ไม่ใช่แฟน แต่หวงมาก

"ธันวา... อยู่ในนี้จริงๆ ด้วยเหรอคะ..." เสียงหวานใสที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืด ทำให้ธันวาและลินินต้องหันขวับไปมองพร้อมกันด้วยความตกตะลึง! ร่างระหงของ 'พิมพ์พิชชา' ดาวคณะสถาปัตย์ก้าวเข้ามาในห้องจัดเก็บอุปกรณ์ของชมรมจัดดอกไม้ แสงไฟสลัวจากด้านนอกทาบทับเรือนร่างอรชรให้ดูโดดเด่น เธอส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มมาให้ชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนบังตัวลินินไว้มิดชิด สายตาคู่สวยกวาดมองสภาพการณ์ชวนคิดลึก—คนตัวสูงไหล่กว้างกึ่งยืนกึ่งคร่อมอยู่หน้าชั้นวางของ ส่วนหญิงสาวรุ่นน้องปีสองอย่างลินิน... กำลังแผ่นหลังแนบติดกับผนังห้องโดยมีวงแขนแกร่งกักขังไว้อย่างหมิ่นเหม่ บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงทันที ธันวาขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น C-shape ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบเฉึง บัดนี้บึ้งตึงจนกลายเป็นยักษ์ปักหลั่น ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดชัดเจนอย่างไม่มีปิดบัง "เธอมาทำไมที่นี่ พิมพ์" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความไม่พอใจอย่างยิ่ง "อ้าว... ก็พิมพ์ทักแชหาธันวาแล้วไม่เห็นตอบนี่คะ นึกว่าติดงานด่วนอะไร ที่ไหนได้..." พิมพ์พิชชาปรายตามองลินินตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เคลือบความเยาะหยันไว้จางๆ "มาสุมหัวทำอะไรกันอยู่ในมุมมืดสองต่อสองคะเนี่ย น้องลินินเขากำลังสอนจัดดอกไม้ หรือกำลังฝึกวิชาอะไรกันอยู่เหรอคะ ถึงต้องปิดประตูล็อคห้องมืดๆ แบบนี้" "พูดจาให้มันดีๆ หน่อยนะคะรุ่นพี่พิมพ์" ลินินสวนกลับทันควัน นัยน์ตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่จะมายืนยอมให้ใครมาจิกกัดฟรีๆ ต่อให้สถานการณ์ตอนนี้จะดูเสียเปรียบแค่ไหนก็ตาม "ถ้าสายตามองไม่เห็นความจริง ก็กรุณาเปิดสมองแล้วใช้รอยหยักคิดดูค่ะ ว่าห้องนี้มันห้องเก็บของอุปกรณ์ชมรมฉัน ฉันจะอยู่หรือจะทำอะไร มันก็เรื่องของฉันกับ... รุ่นพี่ธันวา" ประโยคหลังลินินจงใจลากเสียงยาวเล็กน้อย พร้อมกับช้อนตาขึ้นมองคนตัวสูงที่ยังยืนบังเธออยู่ ความใกล้ชิดทำให้เธอได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ จากช็อปวิศวะ ลอยวนอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ ธันวาเหลือบมองคนตัวเล็กที่กล้าต่อปากต่อคำในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาด มุมปากหนากระตุกขึ้นนิดหนึ่งอย่างนึกหมั่นไส้ แต่พอหันกลับไปเผชิญหน้ากับแขกไม่速มาเยือน สีหน้าของเขาก็กลับมาเย็นชาไร้เยื่อใยทันที "เลิกทำตัวน่ารำคาญสักที พิมพ์" ธันวาเอ่ยเสียงแข็งกร้าว ปัดมือที่เอื้อมมาแตะแขนเขาออกอย่างไร้ความปรานี "ฉันบอกเธอหลายครั้งแล้วว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน และฉันก็เกลียดที่สุดคือคนที่ชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้าน ออกไปจากห้องนี้ซะ" พิมพ์พิชชาหน้าเสียไปวูบหนึ่ง รอยยิ้มหวานฉ่ำแข็งค้าง ดวงตาคู่สวยสั่นระริกด้วยความอับอายและโกรธขึง เธอมองธันวาสลับกับลินินที่ยืนเชิดหน้าชูตาอยู่ด้านหลัง ก่อนจะกัดริมฝีปากแน่น "ธันวาไล่พิมพ์เพราะผู้หญิงคนนี้เหรอคะ? นังเด็กนี่มันมีดีอะไรนักหนา ถึงทำให้คุณต้องเสียมารยาทกับพิมพ์ขนาดนี้!" "ต่อให้ไม่ใช่ลินิน เป็นคนอื่นผ่านมาเห็น แล้วเธอทำตัวรุ่มร่ามแบบนี้ ฉันก็ไล่เหมือนกัน" ธันวาตอบเสียงเรียบ ไร้เยื่อใยสิ้นเชิง "อย่าทำให้ฉันหมดความอดทนมากกว่านี้เลยพิมพ์ เดินออกไปเองดีๆ หรือจะให้ฉันเรียก รปภ. มาเชิญออกไป" คำพูดตัดเยื่อใยอย่างไร้ความปรานีทำให้พิมพ์พิชชาสะอึก เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ส่งสายตาร้ายกาจมาทางลินินแวบหนึ่ง ก่อนจะสะบัดหน้าพรืดแล้วเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากห้อง ปิดประตูกระแทกเสียงดังสนั่นจนผนังห้องสะเทือน ปัง! ความเงียบงันกลับมาเยือนห้องเก็บอุปกรณ์อีกครั้ง แต่บรรยากาศกลับอึดอัดและร้อนรุ่มยิ่งกว่าเดิม ลินินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อรู้ตัวว่าตอนนี้ธันวายังคงกักตัวเธอไว้ในวงแขน และระยะห่างระหว่างพวกเขามันใกล้จนเกินมาตรฐานคำว่า 'รุ่นพี่รุ่นน้อง' ไปไกลลิบ "เอ่อ... ปล่อยได้แล้วมั้งคะรุ่นพี่ ปลายทางเขาเดินออกไปจนฝุ่นตลบแล้ว" ลินินแกล้งทำเป็นเฉไฉ เบี่ยงสายตาไปมองชั้นวางดอกไม้แห้งด้านข้าง เพื่อหลบสายตาดุๆ ที่จ้องมองลงมา "ใครอนุญาตให้เธอไปยืนใกล้ไอ้คินมันนักหนา" จู่ๆ ธันวาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงต่ำลอดไรฟัน ดวงตาคมกريบจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ คำถามที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยทำเอาลินินชะงัก หันขวับกลับมามองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ "คะ? รุ่นพี่หมายถึงอะไรอีกเนี่ย" "อย่ามาตีหน้าซื่อ ลินิน" ธันวาขยับตัวเข้ามาประชิดอีกนิด จนอกแกร่งแทบจะแนบชิดกับร่างบาง ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บริเวณขมับ "ตอนบ่ายที่โรงอาหารคณะบริหาร ฉันเห็นไอ้คินมันยืนยิ้มหน้าบานส่งขนมให้เธอ แถมเธอยยังยิ้มรับมันซะหวานหยด... สนุกมากเหรอที่ไปยืนอ่อยผู้ชายคนอื่นต่อหน้าฉัน?" "นี่! พูดให้มันน้อยๆ หน่อยนะคะ!" ลินินของขึ้นทันที ดวงตากลมโตตวัดมองค้อนวงหน้าหล่อเหลาอย่างเอาเรื่อง เธอยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างออกห่าง แต่คนตัวใหญ่กลับยืนปักหลักมั่นคงราวกับเสาเข็ม "รุ่นพี่เอาตาตุ่มส่วนไหนมามองว่าฉันไปอ่อยคนอื่นคะ? พี่คินเขาแค่น้ำใจงามเอาขนมมาฝากชมรมเรา ต่างจากใครบางคนที่เอาแต่ทำหน้ายักษ์ใส่ชาวบ้านเขาไปทั่ว!" "ปากดีจริงนะ..." ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบวับวาวด้วยประกายบางอย่างที่อันตราย "ปากเก่งแบบนี้... ถ้าจับจูบปิดปากสักทีสองที จะยังกล้าเถียงฉันอยู่อีกไหม" คำขู่พร้อมน้ำเสียงแหบพร่าทำเอาลินินสะท้านไปทั้งร่าง เลือดในกายสูบฉีดจนใบหน้าร้อนผ่าว หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล เธอนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ สมองขาวโพลนคิดคำเถียงไม่ออกเมื่อใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ จนปลายจมูกโด่งเกือบจะชนกัน "ระ... รุ่นพี่ธันวา ถอยไปเลยนะ!" ลินินเสียงสั่น หน้าแดงแจ๋จนลามไปถึงใบหู มือบางทั้งสองข้างดันอกเขาไว้สุดแรงเกิด "พูดจาลามปามแบบนี้ เดี๋ยวฉันเอากรรไกรตัดกิ่งไม้มาตัด... อื้อ!" ยังไม่ทันที่ลินินจะขู่จบ ธันวาก็ก้มลงมาประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากอิ่มที่กำลังขยับเถียงเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย! สัมผัสอุ่นร้อนที่ทาบทับลงมาอย่างไร้การเตือนล่วงหน้าทำให้ลินินเบิกตากว้าง สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ ความนุ่มหยุ่นและกลิ่นหอมสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขาทำเอาเธอหัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ธันวาไม่ได้รุกล้ำไปมากกว่าการบดคลึงริมฝีปากแผ่วเบาเพื่อลงโทษคนปากเก่ง แต่สัมผัสวาบหวามนั้นกลับทำเอาขาเรียวแทบทรุด เนิ่นนานกว่าธันวาจะยอมผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง เขาก้มมองคนตัวเล็กที่ตอนนี้หอบหายใจจนอกกระเพื่อม ใบหน้าแดงก่ำดุจผลมะเขือเทศสุก ลินินเม้มปากแน่น หลบสายตาวาววับที่เต็มไปด้วยความคลั่งรักเจือความเอ็นดูของคนตรงหน้าอย่างทำอะไรไม่ถูก "ทีนี้... ยังจะกล้าไปยืนยิ้มให้ไอ้คินมันอีกไหม หืม?" ธันวากระซิบเสียงพร่าข้างใบหู นํ้าเสียงทุ้มนุ่มที่เจือความเอาแต่ใจทำเอาลินินแทบละลายคาอก "คนบ้า..." ลินินพึมพำเบื้องต่ำ กำหมัดทุบอกแกร่งไปทีหนึ่งด้วยความเขินอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี "ใครอนุญาตให้ทำแบบนี้ ฉันบอกตอนไหนว่าเป็นแฟนรุ่นพี่ ถึงมาหึงหวงไม่มีเหตุผลแบบนี้ฮะ!" ธันวาหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ความหงุดหงิดก่อนหน้านี้มลายหายไปจนหมดสิ้นเมื่อได้แกล้งคนปากแข็งสำเร็จ เขายกมือขึ้นหมายจะเกลี่ยปอยผมที่ระแก้มให้อย่างเบามือ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานซึ้ง ตามด้วยเสียงทุ้มคุ้นเคยที่ตะโกนแทรกเข้ามาจากด้านนอก "ไอ้ธัน! มึงอยู่ในนั้นใช่ไหมวะ? แย่แล้ว... น้องรหัสปีสองของมึงที่คณะวิศวะ เป็นลมล้มพับอยู่หน้าห้องแล็บ อาการไม่ค่อยดีเลยว่ะ รีบออกมาดูด่วน!" ธันวาชะงักมือที่กำลังจะแตะแก้มนวล ลินินเองก็พลอยได้สติ เธอดันอกเขาออกเต็มแรงแล้วถอยกรูดไปยืนตั้งหลักอีกมุมหนึ่งทันที ธันวาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดรอบใหม่ที่โดนขัดจังหวะ เขาสบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหันไปมองประตูห้องสลับกับใบหน้าตื่นตระหนกของลินิน แต่ทว่า... ประโยคถัดมาจากปากของเพื่อนสนิทที่ยืนอยู่หน้าห้อง กลับทำให้ธันวาต้องยืนแข็งค้าง และทำให้เลือดในกายของลินินเย็นเฉียบลงทันที! "เอ่อ... แล้วก็... ชิบหายแล้วไอ้ธัน มีคนเห็นแฟนเก่ามึงที่เพิ่งกลับมาจากเมืองนอก เดินตรงดิ่งมาที่ตึกนี้แล้วโว้ย!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนฟินไปด้วยกันในตอนนี้ แล้วมาลุ้นระทึกกับศึกถ่านไฟเก่าและหัวใจยัยตัวแสบในตอนหน้ากันนะคะ!