งานแฟร์มหาลัยที่วุ่นวาย

"บอกแล้วไงคะว่าซุ้มดอกไม้ฝั่งวิศวะไม่ได้มีไว้ให้คุณเอาเกียร์มาแขวนประจานเล่น!" เสียงหวานใสที่ตวัดขึ้นสูงด้วยความฉุนเฉียวดังแข่งกับเสียงดนตรีจังหวะสามชิ้นจากเวทีกลาง ลินินในชุดเสื้อยืดสีพื้นทับด้วยผ้ากันเปื้อนยีนส์เซอร์ๆ กำลังใช้กรรไกรตัดแต่งก้านกุหลาบสีแดงเพลิงด้วยแรงอารมณ์ที่เกือบจะพานให้ดอกไม้ช้ำคามือ ดวงตากลมโตตวัดมองไอ้มนุษย์หน้าดุที่ยืนกอดอกพิงเสาเต็นท์โครงเหล็กอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาพิฆาต ธันวาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างกวนประสาท ใบหน้าคมคายติดจะหงุดหงิดนิดๆ ตามประสาผู้ชายที่โดนลากมาเป็นแรงงานทาสจำเป็นในงานแฟร์มหาลัย เขาก้มมองพวงกุญแจเฟืองเกียร์ทองเหลืองขัดเงาที่ห้อยอยู่ตรงกิ่งก้านของซุ้มกุหลาบจัดแต่งอย่างปราณีต ก่อนจะพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ออกมาทางจมูก "ก็เกียร์อันนี้มันมีเจ้าของ... แล้วบังเอิญเจ้าของแถวนี้เขาก็ดื้อตาใสซะด้วยสิคะ พี่เลยต้องเอามาผูกมัดไว้แถวนี้ จะได้มองเห็นชัดๆ ว่าใครบางคนแถวนี้แอบซ่อนความคลั่งรักไว้ใต้มาดประธานชมรมผู้แสนจะเย่อหยิ่ง" "พี่ธันวา!" ลินินแทบจะปาKlearกรรไกรใส่หน้าหนุ่มวิศวะปากเสียคนนั้นให้รู้แล้วรู้รอด แก้มเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธปนความเขินที่ตีรวนขึ้นมาจนแยกไม่ออก เธอเกลียดรอยยิ้มมุมปากแบบนั้นที่สุด ยิ้มที่เหมือนรู้ทันความคิดของเธอไปเสียทุกอย่าง ยิ่งไอ้สรรพนาม 'พี่' ที่เขาจงใจหยิบมาใช้หยอกเย้า ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะจนน่ารำคาญ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความวุ่นวายของงานแฟร์ประจำปี กลิ่นอายของอาหารปิ้งย่างผสมผสานกับกลิ่นอายละอองน้ำจากเครื่องทำความเย็นและกลิ่นหอมหวานของดอกไม้นานาพรรณ ทว่าในรัศมีวงกลมสองเมตรตรงนี้ โลกทั้งใบราวกับถูกย่อส่วนเหลือแค่การปะทะคารมระหว่างคนสองคนที่ไม่มีใครยอมใคร "ถ้าเถียงกันอีกคำเดียว พี่จะจับมัดรวมกับซุ้มดอกไม้นี่จริงๆ ด้วยนะคะลินิน ดูสิ หน้ามุ่ยเป็นตูดเป็ดแบบนี้ ระวังริ้วรอยถามหาเร็วนะคะคุณประธาน" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน แต่สายตาที่ทอดมองกลับมีความอ่อนโยนระคนเอ็นดูซ่อนอยู่ลึกซึ้ง จนคนถูกมองต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่เกือบจะหลุดออกมา "ใครมุ่ยคะ ไม่มี๊! ว่าแต่คินไปไหนแล้วล่ะคะ ทำไมปล่อยให้พี่มายืนเก๊กหล่ออยู่คนเดียว หรือว่าแอบหนีไปจีบสาวบริหารอีกแล้ว" ลินินเปลี่ยนเรื่องฉับพลันเมื่อกวาดสายตาหาเพื่อนสนิทตัวดีของอีกฝ่ายไม่เจอ "ไอ้คินมันโดนเรียกตัวไปเคลียร์เรื่องระบบไฟที่เวทีใหญ่โน่นค่ะ ได้ข่าวว่าฟิวส์ขาดตั้งแต่บ่ายโมง ยัยตัวแสบจากคณะนิเทศฯ คงอาละวาดจนมันหัวหมุนไปหมดแล้วล่ะมั้ง" ธันวาตอบพลางขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นกายสะอาดผสมกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ลอยมาแตะจมูกจนลินินต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "สมน้ำหน้า... ก็ชอบไปปากเสียใส่เขาก่อนนี่คะ" "ปากเสียเฉพาะกับบางคนเท่านั้นแหละค่ะ" ธันวาเอื้อมมือหนาออกไปหมายจะปัดกลีบดอกไม้ที่ติดอยู่ตรงข้างแก้มเนียนของหญิงสาว แต่ทว่า... *เปรี๊ยะ! บรึ้ม!* เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวมาจากทางซุ้มอาหารของคณะวิทยาศาสตร์ที่อยู่ถัดไปไม่ไกล ตามด้วยเสียงกรีดร้องของผู้คนและกลุ่มควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว แรงอัดอากาศทำให้โครงเหล็กเต็นท์จัดดอกไม้สั่นสะเทือน ลินินอุทานออกมาด้วยความตกใจและเซถลาไปข้างหน้าตามสัญชาตญาณ "ลินิน! ระวัง!" ธันวาคว้าตัวหญิงสาวเข้าสู่อ้อมอกกว้างอย่างรวดเร็ว แรงโน้มถ่วงและโครงสร้างเต็นท์ที่เริ่มเอียงวูบทำให้ทั้งคู่ล้มลงไปกองกับพื้นหญ้า โครงเหล็กหนักอึ้งและแผงดอกไม้ล้มครืนลงมาปิดทับพื้นที่บริเวณที่พวกเขายืนอยู่เมื่อครู่เสียงดังสนั่น ฝุ่นละอองและกลีบดอกไม้ปลิวว่อนคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ หัวใจของลินินเต้นรัวโครมครามราวกับจะหลุดออกมานอกอก ความตื่นตระหนกทำให้เธอหายใจติดขัด แต่ความอบอุ่นและแน่นหนาจากอ้อมแขนแกร่งที่โอบกอดปกป้องเธอไว้อย่างแน่นหนากลับดึงสติเธอให้กลับมาได้อย่างรวดเร็ว "พี่ธันวา... เจ็บตรงไหนไหมคะ" เสียงหวานเอמהถามสั่นๆ มือเรียวบางรีบสัมผัสตามแผงอกกว้างและไหล่หนาของชายหนุ่มด้วยความกระวนกระวาย ธันวาขยับตัวเล็กน้อย ใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นมองสำรวจใบหน้าของเธอด้วยความตื่นตระหนกไม่แพ้กัน ก่อนที่ความดุดันตามวิสัยจะถูกแทนที่ด้วยความโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด "พี่ไม่เป็นไรค่ะ... แล้วลินินล่ะคะ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอמהถามนั้นนุ่มนวลและจริงจังจนแปลกตา ไม่มีคราบของหนุ่มวิศวะปากร้ายจอมกวนประสาทหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย "ลินิน... ไม่เป็นไรค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่วเบa เมื่อรู้ตัวว่าตอนนี้พวกเขากำลังอยู่ในท่าทางที่ล่อแหลมแค่ไหน ใบหน้าของเธอแนบอยู่กับแผงอกอุ่นๆ ของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอ และมือหนาข้างหนึ่งของเขายังคงโอบกระชับเอวบางของเธอไว้แน่นเพื่อกันไม่ให้เศษเหล็กหล่นลงมาโดน เสียงผู้คนรอบข้างวิ่งวุ่นและความโกลาหลในงานแฟร์ดูเหมือนจะเลือนหายไปจากโสตประสาท เหลือเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกันท่ามกลางซากปรักหักพังของซุ้มดอกไม้ ธันวาจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันน้อยๆ ด้วยความประหม่า ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววไหวระริกจนเขาแทบจะอดใจไม่ไหวที่จะเอื้อมมือไปเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยออกจากใบหน้าเนียน "ถ้าคราวหน้าเกิดเรื่องระทึกขวัญแบบนี้อีก... สัญญาได้ไหมคะว่าจะไม่วิ่งเข้าหาอันตรายก่อน" เสียงทุ้มเอ่ยกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงเจือความดุเล็กน้อยตามนิสัย แต่แววตากลับอ่อนโยนจนละลายใจ "ใครวิ่งเข้าหาอันตรายกันคะ ลินินแค่... อุ๊ย!" คำพูดท้วงติงถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อจู่ๆ แผ่นหลังของธันวาที่ค้ำยันโครงเหล็กด้านบนไว้เกิดทรุดฮวบลงมาอีกระลอกเนื่องจากคานไม้หัก แรงกระแทกทำให้ร่างสูงทับลงมาใกล้ชิดยิ่งกว่าเดิม ริมฝีปากหยักเฉียบของธันวาเฉียดผ่านแก้มเนียนไปเพียงนิดเดียว ก่อนที่สายตาของทั้งคู่จะประสานกันสนิทในระยะประชิด ชนิดที่ลมหายใจรินรดกันและกัน ธันวาชะงักค้าง ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจในอุบัติเหตุทางกายภาพที่พาให้พวกเขาแนบชิดกันเกินขอบเขต ลินินเองก็แข็งค้างราวกับถูกสาป ริมฝีปากเผยอออกน้อยๆ ด้วยความตกตะลึง เคมีคลั่งรักที่สะสมมานานนับเดือนระเบิดออกมาเปรี้ยงปร้างในเสี้ยววินาทีนั้น ก่อนที่ธันวาจะทันได้เอ่ยคำหวานแก้เก้อ หรือลินินจะได้ผลักอกเขาออกตามสัญชาตญาณ... "เฮ้ย! ไอ้ธัน... ชิบหายแล้ว! ทางคณะวิทย์บอกว่าถังแก๊สระเบิดเมื่อกี้ไม่ใช่แค่เรื่องอุบัติเหตุธรรมดาเว้ย มีคนจงใจวางระเบิดเพลิง!" เสียงตะโกนแหกปากลั่นของคินที่วิ่งหน้าตาตื่นฝ่ากลุ่มควันเข้ามาหยุดชะงักกึกทันที เมื่อสายตาเจ้ากรรมดันเหลือบมาเห็นภาพเพื่อนสนิทตัวร้ายกำลังคร่อมทับประธานชมรมจัดดอกไม้คนสวยในสภาพที่หมิ่นเหม่ต่อศีลธรรมอันดีงามสุดๆ ธันวาหันขวับไปมองเพื่อนสนิทด้วยสายตาพิฆาตที่พร้อมจะแปลงร่างเป็นอสูรกายขย้ำคอคนขัดจังหวะได้ทุกเมื่อ ขณะที่ลินินหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู รีบใช้สองมือผลักอกแกร่งของหนุ่มวิศวะให้ออกห่างทันที แต่ทว่า... ปลายกรรไกรจัดดอกไม้ที่กระเด็นไปติดอยู่กับสลักนิรภัยของระเบิดเพลิงอีกลูกที่ยังไม่ทำงาน ซึ่งซ่อนอยู่ใต้กองซากปรักหักพังข้างตัวลินิน กลับส่งเสียงติ๊ดเบาๆ ขึ้นมา พร้อมกับไฟสัญญาณสีแดงฉานที่กะพริบถี่รัวอย่างน่ากลัว! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "เกียร์เปื้อนกาวใจ" เสมอมานะคะ!