กลิ่นดอกไม้ติดมือวิศวะ

"ถ้ามือยังสั่นแล้วพันก้านกุหลาบพลาดอีกดอกเดียว ฉันจะจับนายไปนั่งมัดฟลอริด้าสไตล์ให้เข็มทิ่มเล่นเป็นบทลงโทษนะคะคุณธันวา" เสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความเฉียบขาดดังขึ้น ท่ามกลางกลิ่นหอมกรุ่นของดอกยูคาลิปตัสและดอกกุหลาบฮอลแลนด์สีแดงก่ำที่เพิ่งถูกแกะห่อ ลินินยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ไม้ในห้องชมรมจัดดอกไม้ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบขนตางอนงามหรี่มองร่างสูงใหญ่ของหนุ่มวิศวะปีสามที่กำลังนั่งหลังขดหลังแข็งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน *อีตาบ้าธันวา! นายมันอันตรายที่สุดเลยโว้ย!* ประโยคคำรามในใจของเมื่อวานยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของหญิงสาวไม่หาย ยิ่งเห็นใบหล่อเหลาที่มักจะตีหน้ายักษ์ใส่คนอื่นทั่วคณะ แต่วันนี้กลับต้องมานั่งถือคีมตัดลวดด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ ยิ่งทำให้ลินินนึกหมั่นไส้แกมเอ็นดูจนบอกไม่ถูก ตั้งแต่เกิดเรื่องข้อตกลงบ้าๆ ระหว่างเธอกับเขาเมื่อสัปดาห์ก่อน ธันวาก็ต้องมา "ใช้แรงงาน" ชดใช้ความซุ่มซ่ามที่ทำชั้นวางดอกไม้ราคาแพงของชมรมพังเสียหาย ด้วยการมาเป็นเบ๊จำเป็นทุกเย็นหลังเลิกเรียน และน่าแปลก... จากที่คิดว่าเขาจะทนทำได้แค่วันเดียว E-viator ตัวพ่อคนนี้กลับกลายเป็น "เด็กฝึกงาน" ที่เข้าชมรมตรงเวลาทุกวันอย่างไร้ที่ติ แม้ปากจะบ่นอุบอิบตลอดเวลาก็ตาม "บ่นเป็นยายแก่ไปได้ ยัยคุณหนู" ธันวาเงยหน้าขึ้นจากช่อดอกไม้ในมือ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวตวัดมองคนตัวเล็กอย่างไม่ยอมแพ้ มือหนาที่ปกติมักจะถือประแจและเกียร์รถ ตอนนี้กลับต้องมาประคองก้านดอกกุหลาบด้วยความทะนุถนอมอย่างน่าขัน "ฉันทำถึงขนาดนี้แล้ว เธอยังจะหาเรื่องหักคะแนนฉันอีกหรือไงวะ" "หยาบคายนะคะคุณธันวา สรรพนามที่ใช้เนี่ย ช่วยให้เกียรติประธานชมรมอย่างฉันหน่อยค่ะ" ลินินลอยชายเดินเข้าไปใกล้ ใช้ปลายนิ้วเรียวสวยเคาะลงบนโต๊ะไม้เสียงดัง *ก๊อกๆ* เพื่อดึงสติ "แล้วก็เลิกทำหน้าเหมือนโดนบังคับกินยาขมสักที มือก็ใหญ่อย่างกับใบลาน แต่ทำไมจับก้านดอกไม้ทีเหมือนมันจะหักคามือตลอดเวลาเลยล่ะคะเนี่ย" "ก็มันไม่ใช่ประแจบล็อกเบอร์สิบสี่นี่หว่า จะได้บิดปุ๊บแน่นปั๊บ" ธันวาเถียงเสียงห้วน แต่ยอมวางคีมในมือลงแล้วถอนหายใจยาวพรืด ใบหน้าหล่อเหลาที่มีรอยเปื้อนคราบดินเล็กน้อยตรงโหนกแก้ม (ผลงานจากการไปช่วยเธอยกกระถางต้นไม้เมื่อช่วงบ่าย) ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นโดยไม่รู้ตัว "อีกอย่าง... ถ้าฉันมือหนักจนดอกไม้ช้ำจริงๆ เธอก็เข้ามาจับมือฉันสอนสิ ยืนสั่งอยู่ได้ ตั้งแต่เมื่อวานจนวันนี้ ฉันยังไม่เห็นประธานคนเก่งลงมือทำเองสักดอก" คำพูดหน้าตายแต่แววตาพราวระยับของคนตัวโตทำเอาลินินชะงักไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย กลิ่นอายความเป็นผู้ชายดิบเถื่อนผสมผสานกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าและสบู่เย็นๆ จากตัวธันวา ลอยเข้ามาชวนให้สติกระเจิง ลินินรีบก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง พร้อมกับเชิดปลายคางขึ้นอย่างถือดี "ฝันไปเธอกressive เกินไปแล้วค่ะ! หน้าที่สอนเป็นของฉันก็จริง แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันต้องเปลืองเนื้อเปลืองตัวจับมือเด็กโข่งอย่างนายสักหน่อย" "เด็กโข่งเหรอ?" ธันวายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจ รอยยิ้มแบบที่ทำให้สาวๆ ทั้งคณะวิศวะใจละลาย แต่วันนี้มันกลับถูกส่งมาเพื่อกวนประสาทเธอคนเดียว "ปีนี้ฉันอายุเท่าไหร่ เธอก็น่าจะรู้นะลินิน เรียกเด็กโข่งนี่ระวังจะโดนพี่รหัสเธอเอาคืนไม่รู้ด้วยนะ" "นาย..." ลินินอ้าปากจะเถียง แต่ยังไม่ทันได้เปล่งเสียงอะไรออกไป ประตูห้องชมรมก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหันพร้อมกับร่างสูงโปร่งของคิน เพื่อนสนิทตัวแสบของธันวาที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกวนประสาทไม่แพ้กัน ในมือถือแก้วชานมไข่มุกสองแก้วโบกไปมา "อ้าว ไรวะ บรรยากาศโคตรเป็นใจ นึกว่ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญซะอีก" คินเอ่ยแซวทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู สายตาเจ้าเล่ห์กวาดมองระหว่างเพื่อนสนิทหน้าดุกับประธานชมรมสาวหน้าหวานที่ยืนอยู่ใกล้กันเกินความจำเป็น "นี่กูซื้อชานมมาฝากนะเว้ย ธันวา มึงนี่พัฒนาการไวชะมัด จากวันแรกจะพังร้านเขา วันนี้กลายเป็นเด็กดีนั่งจัดดอกไม้ให้สาวใช้แรงงานซะงั้น มึงโดนยาสั่งอะไรหรือเปล่าเนี่ยเพื่อน" "ปากมึงนี่นะคิน ถ้าว่างมากนัก เอาชานมไปวางแล้วไสหัวออกไปเคลียร์กองลังกระดาษหลังห้องนู่นเลยไป" ธันวาตวัดสายตาดุใส่เพื่อนสนิททันที พร้อมกับส่งเสียงขู่ในลำคอ "อ้าวไอ้เวร กูหวังดีซื้อมาฝากแท้ๆ ไล่กูซะละ" คินหัวเราתร่าอย่างไม่สะทกสะท้าน ก่อนจะหันไปยิ้มหวานให้ลินิน "น้องลินินครับ ระวังไอ้เสือตัวนี้หน่อยนะ มันดุแต่ภายนอก แต่ข้างใน... ร้ายกาจใช่เล่นเลยนะครับ ระวังจะโดนรวบหัวรวบหางไม่รู้ตัว" "พูดมากน่าคิน!" ลินินหน้าแดงซ่านขึ้นมาทันทีด้วยความเขินอายปนความโมโห เธอรีบหันไปหยิบกรรไกรตัดแต่งกิ่งไม้ชูขึ้นขู่ "ถ้าไม่อยากโดนตัดกิ่งตอนออกจากห้องนี้ ก็รีบวางของแล้วไสหัวไปช่วยงานทางโน้นเลยค่ะ!" คินหัวเราะชอบใจ วางแก้วชานมลงบนโต๊ะก่อนจะเดินเลี่ยงไปทางกองลังกระดาษหลังห้องอย่างรู้งาน ทิ้งให้คนทั้งสองกลับมาอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง แต่บรรยากาศกลับไม่เหมือนเดิม ความเงียบครั้งนี้อบอวลไปด้วยความอึมครึมแปลกๆ และจังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามจนแทบจะได้ยินเสียง ธันวาหันกลับมามองหน้าลินินอีกครั้ง แววตาคมกริบที่เคยมีความกวนประสาทเมื่อครู่ ตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็นความจริงจังและลุ่มลึกอย่างน่าประหลาด มือหนาเอื้อมออกไปหยิบก้านกุหลาบที่เพิ่งตัดแต่งเสร็จขึ้นมาวางบนฝ่ามือเรียวบางของหญิงสาวอย่างถือวิสาสะ ลินินสะดุ้งเฮือก รีบชักมือกลับแต่ถูกปลายนิ้วแข็งแรงรวบจับไว้เสียก่อน แรงบีบกระชับที่พอเหมาะพอเจาะทำให้เธอขยับไปไหนไม่ได้ "ทำอะไรของคุณ ปล่อยนะ!" ลินินกระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามกวาดสายตาไปดูว่าคินยังอยู่ข้างหลังหรือเปล่า "บอกว่าให้สอนไม่ใช่เหรอ..." เสียงทุ้มต่ำของธันวาเอ่ยแผ่วเบา ชิดริมใบหูจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงลาดไหล่เนียนโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว "ไหนล่ะ... มือฉันอยู่ตรงนี้แล้ว ประธานชมรมคนเก่ง จะสอนอะไรฉันต่อดีล่ะคะ?" ดวงตากลมโตช้อนขึ้นสบกับดวงตาคมปลาบที่มองตรงมาอย่างไร้ช่องว่าง ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ กลิ่นหอมหวานของกุหลาบสดผสมผสานกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของหนุ่มวิศวะแผ่ซ่านเข้ามาในโสตประสาท จนสมองของลินินขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก ทว่า ในวินาทีที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเปิดประตูก1งกดังปัง พร้อมกับเสียงตะโกนลั่นห้องของเพื่อนสนิทในชมรมที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา ก็ทำลายบรรยากาศสีชมพูนั้นลงในเสี้ยววินาที "ลินิน! แย่แล้ว! อาจารย์ฝ่ายกิจการนักศึกษามาตรวจชมรมกะทันหัน! แถม... แถมพ่วงเอา 'พี่ภัทร' อดีตประธานชมรมปีที่แล้วที่เพิ่งเรียนจบมาด้วย!" ธันวาชะงักกึก สีหน้าที่เคยผ่อนคลายและแววตาพราวระยับเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความมืดครึ้มในพริบตาเดียว มือหนาที่กุมมือลินินไว้ค่อยๆ คลายออกช้าๆ ลินินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันไปมองหน้าธันวาสลับกับประตูห้องที่ร่างสูงของชายหนุ่มในชุดสูทเนี้ยบกำลังก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มคุ้นเคย... และนั่นคือคนที่ธันวาเกลียดขี้หน้าที่สุดในมหาลัย! (โปรดติดตามตอนต่อไป) --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความหวานและส่งกำลังใจให้ยัยน้องกับตาธันวานะคะ!