ความสัมพันธ์ที่ไร้ชื่อเรียก

“รางวัลที่พี่ให้... มันหมายความว่ายังไงคะ? อย่าบอกนะว่าแค่อยากเอาชนะ เพราะถ้าจะเอาชนะกันด้วยวิธีนี้ ลินว่ามันราคาถูกไปหน่อย” ฉันเชิดหน้าขึ้น สบสายตาคมกริบของธันวาที่ยืนอยู่ตรงหน้าเราในห้องแล็บร้างที่เงียบเชียบ กลิ่นจางๆ ของน้ำมันเครื่องและเศษโลหะตีกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกลิลลี่ที่ติดตัวฉันมา มันเป็นความต่างที่เหมือนกับเราสองคนไม่มีผิด ธันวาไม่ได้ตอบในทันที เขาวางประแจในมือลงบนโต๊ะโลหะเสียงดัง *เคร้ง* ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเข้ามาหาจนระยะห่างของเราเหลือเพียงแค่คืบ ความร้อนจากตัวเขาแผ่ซ่านจนฉันเผลอกลั้นหายใจ “ราคาถูกเหรอ?” เขาแค่นยิ้ม มุมปากข้างหนึ่งยกขึ้นเป็นเอกลักษณ์กวนประสาทที่ฉันอยากจะฟาดให้สักที “ลินิน... เธอช่วยใช้สมองอันชาญฉลาดนั่นคิดหน่อยสิ ว่าคนที่หวงความโสดจะยอมเสียเวลาเอา ‘รางวัล’ ไปให้ใครถ้าไม่ได้อยากให้คนคนนั้นมานั่งอยู่ในหัวตลอดเวลา” “พี่ธัน!” ฉันถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางอุปกรณ์ แต่เขากลับไวกว่า มือหนาเอื้อมมาวางทาบกับชั้นวางกักตัวฉันไว้ในอ้อมแขน สายตาของเขามันไม่ได้ดูดุร้ายเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับ ‘จ้องลึก’ จนฉันรู้สึกเหมือนกำลังจะละลาย “ไม่ต้องมาทำหน้าตกใจ ทั้งมหาลัยเขามองออกกันหมดแล้วว่าเราสองคนกำลังทำอะไรกัน... มีแต่เธอนั่นแหละที่ชอบทำเป็นซื่อบื้อ” “ใคร... ใครดูออก” ฉันพยายามเถียง ทั้งที่ใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก “ก็ไอ้คินไง หรือจะเป็นเพื่อนสาวของเธอที่คอยเชียร์ให้เราตีกันตายไปข้างหนึ่งนั่นล่ะ” ธันวาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเราแทบจะแตะกัน “หรือต้องให้ฉันประกาศออกไมค์ในวันรับน้องว่า ‘วิศวะคนนี้กำลังจีบประธานชมรมดอกไม้อยู่’ เธอถึงจะเลิกตั้งแง่สักที?” บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ คำพูดของเขาไม่ใช่คำสารภาพที่อ่อนหวาน แต่มันคือการประกาศศักดาในแบบฉบับของ ‘วิศวะสายดุ’ ที่ทำเอาฉันไปไม่เป็น “พี่มันบ้า...” ฉันพึมพำ แต่กลับไม่ยอมผลักเขาออก “รู้ว่าบ้า ก็อย่าทำให้คลั่งไปมากกว่านี้เลย” ขณะที่กำลังจะจังหวะที่หัวใจเราสองคนเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท เป็นจังหวะที่คินกับแก๊งเพื่อนของธันวาเดินคุยกันเสียงดังข้ามห้องแล็บมา ลินินผลักอกเขาออกอย่างรวดเร็ว แต่ทว่า... คินชะงักฝีเท้าอยู่หน้าประตู ดวงตากลมโตมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าก่อนจะร้องลั่น “โอ้ว... กลิ่นความรักมันตลบอบอวลจนควันเชื่อมเหล็กยังอายเลยว่ะเพื่อน! ไอ้วา แกจะกินเขากลางห้องแล็บแบบนี้เลยเหรอวะ?” “หุบปากไปเลยไอ้คิน!” ธันวาหันไปตวาด แต่ใบหน้าเขากลับขึ้นสีระเรื่ออย่างปิดไม่มิด ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของลินินก็ดังขึ้น สายเรียกเข้าปรากฏชื่อของ ‘รุ่นพี่ที่ลินินให้ความเคารพที่สุด’ ซึ่งเป็นคนเดียวที่ธันวาทั้งเกลียดทั้งเขม่นหน้ามาตลอดสามปี ลินินมองหน้าธันวาสลับกับหน้าจอโทรศัพท์ ความลังเลฉายชัดอยู่ในแววตา “สายของเขา... พี่จะให้ลินรับไหมคะ?” ธันวาจ้องหน้าจอโทรศัพท์นิ่ง ความเย็นชาที่ฉันคุ้นเคยกลับมาแทนที่ความอ่อนโยนเมื่อครู่ เขายื่นมือมาคว้าข้อมือฉันไว้แน่น ไม่ใช่การจับแบบรุนแรง แต่มันคือการยึดเหนี่ยวที่ทำให้ฉันหนีไปไหนไม่ได้ “ถ้ารับสายนั้น... ก็เท่ากับว่ารางวัลที่ฉันให้เมื่อกี้ เธอโยนทิ้งลงถังขยะนะลินิน” เขาก้มลงมากระซิบข้างใบหู น้ำเสียงแหบพร่าสั่นประสาททิ้งท้ายไว้เพียงเท่านี้ ก่อนที่เสียงประตูห้องแล็บจะถูกผลักเปิดออกกว้างโดยใครบางคนที่ฉันไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามและเป็นกำลังใจให้ “เกียร์เปื้อนกาวใจ” เสมอนะคะ!