คำพูดที่ไม่คิดแต่คนฟังคิดไปไกล

กลิ่นฉุนของกาวร้อนและกลิ่นไอน้ำจากดอกไม้สดในห้องชมรมจัดดอกไม้คละคลุ้งจนน่าเวียนหัว แต่สิ่งที่ทำให้ลินินหายใจไม่ทั่วท้องจริงๆ กลับไม่ใช่กลิ่นพวกนั้นเลยค่ะ... มันคือร่างสูงใหญ่ของคนที่กำลังยืนกอดอกพิงขอบประตูด้วยสีหน้าเอาเรื่องต่างหาก ธันวาปรายตามองกองก้านกุหลาบเน่าๆ ในถังขยะ สลับกับใบหน้าเนียนใสของคนที่กำลังถือคีมตัดลวดค้างไว้กลางอากาศ ดวงตาคมดุคู่นั้นกวาดมองสภาพห้องที่เละเทะไม่เป็นท่า แล้วแค่นั่นเสียง ‘หึ’ ออกมาจากลำคออย่างหมั่นไส้ "นี่คุณจัดดอกไม้หรือทำสงครามโลกครั้งที่สามคะ ประธานลินิน ดูสภาพห้องสิคะเนี่ย ยับเยินยิ่งกว่าช็อปวิศวะตอนเด็กปีสองรุมรื้อเกียร์ซะอีก" น้ำเสียงกวนประสาทที่มาพร้อมสรรพนามจิกกัดทำเอาเส้นเลือดที่ขมับของลินินกระตุกยิบๆ หญิงสาววางคีมลงบนโต๊ะไม้เสียงดัง *เคร้ง* ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ไม่คิดจะยอมให้อีกฝ่ายมาเหนือกว่าเด็ดขาด "ถ้ามองไม่เห็นหัวข้อโครงงานที่บอร์ดหน้าห้อง ก็กรุณาถอดแว่นแล้วเดินเข้าไปอ่านใหม่นะคะพี่ธันวา นี่คือคอนเซปต์ 'ความงามท่ามกลางความพินาศ' ต่างหากล่ะค่ะ ไม่ใช่มุมรกๆ ไร้รสนิยมแบบที่พวกพี่ชอบหมุดหัวอยู่กันหรอก" "ปากเก่งขึ้นเป็นกองเลยนะ..." ธันวาเค้นหัวเราะพลางก้าวเท้าเข้ามาในห้องทีละน้อย ขายาวๆ ก้าวเพียงไม่กี่ก้าวก็ย่นระยะห่างระหว่างเขากับเธอจนน่าใจหาย ร่างสูงในชุดช็อปวิศวะสีเข้มพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นรอยสักจางๆ ที่ท่อนแขนและกล้ามเนื้อสมชายชาตรี แรงกดดันจากตัวตนของเขาทำให้ห้องจัดดอกไม้แคบลงถนัดตา ลินินถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณจนสะโพกมนไปชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน แผ่นหลังชนกับกองกระดาษสาห่อดอกไม้จนหนีไปไหนไม่ได้ ธันวาหยุดยืนค้ำหัวเธอด้วยความสูงที่ต่างกันพอสมควร มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นท้าวกับขอบโต๊ะ กักตัวเธอไว้ในวงแขนอย่างถือวิสาสะ "ถอยไปเลยนะ! เข้ามาใกล้เกินไปแล้วค่ะ" ลินินเอ็ดเสียงเขียว พยายามดันแผงอกกว้างที่กั้นอยู่ตรงหน้าออก แต่เขากลับนิ่งสนิท ราวกับว่าแรงผลักของเธอเป็นแค่ลมพัดผ่าน "กลัวอะไรล่ะ หืม? แค่จะเข้ามาดูว่ามือถือที่วางอยู่บนโต๊ะนี่... ตั้งใจปิดเสียงหนีฉัน หรือแค่ซุ่มซ่ามทำตกน้ำอีกรอบกันแน่" ธันวาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ ที่เจือกลิ่นมินต์จางๆ ปะทะเข้ากับพวงแก้มใสจนลินินต้องรีบเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนรอยแดงเรื่อที่กำลังลามเลียขึ้นมาถึงใบหู ให้ตายสิ... ผู้ชายคนนี้อันตรายต่ออัตราการเต้นของหัวใจเกินไปแล้ว! "ฉันจะปิดเสียงหรือทำตกน้ำมันก็เรื่องของฉันค่ะ ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของพี่ซะหน่อย หลบไปเลยนะ คนยิ่งหัวเสียกับงานอยู่" "ไม่ใช่ธุระเหรอ?" ธันวาพึมพำทวนคำ เสียงของเขาเบาลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ ดวงตาคมกริบกวาดสำรวจพวงแก้มแดงก่ำและริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความขัด บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปฉับพลัน ความกวนประสาทเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความเงียบงันที่เต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิต ลินินสัมผัสได้ถึงไอGรอนที่แผ่ออกมาจากตัวเขา หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล มันดังจนเธอกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมันไปด้วย ลินินเม้มปากแน่น หัวสมองประมวลผลไม่ทันเมื่อจู่ๆ ธันวา4ก็ขยับเข้ามาประชิดยิ่งกว่าเดิม นิ้วเรียวหนาเอื้อมมาปัดปอยผมที่หลุดลุ่ยลงมาปรกลงข้างแก้มของเธอออกอย่างเบามมือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ก็แค่ว้าวุ่นใจ... กลัวว่าถ้าติดต่อเธอไม่ได้ แล้วใครจะมาคอยเถียงกับฉันทุกวันล่ะ" *ตึ้ง!* ราวกับมีค้อนยักษ์มาทุบลงกลางอก ประโยคที่ถูกพ่นออกมาอย่างไร้การปรุงแต่ง ทำเอาลินินสมองดับสนิท ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง คนอย่างธันวาเนี่ยนะ... พูดจาแบบนี้ออกมาได้หน้าตาเฉย! "พี่... พูดบ้าอะไรเนี่ย!" หญิงสาวเสียงหลง หน้าแดงก่ำลามไปจนถึงลำคอ ความร้อนพุ่งพล่านขึ้นมาจนแทบจะระเบิด ธันวาไม่ได้แก้ตัว รอยยิ้มมุมปากจุดประกายขึ้นอย่างเจ้าเลئม ดวงตาคู่นั้นพราวระยับด้วยความขบขันที่ได้แกล้งคนตัวเล็กจนไปไม่เป็น เขายังคงค้างท่าทางคุกคามนั้นไว้โดยไม่มีทีท่าว่าจะถอยห่าง ในจังหวะที่ลินินกำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดจิกกัดเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก เสียงผลักประตูดังปังก็ขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน "ไอ้ธัน! อาจารย์เรียกประชุมด่วน... เฮ้ย! กูเข้ามาขัดจังหวะอะไรมึงป่ะเนี่ย?" เสียงทุ้มห้วนของคินที่ดังขึ้นหน้าประตู พร้อมกับร่างโปร่งของเพื่อนสนิทพระเอกที่ชะงักกึกทันทีที่เห็นสภาพของทั้งคู่ ลินินรีบผลكอกธันวาเต็มแรงแล้วกระโดดถอยหลังไปสามก้าว หน้าแดงจัดราวกับลูกตำลึงสุก ธันวาจิ๊ปากอย่างขัดใจ หันไปถลึงตาใส่เพื่อนตัวดีที่เข้ามาขัดจังหวะเวลาสำคัญอย่างไม่รู้กาลเทศะ "มึงตายนรกแน่ไอ้คิน..." ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน --------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นไปกับความปากแข็งของพี่ธันวาและน้องลินินนะคะ! ❤️ (เกียร์เปื้อนกาวใจ)