามต่ำของเกราะเหล็กแผ่นหนาที่เสียดสีกันยามขยับกาย ดังก้องกังวานอยู่ภายในห้องโถงใหญ่ของตำหนักบูรพา ไอเย็นยะเยือกจากโลหะผสมผสานกับกลิ่นอายคาวเลือดจางๆ ที่ติดมากับสนามรบ ลอยอวลอยู่ในบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก "ท่านอ๋องทรงแน่พระทัยแล้วหรือเพคะ ว่าจะทรงนำตัวบัณฑิตไร้ชื่อแซ่เช่นหม่อมฉัน ไปร่วมเผชิญหน้ากับพายุโลหิตที่ค่ายทหารรุดจันทร์?" ฉินอวี้เหมยเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงัน นางมิได้เงยหน้าขึ้นมองบุรุษผู้ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าทันที หากแต่เรียนิ้วเรียวบางกำลังบรรจงจัดแต่งพู่กันขนกระต่ายป่าลงบนแท่นฝนหมึกสีนิลอย่างเชื่องช้า ท่าทีของนางสงบนิ่งราวกับผิวน้ำในบึงลึกที่ไร้แรงกระเพื่อม แม้จะรู้ดีว่าเบื้องหลังประตูบานนั้นคือสมรภูมิรบที่สี่ทิศรายล้อมด้วยคมดาบของศัตรู ชินอ๋องเฟยหลงไม่ตอบคำถามในทันที พระเนตรคมกริบดั่งพยัคฆ์ซ่อนเล็บกวาดมองร่างโปร่งระหงในชุดคลุมผ้าไหมปักลายเมฆามรกต สีหน้าของพระองค์เรียบเฉย เย็นชา ดุดัน และทรงอำนาจจนผู้คนต้องก้มหัวหลบสายตา ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว เสียงฝ่าเท้าหนักแน่นมั่นคงดั่งจังหวะกลองศึก ทุกย่างก้าวบีบคั้นอากาศรอบตัวให้เบาบางลง "ค่ายทหารรุดจันทร์มิใช่สถานที่สำหรับสตรีบอบบาง เจ้าพูดถูก... แต่อวี้เหมย เจ้าไม่ใช่สตรีธรรมดา และที่สำคัญที่สุด หมากตานี้ เปิ่นหวาง (เรา) วางไว้ให้เจ้าเดินด้วยตนเอง มิใช่หรือ?" พระสุรเสียงทุ้มต่ำกังวานราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยประกายความนัยที่เฉียบคมบาดลึก เฟยหลงโน้มพระวรกายลงเล็กน้อย พระเนตรคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของนาง ราวกับต้องการค้นหาความลับทั้งหมดที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มบางเบานั้น อวี้เหมยเงยหน้าขึ้นสบตาพระองค์ นัยน์ตาดำขลับคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลาและการศึกสงคราม นางมิได้สะท้านสะเทือนต่อความกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากองค์ชายผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมแม้แต่น้อย มุมปากอิ่มยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ยากจะคาดเดา "หม่อมฉันเพียงแต่เกรงว่า หากการเดินทางไกลครั้งนี้เกิดความผิดพลาดขึ้นมา เกียรติภูมิของชินอ๋องผู้เกรียงไกร อาจต้องมามัวหมองเพราะเงาของกุนซือไร้หัวนอนปลายเท้าเช่นหม่อมฉันเพคะ" "เกียรติภูมิของเปิ่นหวาง สร้างขึ้นด้วยหยาดโลหิตและกระดูกนับล้าน หาใช่คำครหาของคนตระกูลฉินหรือใครหน้าไหนไม่" เฟยหลงแค่นพระสรวลในลำคออย่างเยียบเย็น พระหัตถ์หนาเอื้อมไปควابปลายคางมนของนางไว้แผ่วเบา บังคับให้อวี้เหมยต้องเงยหน้ารับสัมผัสอันทรงพลังนั้น "เตรียมตัวให้พร้อม... อีกหนึ่งก้านธูป ขบวนเสด็จจะเคลื่อนพล ม้าศึกนับหมื่นรออยู่เบื้องนอก เจ้าจะได้เห็นว่าความตายที่แท้จริงมีหน้าตาอย่างไร" สิ้นพระrกระแสรับสั่ง ร่างสูงก็สะบัดชายอาภรณ์สีดำปักดิ้นทองหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้กลิ่นอายบุรุษและไอร้อนจากร่างกายของพระองค์ยังคงอบอวลอยู่รอบกายของกุนซือหญิง อวี้เหมยสูดลมหายใจเข้าลึก ให้น้ำหมึกสีเข้มซึมซับลงบนกระดาษสาแผ่นบาง นางจดบันทึกแผนผังค่ายทหารและเส้นทางลำเลียงเสบียงลงไปอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ทุกตัวอักษรที่จรดลงไปคือชีวิตและเดิมพันครั้งใหญ่ ไม่นานนัก เสียงฝีเท้ากรูเกรียวของเหล่าองครักษ์และเสียงเกือกม้าศึกนับร้อยนับพันก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นจากลานกว้างเบื้องล่าง อวี้เหมยสวมหมวกสานปีกกว้างคลุมอำพรางใบหน้า ก่อนจะก้าวเดินออกจากตำหนักบูรพา สู่ม้าศึกสีหมอกนิลตัวใหญ่ที่ยืนรออยู่ ขาทรงพลังของมันขุดคุ้ยพื้นดินด้วยความกระวนกระวายราวกับรับรู้ถึงกลิ่นอายของสงคราม เมื่อนางก้าวขึ้นสู่หลังม้า สายตาก็ปะทะเข้ากับร่างสูงของชินอ๋องที่ประทับอยู่บนหลังม้าพยัคฆ์เหินหาวแถวหน้าสุด พระองค์ทรงหันมามองนางเพียงชั่วพริบตา ก่อนจะชูพระดาบประจำพระองค์ขึ้นฟ้า "เคลื่อนพล!" เสียงคำรามกึกก้องผสานเสียงแตรศึกดังสนั่นสะเทือนปฐพี ขบวนกองทัพนับหมื่นนายเคลื่อนตัวออกจากเมืองหลวง มุ่งหน้าสู่ชายแดนตะวันตกที่คุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายของความตาย ท่ามกลางฝุ่นตลบอบ and ลมหนาวที่พัดกระโชกยามบ่าย ทว่า ในขณะที่ขบวนทัพกำลังเคลื่อนผ่านซุ้มประตูเมืองชั้นนอกที่รกร้างและเงียบสงบผิดปกติ องครักษ์เงาคนสนิทควบม้าเข้ามาประชิดข้างกายของเฟยหลง ใบหน้าของเขาซีดเผือดจนเห็นได้ชัด "ทูลท่านอ๋อง... มีม้าเร็วจากเมืองหลวงนำสาส์นลับพิเศษมาส่งพะยะค่ะ เป็นตราประทับลับจากตำหนักองค์ชายสาม... และ... และมีสิ่งนี้แนบมาด้วยพะยะค่ะ!" เฟยหลงรับห่อผ้าแพรสีเลือดที่ชุ่มโชกไปด้วยกลิ่นหอมหวานอันคุ้นเคย พระองค์ทรงคลี่ผ้าออกช้าๆ ท่ามกลางสายตาที่หันมามองด้วยความตกตะลึง ปิ่นหยกขาวลายหงส์คู่สลักเสลาอย่างประณีต ซึ่งเป็นเครื่องประดับประจำกายของสตรีคนสนิทที่สุดในจวนชินอ๋อง กลิ้งหล่นลงสู่พื้นดินคลุกฝุ่น พร้อมกับแผ่นกระดาษข้อความลายมือหวัดๆ ที่เขียนด้วยเลือดสดๆ ว่า... *“หมากตานี้ ท่านเดินเร็วกไปหนึ่งก้าวแล้ว... พี่รอง”*