คุณหนูจัดดอกไม้สายบู๊

"เอ่อ... แล้วก็... ชิบหายแล้วไอ้ธัน มีคนเห็นแฟนเก่ามึงที่เพิ่งกลับมาจากเมืองนอก เดินตรงดิ่งมาที่ตึกนี้แล้วโว้ย!" ประโยคเตือนภัยจากไอ้คินยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ขณะที่บรรยากาศรอบตัวบริเวณโถงตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ในยามบ่ายแก่ๆ กลับอึมครึมลงถนัดตา ฝูงชนนักศึกษาที่เคยเดินขวักไขว่ต่างพากันชะלוฝีเท้าและถอยร่นออกไปเป็นวงกว้าง ราวกับรู้ว่ากำลังจะมีพายุลูกใหญ่พัดถล่ม ธันวาขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบตึงจนน่ากลัว บัดนี้ฉายแววหงุดหงิดอย่างชัดเจน ดวงตาคมกริบกวาดตามองไปยังทางเข้าตึก ก่อนที่ร่างสูงโปร่งในชุดช็อปสีเข้มจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างหัวเสีย "เรื่องมากจริงวะ..." สบพึมพำลอดไรฟันด้วยความรำคาญใจ แต่ความรำคาญนั้นยังไม่เท่ากับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงระยับที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับเสียงส้นสูงกระทบพื้นกระเบื้องดัง *ก๊อกแก๊กๆ* เป็นจังหวะที่สร้างความกดดันให้คนรอบข้างได้อย่างประหลาด 'มีนา' หญิงสาวเจ้าของใบหน้าโฉบเฉี่ยวและดวงตากลมโตที่ผ่านการแต่งแต้มมาอย่างประณีต กวาดสายตาคมกริบมองหาเป้าหมายทันที ก่อนที่มุมปากเคลือบลิปสติกสีแดงสดจะยกยิ้มหยัน เมื่อเห็นว่าธันวายืนอยู่ตรงไหน "ไงคะธัน ไม่เจอกันนาน... เย็นชาขึ้นเยอะเลยนะ" เสียงหวานที่เจือความเย่อหยิ่งดังขึ้น เรียกความสนใจจากไทยมุงนับสิบชีวิตที่จับกลุ่มกระซิบกระซาบกันยกใหญ่ ลินินซึ่งยืนถือกระดาษแปลนงานอยู่ไม่ห่างจากธันวา ชะงักมือที่กำลังจะพลิกกระดาษ เธอเงยหน้าขึ้นมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยแววตานิ่งสงบ แต่ประกายในดวงตากลับคมกริบขึ้นอัตโนมัติ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วจากคำว่า 'แฟนเก่า' ที่เพิ่งได้ยินเมื่อครู่... อ๋อ ผู้หญิงคนที่ทิ้งเขาไปเรียนต่อเมืองนอกอย่างไร้เยื่อใยเมื่อสองปีก่อน แล้วจู่ๆ ก็โผล่กลับมาทำท่าทางเหมือนเจ้าข้าวเจ้าของเนี่ยนะ? "มีธุระอะไร" ธันวาเอ่ยถามเสียงห้วนจัด ดวงตาคมปลาบมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรังเกียจระคนเบื่อหน่าย เขาไม่ได้ขยับตัวเข้าไปหาแม้แต่น้อย ปล่อยให้ระยะห่างระหว่างเขากับมีนากลายเป็นกำแพงกั้นที่ชัดเจน "มีนากลับมาแล้วค่ะธัน..." มีนาก้าวเข้าไปประชิดอีกนิด มือเรียวยาวเอื้อมหมายจะแตะแขนแกร่งภายใต้เสื้อช็อป แต่ธันวาไวกว่า เขาก้าวถอยหลังหลบอย่างจงใจจนมือของเธอกลางอากาศคว้างเคว้ง ใบหน้าของมีนาฉายแววเสียหน้าชั่วขณะ ก่อนจะปรับเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเศร้าสร้อยที่ดูเสแสร้งจนคนมองอยากจะเบ้ปาก "เราจบกันไปนานแล้วมีนา อย่ามาทำตัวน่ารำคาญแถวนี้ คณะวิศวะไม่ใช่ที่ที่เธอควรจะมาเดินเล่น" ธันวายังคงรักษามาตรฐานความปากร้ายไว้ได้ดีเยี่ยม ไม่มีร่องรอยความอาลัยอาวรณ์เหลืออยู่เลยสักนิด มีแต่ความรำคาญที่แผ่พุ่งออกมาจากรังสีรอบตัว ทว่า มีนากลับไม่ได้สะทกสะท้าน เธอยกยิ้มมุมปาก ยิ่งเห็นสายตาของคนรอบข้างที่มองมา ยิ่งทำให้เธอกล้าที่จะเล่นเกมจิตวิทยานี้ต่อ ดวงตากลมโตหันขวับมามองลินินที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่ข้างๆ ธันวา สำรวจหัวจรดเท้าด้วยสายตาเหยียดหยามอย่างไม่คิดจะปิดบัง "อ๋อ... ผู้หญิงคนนี้นี่เองสินะคะ ที่เป็นเหตุผลว่าทำไมช่วงนี้ธันถึงทำตัวหมางเมินใส่มีนารึเปล่า? เด็กจัดดอกไม้กระจอกๆ คนนี้เนี่ยนะ ที่ทำให้ธันเปลี่ยนไป" มีนาเชิดหน้าขึ้น น้ำเสียงใสซื่อแต่แฝงด้วยยาพิษพ่นออกมาเต็มๆ หู ทำเอาเหล่านักศึกษาที่มุงดูอยู่สูดปากกันเป็นแถบ ลินินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง เธอยังคงรักษาอาการนิ่งสงบได้ดีเยี่ยม รอยยิ้มหวานหยดแบบฉบับคุณหนูนักจัดดอกไม้ถูกจุดขึ้นที่มุมปากอย่างช้าๆ เป็นรอยยิ้มที่ใครเห็นก็รู้ว่า... กำลังจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า "ปากเก่งจังนะคะ..." ลินินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทุกคำพูดกลับชัดถ้อยชัดคำและบาดลึกถึงกระดูกดำ "กลับมาจากเมืองนอกทั้งที สมองยังพัฒนาตามสัดส่วนเสื้อผ้าไม่ได้เลยเหรอคะ ถึงได้เที่ยวมาเห่าใส่คนอื่นอย่างไร้มารยาทแบบนี้" มีนาหน้าชาทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความโกรธจัด "เธอเป็นใคร กล้าดียังไงมาว่าฉัน!" "ฉันจะเป็นใครไม่สำคัญหรอกค่ะ สำคัญที่ว่า... ตอนนี้คุณกำลังยืนเห่าหอนอยู่บนพื้นที่เขตตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ และที่สำคัญที่สุด..." ลินินก้าวเท้าเข้าไปประชิดมีนากลับบ้าง ความสูงที่ไล่เลี่ยกันและท่าทีสง่างามแต่ทรงพลังทำให้คุณหนูนักจัดดอกไม้ดูเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด "ธันวาเขาปฏิเสธคุณชัดเจนขนาดนี้แล้ว ยังมีหน้าเอาหน้าด้านๆ มายืนเกาะแกะเขาอยู่ได้ ไม่อายฟ้าดินก็อายเงาหัวตัวเองบ้างนะคะคุณพี่" "กรี๊ด! นังเด็กนี่!" มีนากรีดร้องออกมาด้วยความเหลืออด มือเรียวยาวที่แต่งเล็บเจลสวยงามเงื้อมขึ้นหมายจะตบหน้าลินินฉาดใหญ่ท่าيزกลางความตกใจของทุกคน *หมับ!* ข้อมือเรียวถูกคว้าเอาไว้กลางอากาศอย่างแม่นยำ ไม่ใช่ฝีมือของธันวา แต่เป็นแรงบีบที่หนักหน่วงและเด็ดขาดของลินินเอง ดวงตากลมโตของลินินวาวโรจน์ด้วยความดุดันที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้คราบความเรียบร้อยมาตลอด "คิดจะทำร้ายใคร ดูสังเวียนด้วยนะคะ..." ลินินกระซิบเสียงต่ำด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น "ดอกไม้ในร้านฉันน่ะ... มีหนามแหลมคมทุกดอก และถ้าใครบังคับให้ฉันต้องหยิบมันมาใช้ป้องกันตัวล่ะก็... ฉันไม่รับรองหรอกนะว่าหน้าสวยๆ ของคุณจะยังมีสภาพเดิมรึเปล่า" ธันวายืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยแววตาที่ไหววับ หัวใจกระตุกวูบอย่างแรง ความรู้สึกบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอก ทั้งทึ่ง ทั้งประทับใจ และ... คลั่งรักจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ ผู้หญิงคนนี้เวลาร้าย... ทำไมมันช่างเซ็กซี่และขยี้ใจเขาได้ขนาดนี้วะ! แต่ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนคุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมาจากลานจอดรถด้านล่าง "เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้นวะนั่น! แล้วนั่น... เมียเก่าไอ้ธันนี่หว่า มาร2มารผจญอะไรกันวะเนี่ย!" เสียงของคินที่เพิ่งวิ่งมาสมทบพร้อมเพื่อนในกลุ่มทำเอาวงล้อมแตกฮือ มีนาสะบัดมือออกจากการจับกุมของลินินด้วยความโมโหจัด หญิงสาวหันไปมองธันวาด้วยสายตาตัดพ้อแกแกมขู่กรรโชก "ธันจะปล่อยให้ผู้หญิงไร้มารยาทคนนี้รังแกมีนาเหรอคะ? จำไว้เลยนะธัน ถ้าวันนี้ธันไม่จัดการยัยนี่ เราเห็นดีกันแน่!" ธันวาถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาไม่แม้แต่จะชายตามองมีนาด้วยซ้ำ ขายาวก้าวเข้าไปยืนชิดติดกับลินิน พร้อมกับเอื้อมมือหนาไปคว้าข้อมือเล็กของเธอมากุมไว้หลวมๆ เป็นการประกาศอาณาเขตและปกป้องอย่างโจ่งแจ้งในคราวเดียว "มีนา กลับไปซะ" ธันวาเอ่ยเสียงเย็นเยียบ แววตาคมกริบไร้ซึ่งเยื่อใยใดๆ ทั้งสิ้น "แล้วก็จำใส่สมองไว้ด้วยว่า ลินิน... คือคนของกู ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะ" คำประกาศกร้าวท่ามกลางไทยมุงนับสิบชีวิตทำเอาลินินถึงกับชะงัก เลือดในกายสูบฉีดจนใบหน้าร้อนผ่าว หัวใจเต้นแรงระรัวจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก เธอเงยหน้าขึ้นมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของธันวาที่ตอนนี้ตึงเครียดแต่เต็มไปด้วยความปกป้องอย่างเต็มเปี่ยม มีนากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือดด้วยความเจ็บใจและอับอาย เธอกวาดสายตามองธันวาและลินินสลับกันไปมาด้วยความแค้นเคือง ก่อนจะสะบัดหน้าหนีและก้าวฉับๆ เดินเลี่ยงออกไปจากตึกท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาของนักศึกษา ทว่า... บรรยากาศที่ควรจะคลี่คลายลง กลับมีระเบิดลูกใหม่ถูกจุดขึ้นอย่างเงียบเชียบ เมื่อโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อช็อปของธันวาสั่นครืนขึ้นมาติดต่อกันหลายครั้ง ธันวากดรับสายด้วยความรำคาญ โดยที่มืออีกข้างยังคงกุมมือของลินินเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย "ว่าไงไอ้คิน... มีอะไรอีก" *(เสียงปลายสายของคินไม่ได้ตอบคำถามทันที แต่กลับมีเสียงหอบหายใจและน้ำเสียงที่ตื่นตระหนกยิ่งกว่าเดิมลอดผ่านมา)* *"ไอ้ธัน... ชิบหายรอบสอง! มึงรีบเปิดดูหน้าจอด่วนเลยตอนนี้ มีคนปล่อยคลิปเมื่อกี้ลงเพจมหาลัยแล้ว... แถมหัวข้อข่าวบอกว่า... 'คุณหนูไฮโซตบแย่งผัววิศวะ' แต่ประเด็นคือ... ในคลิปเห็นหน้าลินินชัดเจนมาก และคนที่ปล่อย... คือคนใกล้ตัวมึงคนนึงที่เพิ่งเดินออกไปทางหลังตึกเมื่อกี้ว่ะ!"* ธันวาหน้าถอดสีทันที ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ เขาก้มมองหน้าลินินที่กำลังเงยขึ้นสบตาเขาด้วยความสงสัย... และในวินาทีที่ธันวากดเปิดหน้าจอโทรศัพท์เพื่อดูคลิปบนเพจสาธารณะ หัวใจของเขาก็หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อภาพที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ... คือภาพของมีนาที่กำลังแกล้งล้มลงไปกองกับพื้นโดยมีลินินยืนมองด้วยสายตาดุดัน ราวกับว่าลินินเป็นฝ่ายรังแกเธอข้างเดียวอย่างเลือดเย็น! --------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมวงความแซ่บและจิกหมอนไปด้วยกันนะคะ! ❤️ (เกียร์เปื้อนกาวใจ)