อย่าทำพังนะ พ่อวิศวะปากเสีย

“ธันวา... ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าให้วางมือจากแจกันใบนี้น่ะ!” เสียงหวานที่ปกติมักจะราบเรียบเย็นชา บัดนี้ตวาดกร้าวสั่นเครือ ลินินถลาเข้ามาในห้องแล็บสำรองที่ถูกดัดแปลงเป็นที่เก็บอุปกรณ์จัดดอกไม้ชั่วคราว ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า—แจกันเซรามิกเขียนลายครามโบราณที่ประมูลมาด้วยราคาสูงลิ่ว บัดนี้แตกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยกระจายอยู่บนพื้นหินอ่อนขัดมัน ร่างสูงใหญ่ของธันวาที่ยืนค้างอยู่ในท่าชะงักงันค่อยๆ หันกลับมามองคนตัวเล็กที่กำลังยืนตัวสั่นด้วยความโกรธจัด เส้นผมยุ่งเหยิงจากการทำงานหนักของเขาดูจะยิ่งพัลวันเมื่อเจ้าตัวเริ่มทำตัวไม่ถูก “ฉันแค่จะหยิบมันไปวางให้พ้นทาง... ใครจะไปรู้ว่ามันจะลื่นหลุดมือแบบนั้นล่ะ” เขาพยายามแก้ตัวด้วยน้ำเสียงกระด้างตามนิสัยเดิม แต่เมื่อเห็นหยาดน้ำใสเริ่มรื้นขึ้นที่ขอบตาของอีกฝ่าย ความมั่นใจที่เคยมีก็มลายหายไปในพริบตา “พ้นทางเหรอ?” ลินินหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งราวกับจะแผดเผาคนตรงหน้า “นี่ไม่ใช่ของโหลๆ ตามตลาดนัดนะธันวา! นี่คือแจกันสะสมของคุณแม่ฉัน... นายไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องมันด้วยซ้ำ!” “ฉันขอโทษ... เดี๋ยวฉันซื้อใบใหม่ชดใช้ให้” “นายซื้อความรู้สึกของฉันได้เหรอ!” ลินินตะโกนลั่น ห้องที่เคยเงียบสงบกลับเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล เธอทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น พยายามเก็บเศษกระเบื้องคมกริบเหล่านั้นด้วยมือเปล่าอย่างลนลาน “หยุดนะลินิน!” ธันวาพุ่งตัวเข้าไปคว้าข้อมือเธอไว้ ท่ามกลางความตกใจของทั้งคู่ “นายจะทำอะไรของนาย ปล่อยฉัน!” “มือเธอจะบาดเอา! ฟังนะ... ฉันรู้ว่าฉันผิด แต่การเอาตัวมาเสี่ยงแบบนี้มันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย” น้ำเสียงของธันวาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ความห้าวเป้งหายไปสิ้น เหลือเพียงความกังวลที่ฉายชัดในแววตาคู่คม ลินินนิ่งงัน เธอเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าที่บัดนี้เปลี่ยนจากศัตรูตัวฉกาจมาเป็นคนที่กุมมือเธอไว้อย่างแน่นหนา ระยะห่างที่ใกล้เกินควรทำให้กลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ จากเสื้อช็อปของเขาปะทะเข้ากับกลิ่นดอกมะลิอ่อนๆ ที่ติดตัวเธอ มันเป็นความรู้สึกที่ขัดแย้งกันอย่างประหลาด—ความดิบเถื่อนของวิศวะกับความละเอียดอ่อนของนักจัดดอกไม้ “นายมันปากเสีย... นายมันซุ่มซ่าม... และนายก็ชอบทำลายทุกอย่างที่ฉันหวงแหน” ลินินพึมพำ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลลงมาอาบแก้ม “ฉันเกลียดนายที่ทำให้ฉันต้องรู้สึกแย่แบบนี้” ธันวาเม้มปากแน่น เขาไม่ได้โต้ตอบด้วยวาจาเชือดเฉือนเหมือนเคย มือหนาค่อยๆ เอื้อมไปเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าเนียนใสอย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายไปเหมือนกับแจกันใบนั้น “ถ้าฉันบอกว่าฉันยอมให้เธอตี... เพื่อแลกกับการที่เธอไม่ต้องร้องไห้อีก เธอจะหายโกรธไหม?” “นายนี่มันบ้าไปแล้ว...” “เออ บ้า...” ธันวากระตุกยิ้มมุมปาก ความซึนเด่นชัดกลับมาอีกครั้ง “บ้าเพราะทำแจกันเธอแตก หรือบ้าที่ทนเห็นเธอร้องไห้ไม่ได้... เลือกเอาเองแล้วกัน” บรรยากาศระหว่างทั้งสองกำลังจะละลายลงสู่ความหวานที่เจือด้วยความตึงเครียดของเหตุการณ์ แต่แล้วประตูห้องเก็บของก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนบานประตูตีกับผนังเสียงดังสนั่น “เฮ้ยไอ้ธัน! มึงทำอะไร... อุ๊ย!” คินที่วิ่งหน้าตั้งเข้ามาหยุดกึกเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า—ธันวากำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้าลินิน มือข้างหนึ่งถือข้อมือเธอ อีกข้างประคองใบหน้าเธอไว้ ในขณะที่เศษแจกันแตกกระจายอยู่รอบกาย “เอ่อ... กูกวนเวลา ‘ซ่อม’ แจกัน หรือกวนเวลา ‘ทำอย่างอื่น’ กันแน่วะ?” ลินินสะดุ้งสุดตัว ผลักธันวาออกห่างทันที ความโกรธที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความประหม่าที่พุ่งสูงขึ้นจนหน้าแดงก่ำ “คิน! นายเข้ามาทำไมตอนนี้!” ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางตวัดสายตาดุใส่เพื่อนสนิทที่ยืนหน้าทะเล้นอยู่ตรงประตู “ก็ไอ้เต้บอกว่ามึงทำของพัง มึงประธานชมรมเขาจะฆ่ามึงอยู่แล้ว เลยรีบมาดู... แต่ดูท่าแล้ว กูควรจะมาเก็บศพมึงมากกว่าเนอะ” คินยักคิ้วให้คนทั้งคู่ก่อนจะหุบยิ้มลงเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นบางอย่างที่อยู่ใต้ซากแจกัน “เฮ้ย... นั่นมันอะไรน่ะ?” ธันวาและลินินมองตามสายตาคินไปที่พื้น ใต้เศษแจกันที่แตกละเอียด มีซองจดหมายสีขาวขุ่นที่มีตราประทับขี้ผึ้งสีแดงฉานถูกซ่อนอยู่ข้างในนั้น—ไม่ใช่ของลินิน และไม่ใช่ของธันวา “ใครเอามาซ่อนไว้ในแจกันใบนี้... ลินิน เธอเคยเห็นมันมาก่อนไหม?” ธันวาถามพลางขมวดคิ้วแน่น กลิ่นอายของความลับบางอย่างเริ่มคละคลุ้งไปทั่วห้อง ลินินส่ายหน้าด้วยความหวาดหวั่น ขณะที่มือของธันวากำลังจะเอื้อมไปหยิบจดหมายปริศนาฉบับนั้นขึ้นมา ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะคะ เกียร์เปื้อนกาวใจสัญญาว่าจะเสิร์ฟความฟินและปมดราม่าให้ลุ้นกันแบบไม่ยั้งในตอนหน้าแน่นอนค่ะ!