กฎเหล็กของชมรม

กลิ่นหอมละมุนของดอกกุหลาบเอวาลังช์ผสมผสานกับกลิ่นไอน้ำยาประสานท่อพีวีซีในห้องชมรมจัดดอกไม้เวลานี้ ช่างเป็นความขัดแย้งที่ชวนให้ปวดหัวเสียจริง ลินินกะพริบตาปริบๆ ไล่ความพร่าเลือนออกจากม่านตาหลังจากสมองประมวลผลสิ่งที่เห็นในกล่องกระดาษตรงหน้าจนครบสามตลบ ให้ตายสิ... นี่มันไม่ใช่จดหมายรักง้องอนดาดๆ ทั่วไป แต่เป็น "ข้อต่อท่อประปาลดเหลี่ยมขนาดหนึ่งนิ้วครึ่ง" สองอันที่ถูกร้อยเข้าด้วยกันด้วยลวดอลูมิเนียมสีเงิน ดัดเป็นรูปหัวใจเบี้ยวๆ แปะทับด้วยกระดาษโน้ตโพสต์อิตสีเหลืองเรืองแสง ลายมือหวัดๆ ห้วนๆ ตามสไตล์วิศวะปีสามเขียนไว้ว่า *“ถ้าอยากให้ช่วยซ่อมก๊อกน้ำในห้องชมรมที่พังจนน้ำท่วมทุ่ง ก็หัดเปิดใจรับความช่วยเหลือจากช่างฝีมือดีซะบ้าง ยัยคุณหนู”* ให้ตายเถอะ ธันวา! นึกว่าส่งของขวัญอะไรที่มันโรแมนติกกว่านี้เสียอีก คนอะไรโรแมนติกไม่มีรอยหยักในสมองเอาเสียเลย ลินินแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ เรียวปากอิ่มเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความหมั่นไส้ระคนขบขันที่ตีรวนกันอยู่ในอก มือเรียวบางหยิบเจ้าหัวใจท่อประปานั่นขึ้นมาพิจารณาใกล้ๆ สัมผัสเย็นเฉียบของโลหะสะท้อนความกวนประสาทของเจ้าของผลงานได้เป็นอย่างดี "อุ๊ยตาย! ของขวัญจากวิศวะสายดุหรือคะเนี่ย ทำไมมันช่าง... ดิบเถื่อนถูกใจคุณประธานชมรมเสียจริง" เสียงหวานใสแต่แฝงความแซ่บของ "มีน" เพื่อนสนิทควบตำแหน่งรองประธานชมรมดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงที่เดินน่องสะโพกเข้ามาใกล้พล้อมกับช่อดอกไฮเดรนเยียในมือ ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยรอยยิ้มล้อเลียนเมื่อชะโงกหน้ามามองของในมือลินิน "เก็บปากไว้กินน้ำหวานเถอะยัยมีน เพื่อนเธอกำลังจะประสานงากับประสาทของฉันตายอยู่แล้วเนี่ย ดูนี่สิ! ส่งท่อประปามาจีบ ชาตินี้เขาคงคิดว่าฉันเป็นปั๊มน้ำบาดาลมั้งถึงได้ส่งอะไหล่มาให้แบบนี้" ลินินแสร้งถอนหายใจเฮือกใหญ่ วางเจ้าประติมากรรมท่อพีวีซีลงบนโต๊ะไม้ด้วยความหมั่นไส้ แต่ริมฝีปากกลับแอบกระตุกยิ้มขึ้นมานิดหน่อยโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ "แหม... เขาก็คงกลัวว่าคุณหนูลินินผู้สูงศักดิ์จะมือพองถ้าต้องมาซ่อมก๊อกน้ำเองหรอกน่า ปากบอกว่าเกลียดเขา แต่ฉันเห็นเธอเดินวนเวียนอยู่แถวตึกช็อปวิศวะทุกวันนี่มันยังไงคะซิสเตอร์" มีนหรี่ตามองอย่างรู้ทัน พร้อมกับสะกิดไหล่เพื่อนรักเบาๆ "ใครเดินวนเวียน! ฉันไปตรวจงานต่างหากเล่า" ลินินรีบเสียงสูงกลบเกลื่อนใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เธอสะบัดหน้าหนีไปทางหน้าต่างเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่มันดันดื้อรั้นอยากจะเผยออกมาให้เพื่อนล้อ เล่นเอาหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะทุกทีที่นึกถึงใบหน้าบึ้งตึง คิ้วเข้มขมวดมุ่น และดวงตาดุๆ คู่นั้นของนายธันวา ไอ้ผู้ชายปากร้ายที่ชอบทำหน้าเหมือนคนท้องผูกตลอดเวลาคนนั้น มีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ... บ่ายวันนั้นเอง ณ ห้องชมรมจัดดอกไม้ที่ถูกเนรมิตให้กลายเป็นสนามประลองยุทธ์ขนาดย่อม ร่างสูงโปร่งในชุดช็อปสีเลือดหมูพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นกล้ามเนื้อแขนแน่นตึงก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้อง ธันวากวาดสายตาดุคมกริบมองสำรวจรอบห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างบางของประธานชมรมที่ยืนกอดอกรออยู่ก่อนแล้ว "เรียกฉันมามีอะไร ยัยคุณหนู ลานเกียร์มีงานด่วน ฉันสละเวลาอันมีค่ามาที่นี่ได้ ไม่ได้แปลว่าจะว่างให้เธอใช้งานฟรีๆ นะ" เสียงทุ้มห้วนเอ่ยขึ้นตามสไตล์คนปากแข็ง ดวงตาคมกริบมองสบกับดวงตากลมโตที่จ้องกลับมาแบบไม่ยอมแพ้เช่นกัน ลินินสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงความเจ้าเล่ห์ปรากฏบนเรียวปากอิ่ม ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวร่างสูงที่สูงกว่าเธอเกือบหนึ่งช่วงหัวไหล่ "แหม คุณธันวาคะ คิดว่าตัวเองเป็นเทวดามาจากไหนกัน ถึงได้บอกว่าสละเวลามาหาชมรมเราล่ะคะ... อ้อ หรือว่าคิดถึงดอกไม้ในห้องนี้จนทนไม่ไหว อยากมาแอบสูดกลิ่นกุหลาบกันแน่" ลินินลากเสียงกวนประสาท พลางใช้นิ้วเรียวเขี่ยปกเสื้อช็อปของอีกฝ่ายเล่นอย่างถือวิสาสะ ธันวาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาดุไหววูบชั่วพริบตาเมื่อปลายนิ้วเย็นเฉียดแตะโดนผิวเนื้อช่วงคอ เขาเอียงคอหลบเล็กน้อยก่อนจะคว้าข้อมือเรียวเล็กนั้นไว้แน่นด้วยความเร็วที่เหนือกว่า "อย่ามาเล่นไม่เข้าเรื่อง ลินิน..." เสียงทุ้มต่ำพร่าลงเล็กน้อยเมื่อใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้เสียจนลินินต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นสบู่สะอาดๆ จากตัวเขายิ่งทำให้ประสาทสัมผัสของเธอรวนเรไปหมด "ปล่อยนะ! ใครเล่นกันเล่า ฉันเรียกนายมาเพราะจะประกาศ... กฎเหล็กของชมรมต่างหากล่ะ!" ลินินสะบัดข้อมือออกจากการกوبกุมของเขาอย่างแรง ใบหน้าสวยเชิดขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกที่ตีรวนขึ้นมาในอก "กฎเหล็กอะไรของเธออีก ยัยตัวแสบ" ธันวาเลิกคิ้วขึ้นสูง สีหน้าฉายแววระแวงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของคนตรงหน้า ลินินเดินไปหยิบกระดาษแผ่นใหญ่ที่เขียนข้อความด้วยลายมือตัวบรรจงแกมบังคับแปะไว้บนกระดานไวท์บอร์ด เธอกระแอมเบาๆ ก่อนจะหันมามองหน้าเขาด้วยแววตาท้าทาย "ฟังให้ดีนะธันวา! ข้อแรก... ในเมื่อนายกล้าส่งท่อประปาประหลาดมาให้ฉัน นายต้องมารับผิดชอบช่วยงานจัดดอกไม้งานใหญ่ของชมรมอาทิตย์นี้ด้วยตัวเอง ข้อสอง... ห้ามทำหน้ายักษ์ใส่ลูกค้าหรือแขกที่มาเยี่ยมชมรมเด็ดขาด และข้อสาม..." ลินินเว้นจังหวะไว้เล็กน้อย เธอเดินเข้าไปใกล้ร่างสูงอีกก้าว ดวงตากลมโตพราวระยับด้วยประกายความซน "ข้อสาม... ห้ามจ้องหน้าฉันเกินสามวินาที โดยไม่ได้รับอนุญาต!" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าดุคมเข้มโน้มลงมาใกล้จนหน้าผากเกือบจะชนกัน รอยยิ้มมุมปากที่แฝงความร้ายกาจถูกส่งตรงมาให้ลินินจนหัวใจดวงน้อยกระหน่ำรัวราวกับตีกลองศึก "กฎบ้าบออะไรของเธอกัน ลินิน... แล้วถ้าฉันไม่ทำตามล่ะ เธอจะทำไม?" เสียงกระซิบต่ำพร่าดังอยู่ข้างใบหู ทำเอาลินินขนลุกซู่ไปทั้งร่าง สติที่เคยมีกระเจิงหายไปในพริบตาเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของเขายื่นมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสอ่อนโยนที่ขัดกับลุคดิบเถื่อนทำเอาเธอพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ในจังหวะที่ลินินกำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อกู้ศักดิ์ศรีประธานชมรมกลับคืนมานั้นเอง... *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูห้องชมรมดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงของ "คิน" เพื่อนสนิทตัวดีของธันวาที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มกวนบาทาเต็มใบหน้า "เฮ้ยไอ้ธันวา อาจารย์เรียกตัวด่วนวะ... อ้าว ชิบหาย! กูเข้ามาขัดจังหวะอะไรพวกมึงป่ะเนี่ย ทำไมหน้าแดงกันทั้งคู่เลยวะ?" ธันวาผละตัวออกจากลินินทันที ใบหน้าดุคมหันขวับไปมองเพื่อนสนิทด้วยสายตาพิฆาต ขณะที่ลินินรีบหันหลังขวับ ยกมือขึ้นกุมแก้มตัวเองที่ร้อนฉ่าราวกับถูกไฟลวก หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอกเมื่อหางตาเหลือบไปเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของธันวาที่ส่งผ่านมาพร้อมกับคำพูดทิ้งท้ายก่อนที่เขาจะหันหลังเดินออกจากห้องไป... *"เรื่องกฎเหล็ก... ไว้ฉันจะพิจารณาดูอีกทีก็แล้วกันนะ... ประธานตัวแสบ"* -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและฟินไปด้วยกันนะคะ ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ (เกียร์เปื้อนกาวใจ)