ฝีปากระดับเทพ ปะทะ คุณหนูสายวีน

"ถอยออกไปจากโต๊ะของฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ, นายหัวเกียร์สมองกลวง!" เสียงหวานใสที่เต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธดังขึ้นแทรกกลางความเงียบของห้องชมรมจัดดอกไม้ กลิ่นหอมจางๆ ของยูคาลิปตัสและกุหลาบมอญที่ควรจะสร้างบรรยากาศผ่อนคลาย กลับมลายหายไปสิ้นเมื่อเผชิญหน้ากับแรงปะทะทางอารมณ์ที่พุ่งสูงจนเกือบแตะจุดเดือด ลินินยืนกอดอกแน่น ดวงตากลมโตสีนิลจ้องเขม็งไปยังร่างสูงโปร่งของคนที่ถือวิสาสะก้าวเข้ามาหยิบจับอุปกรณ์ตัดแต่งกิ่งไม้ของเธอตามใจชอบ ธันวาชะงักมือที่กำลังคีบก้านดอกไฮเดรนเยียสีฟ้าครามขึ้นมาพิจารณา เขาค่อยๆ หันกลับมามองเจ้าของพื้นที่ด้วยใบหน้าเรียบเฉย แววตาดุคมกริบฉายแววเย้าแหย่ระคนกวนประสาทอย่างจงใจ ร่างสูงในชุดช็อปวิศวะสีเลือดหมูที่มีคราบกาวอีพ็อกซี่เปื้อนอยู่ตรงมุมกระเป๋าเสื้อ ยิ่งขับเน้นให้ลุคแบดบอยของเขาดูอันตรายต่อหัวใจคนมองเข้าไปใหญ่... ถึงแม้เจ้าตัวจะทำหน้าเหมือนคนท้องผูกตลอดเวลาก็ตาม "พูดจาให้มันดีๆ หน่อยสิคุณประธาน, ฉันไม่ได้ควายถึงขนาดแยกแยะไม่ออกหว่านี่มันกรรไกรตัดแต่งกิ่ง ไม่ใช่มีดผ่าตัดสมอง" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันนิดๆ เขาวางกรรไกรลงบนโต๊ะไม้เสียงดัง *กริ๊ก* เป็นการแสดงออกเชิงสัญลักษณ์ว่าเขาไม่ได้เกรงกลัวสายตาพิฆาตของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย "แต่นายกำลังล้ำเส้น!" ลินินก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปประชิดตัวร่างสูง ความสูงที่ต่างกันพอสมควรทำให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อสบตากับเขา แต่ความดุดันในแววตาของเธอกลับไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย ปลายจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นอย่างถือดี "ห้องจัดดอกไม้มีป้ายติดหราอยู่หน้าประตูว่า 'ห้ามคนนอกเข้า' นายอ่านไม่ออกหรือว่าสมองส่วนการแปลภาษาพังไปตั้งแต่ตอนคำนวณสถิติมหาสนุกเมื่อวานแล้วล่ะคะ?" ธันวาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหนากระตุกยิ้มร้ายกาจอย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่า เขาโน้มใบหน้าลงมาหาคนตัวเล็กกว่าเล็กน้อย จนกลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ จากตัวเธอลอยเข้าจมูกปะปนกับกลิ่นดอกไม้... เป็นกลิ่นที่ชวนให้รู้สึกหงุดหงิดแปลกๆ เพราะมันดันรบกวนสมาธิอันน้อยนิดของเขาซะเหลือเกิน "ปากเก่งเป็นบ้า..." ธันวาพึมพำลอดไรฟันด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน "หน้าตาก็ออกจะสวยหวานเหมือนตุ๊กตาพอร์ซเลน แต่ทำไมเวลาอ้าปากพูดทีไร ถึงได้มีแต่เขี้ยวเล็บโผล่ออกมาทุกทีวะเนี่ย" "นายว่าอะไรนะ!" ลินินหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธปนอับอาย เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่างที่อันตรายเกินไปเมื่อครู่ มือเรียวกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "ฉันจะถือว่านายไม่ได้ตั้งใจพูดจาไร้มารยาทแบบนั้น... และขอความกรุณา! ไสก้นออกจากห้องของฉันไปซะที ก่อนที่ฉันจะแจ้งยามมาลากตัววิศวะสมองเสื่อมอย่างนายออกไปให้พ้นตึก!" บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด รังสีอำมหิตแผ่ซ่านไปทั่วห้องจนกลีบดอกไม้บนโต๊ะแทบจะเฉาตายคาที่ในรัศมีสามเมตร หากเปรียบมวยคู่นี้เป็นสนามประลอง คงต้องบอกว่าไม่มีใครยอมลดราวาศอกให้กันเลยแม้แต่นิดเดียว ฝ่ายหนึ่งคือคุณหนูผู้เพียบพร้อมแต่ดุดันราวกับพยัคฆ์สาว อีกฝ่ายคือเจ้าพ่อวิศวะสายดุผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครหน้าไหน ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ธันวากำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยประโยคเจ็บแสบชนิดที่เตรียมไว้ขยี้ใจอีกฝ่ายให้แหลกคราบ เสียงโวยวายคุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นจากประตูห้องที่เปิดค้างไว้ "เฮ้ย! พวกมึงทำอะไรกันวะเนี่ย!" คินที่เพิ่งวิ่งหน้าตั้งถือกระดาษแบบแปลนหุ่นยนต์พะรุงพะรังเข้ามา ชะงักกึกทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ภาพของประธานชมรมจัดดอกไม้หน้าตาดุราวกับเสือสมิง กำลังยืนจ้องหน้าเพื่อนสนิทของเขาด้วยระยะห่างที่ใกล้ชิดจนน่าสงสัย ยิ่งไปกว่านั้น สายตาของธันวาที่มองลินินอยู่ มันไม่ใช่สายตาของคนที่จะฆ่ากันให้ตาย... แต่มันคือสายตาของคนที่กำลังพ ยายามข่มกลั้นรอยยิ้มเอาไว้ต่างหาก! ลินินสะดุ้งสุดตัว เธอรีบกระโดดถอยหลังไปตั้งหลักอีกทางทันที ใบหน้าหวานซับสี3แดงระเรื่อด้วยความเขินอายที่เผลอปล่อยให้สถานการณ์มันดูล่อแหลมในสายตาคนนอก ส่วนธันวาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เขากวาดสายตามองเพื่อนสนิทด้วยแววตาพิฆาตที่อยากจะเอาแฟ้มกระดาษฟาดหัวมันสักทีสองที ข้อหาเข้ามาขัดจังหวะเวลาสนุกๆ แบบนี้ "ไม่มีอะไร..." ธันวาปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว เขายืดตัวตรงแล้วคว้าแปลนหุ่นยนต์จากมือคินมาถือไว้ลวกๆ "แค่มาทวงของ... แล้วก็มาดูว่าแถวนี้มีตัวแมวป่าแถวไหนมันหลงเข้ามาอาละวาดหรือเปล่า" "แมวป่าบ้านนายสิ!" ลินินแว้ดใส่ทันควัน ดวงตากลมโตค้อนขวับให้ร่างสูงจนตาแทบคว่ำ "ออกไปจากห้องฉันได้แล้ว! แล้ววันหลังถ้ายังกล้าเดินเข้ามาเหยียบที่นี่อีกโดยไม่ได้รับอนุญาต ฉันจะเอาก작กรรไกรตัดก้านดอกไม้เนี่ยแหละ ตัดสิ่งแปลกปลอมในตัวนายให้หมดแน่!" ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเชิงท้าทาย เขายกมือขึ้นแตะปีกจมูกตัวเองเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินสวนออกไปพร้อมกับคินที่ส่งยิ้มกรุ้มกริ่มให้ลินินแบบมีเลศนัย ทว่า... ก่อนที่ร่างสูงจะก้าวพ้นขอบประตูห้อง เขาหยุดเดินกะทันหันแล้วหันกลับมามองคนตัวเล็กที่ยังยืนหายใจฮึดฮัดด้วยความโมโห ดวงตาดุคมกริบของธันวาจ้องลึกเข้าไปในดวงตานิลคู่สวยนั้น นิ่งนานราวกับต้องการจะค้นหาอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีพยศร้ายกาจนั้น "จัดดอกไม้เก่งนักนี่..." ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ กวนประสาท แต่นัยน์ตากลับพราวระยับอย่างแปลกประหลาด "งั้นวันหลัง... ช่วยจัดดอกไม้มาง้อคนแถวนี้หน่อยนะคุณประธาน เพราะดูท่าทางแล้ว... ปากเก่งๆ แบบคุณเนี่ย คงต้องโดน 'ตีให้แตก' สักรอบ ถึงจะยอมสงบปากสงบคำลงได้!" พูดจบ ธันวาก็ยกยิ้มมุมปากส่งท้ายให้เธอก่อนจะเดินหายลับไปจากกรอบประตู ทิ้งให้ลินินยืนแข็งทื่อเป็นหิน สติสัมปชัญญะหลุดลอยไปชั่วขณะเมื่อสมองประมวลผลคำว่า 'ตีให้แตก' ของไอ้บ้านั่นได้ *กรี๊ด!ไอ้หัวเกียร์โรคจิต! นายตายแน่!* ลินินกำหมัดแน่นจนตัวสั่นระริก เธอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่าน แต่ทว่า... จังหวะที่เธอกำลังจะหันไปจัดการกับแจกันดอกไม้ระบายอารมณ์นั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ สองครั้ง พร้อมกับร่างเงาของใครบางคนทาบทับลงมาตรงธรณีประตู "ขอโทษนะคะ... พอดีมีพัสดุส่งถึงคุณลินินค่ะ แต่ผู้ส่งระบุชื่อไว้แปลกมาก... เขาเขียนว่า 'ส่งให้ยัยตัวแสบปากจัด' ค่ะ" น้ำเสียงหวานนุ่มของรุ่นน้องในชมรมที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับกล่องของขวัญสีดำสนิทผูกโบสีแดงเข้ม ทำให้ลินินต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง เธอรับกล่องนั้นมาถือไว้ด้วยความรู้สึกแปลกๆ ที่แล่นริ้วขึ้นมากลางใจ กล่องสีดำสนิทที่ให้ความรู้สึกทั้งลึกลับและอันตรายในเวลาเดียวกัน และเมื่อลินินเปิดฝากล่องออก... สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องสายตาทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ร่างบางผะหนถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองศึกเมื่อเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ข้างใน... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปกับความซึนของพี่ธันวานะคะ!