ความสำเร็จที่แลกด้วยหยาดเหงื่อ

“ธันวา... ถ้าฉันตายไป นายจะมาช่วยเก็บเศษดอกไม้ที่กระจัดกระจายพวกนี้ให้ไหม หรือจะเดินข้ามหัวฉันไปเฉยๆ แบบที่ชอบทำในห้องแล็บนั่น?” เสียงของลินินสั่นพร่า สวนทางกับแววตาที่จ้องมองไปยังแสงไฟสีแดงที่กะพริบถี่รัวอยู่ข้างเท้า เธอไม่ได้กำลังพูดเล่น และธันวาก็รู้ดีว่าวินาทีนี้ไม่ใช่เวลามานั่งกัดกันเรื่องใครปากดีกว่าใคร “หุบปากซะลินิน แล้วก้าวถอยหลังไปช้าๆ” ธันวาสบถเสียงต่ำ มือหนาที่เปื้อนคราบน้ำมันและละอองเกสรพุ่งเข้าคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้แน่น เขาดึงร่างบางให้หลบไปด้านหลังแผ่นหลังกว้างของเขา ในขณะที่สายตาสีเข้มฉายแววเด็ดขาดแบบที่เขาใช้เวลาจัดการกับกลไกซับซ้อนในโรงงาน *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* เสียงสัญญาณเตือนดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่ ธันวาไม่ได้ปล่อยมือจากลินิน เขากลับกระชับมันแน่นขึ้นจนแทบจะเป็นการกอดทางอ้อม เขาอาศัยทักษะความรู้ด้านวิศวกรรมที่เคยสาปแช่งตัวเองว่าเรียนมาทำไมในยามปกติ ค่อยๆ ก้มลงสังเกตสลักนิรภัยที่ค้างอยู่ตรงปลายกรรไกรด้ามหรู “นายจะทำอะไรน่ะธันวา อย่าบอกนะว่าจะใช้วิธีดิบๆ แบบที่ชอบทำน่ะ!” ลินินกระซิบเสียงเครือ แม้จะปากเก่งแต่ดวงตาคู่สวยกลับเริ่มรื้นไปด้วยหยดน้ำ “ถ้าไม่ดิบ ก็คงไม่มีชีวิตไปรับรางวัลจัดดอกไม้ด้วยกันหรอก” ธันวาแค่นยิ้มที่มุมปาก มือซ้ายคว้าไขควงขนาดเล็กที่พกติดตัวออกมาจากกระเป๋ากางเกงยีนส์ เขากลั้นหายใจ จังหวะชีวิตที่ดูเหมือนจะพังทลายกลับกลายเป็นการตัดสินใจที่เฉียบขาดเพียงเสี้ยววินาที *แกร๊ก!* เสียงสลักที่หลุดออกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ไฟสีแดงที่เคยเต้นเร้าดับวูบลงพร้อมกับเสียงสัญญาณที่เงียบสนิท ธันวาทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง ลินินที่ยืนแข็งค้างอยู่ด้านหลังค่อยๆ ทรุดตัวลงข้างๆ เขา ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วครู่ ก่อนที่ลินินจะหัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งน้ำตา “นึกว่าวันนี้จะได้ไปจัดดอกไม้บนสวรรค์ซะแล้ว” ธันวาหันไปมองหญิงสาวข้างกาย เส้นผมของเธอยุ่งเหยิงเปื้อนฝุ่นดิน แต่สำหรับเขา มันคือภาพที่งดงามที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา “บนสวรรค์ไม่มีวิศวะปากเสียแบบฉันหรอกนะ เธอจะเหงาแย่” “หลงตัวเองไม่เลิกจริงๆ” ลินินเช็ดน้ำตาออก ลุกขึ้นยืนแล้วยื่นมือให้เขา “ไปเถอะ... งานเลี้ยงรอบตัดสินกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว เราสองคนมีนัดรับรางวัลไม่ใช่เหรอ?” ธันวาจับมือนั้นแน่น แรงบีบที่ส่งผ่านสื่อถึงความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากเย็นชาของเขาได้เป็นอย่างดี ... สองชั่วโมงต่อมา บนเวทีหอประชุมใหญ่ที่ประดับประดาด้วยดอกลิลลี่และกุหลาบขาวจัดแต่งอย่างวิจิตรบรรจง ธันวาในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนดูมาดมั่นยืนเคียงข้างลินินที่อยู่ในชุดเดรสเรียบหรูแต่แฝงความอ่อนหวาน ผลงาน “กลไกแห่งความงาม” ของพวกเขาคว้ารางวัลชนะเลิศไปครองอย่างเป็นเอกฉันท์ เสียงปรบมือดังเกรียวกราว แต่สำหรับคนทั้งสอง โลกภายนอกกลับดูเบาบางลงเหลือเพียงเสียงลมหายใจของกันและกัน “คุณลินินครับ รางวัลนี้จะไม่เกิดขึ้นเลยถ้าขาดคนช่วยประกอบโครงเหล็กดัด... หวังว่าคุณคงจำความเหนื่อยยากวันนี้ไว้บ้างนะ” ธันวากระซิบข้างหูเธอขณะรับโล่รางวัล ลินินยิ้มหวาน เป็นยิ้มที่ทำให้คนทั้งฮอลล์ต้องชะงัก “ฉันจำได้แม่นค่ะธันวา... จำได้ว่ามีคนปากเสียคนหนึ่งเกือบทำฉันใจสลายเพราะความซึนของตัวเอง” “แล้วชอบไหมล่ะ คนปากเสียที่ช่วยชีวิตคุณไว้เนี่ย?” ลินินนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของวิศวะหนุ่ม ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปใกล้จนลมหายใจรดรินกัน “ถ้าฉันบอกว่าชอบ... นายจะเลิกทำหน้าดุใส่ฉันตลอดเวลาหรือเปล่า?” บรรยากาศรอบข้างราวกับหยุดหมุน ธันวากำลังจะเอ่ยคำตอบที่รอคอยมานาน แต่งานเลี้ยงย่อมมีจุดจบที่คาดไม่ถึงเสมอ *ปัง!* เสียงประตูหอประชุมถูกผลักเปิดออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น คินก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก สายตาของเขาไม่ได้มองไปที่รางวัลบนเวที แต่มองมาที่ธันวาด้วยความเร่งรีบ “ธันวา! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... คนที่วางระเบิดเพลิงนั่นไม่ได้มีแค่คนเดียว!” ธันวาสัมผัสได้ถึงความเย็นวาบที่แล่นผ่านสันหลัง เขาหันมาคว้าข้อมือลินินไว้แน่นทันที แต่ทว่า... ทันใดนั้น ไฟในหอประชุมก็ดับพรึบลงจนมืดมิด! มีเพียงมือของใครบางคนที่คว้าหมับเข้าที่ต้นคอของลินินจากทางด้านหลัง พร้อมกับเสียงกระซิบที่เย็นเยียบจนน่าขนลุกดังขึ้นข้างหูเธอ “อยากได้รางวัลนักใช่ไหม... งั้นก็รับนี่ไปแทนแล้วกัน!” ขอบคุณทุกการสนับสนุนที่ทำให้เกียร์ของธันวาไม่หยุดหมุน และรอคอยความรักที่กำลังจะผลิบานของทั้งคู่อย่างอดทนนะคะ