สายตาที่ปิดไม่มิด

“ลินิน... ช่วยขยับไปไกลๆ หน่อยได้ไหม กลิ่นดอกมะลิจากตัวเธอ มันเริ่มจะทำให้สมาธิฉันกระเจิงเกินไปแล้ว” คำพูดนั้นไม่ได้ออกมาในเชิงขับไล่ไสส่งอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันแฝงไปด้วยความสั่นพร่าที่ธันวาพยายามกดมันไว้ภายใต้ใบหน้าดุๆ นั่น ลินินที่กำลังก้มหน้าก้มตาจัดดอกกุหลาบสีพีชในแจกันเซรามิกชะงักมือเล็กน้อย เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง แต่รอยยิ้มมุมปากที่แต้มอยู่บนเรียวปากบางกลับดูหยิ่งทะนงกว่าทุกครั้ง เธอรู้ดีว่าสายตาของคนตัวโตที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะแล็บอยู่นั่นมันกำลัง ‘จ้อง’ เธอไม่วางตา ไม่ใช่การจ้องจับผิดแบบที่เขาชอบทำ แต่เป็นการมองแบบที่ทำให้ผิวหนังของเธอรู้สึกร้อนผ่าวราวกับมีไอแดดมาสัมผัส “กลิ่นดอกไม้มันไปรบกวนการทำงานของวิศวกรผู้เย็นชาขนาดนั้นเลยเหรอคะ?” ลินินสวนกลับ เสียงหวานติดปลายจิกกัดเล็กน้อยตามนิสัย “งั้นก็ถอยออกไปสิคะ ห้องนี้ชมรมจัดดอกไม้ของลินิน ไม่ใช่แล็บซ่อมเกียร์ของธันวา” “ปากดี” ธันวาขยับตัวเข้ามาใกล้โดยไม่สนคำสั่ง เขาโน้มตัวลงจนความสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงไฟในห้องไปครึ่งหนึ่ง กลิ่นอายความเป็นผู้ชาย—กลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ ผสมกับกลิ่นสบู่อ่อนๆ ประจำตัว—แผ่กระจายออกมาจนลินินต้องกลั้นหายใจ เธอวางกรรไกรในมือลงแล้วเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ดวงตาคู่สวยของเธอมีความดื้อรั้นที่เป็นเอกลักษณ์ท้าทายดวงตาคมกริบของเขาอย่างไม่เกรงกลัว “ถ้าจะมาป่วน ก็กลับไปหาคินเถอะค่ะ เห็นว่าวันนี้มีโปรเจกต์ใหญ่ไม่ใช่เหรอ?” “คินมันไม่มีอะไรน่าสนใจเท่าคนตรงนี้หรอก” เขาตอบเสียงเรียบ แต่แววตานั้นเปลี่ยนไปจนลินินใจกระตุก ความดุดันที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความอ่อนโยนที่เขามักจะซ่อนไว้ใต้เกียร์ตัวเก่ง สายตาที่เขาใช้มองเธอในตอนนี้ มันไม่ใช่สายตาของผู้ชายที่ปากจัดหรือชอบหาเรื่อง แต่มันคือสายตาของคนที่กำลัง... ‘มองเห็น’ อะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากคุณหนูผู้เพียบพร้อมของเธอ ลินินนิ่งไปครู่หนึ่ง หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวเหมือนกลองชุดจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน เธอเบี่ยงสายตาหนีไปทางแจกันดอกไม้เพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า แต่ทว่า... ปลายนิ้วเรียวยาวของธันวากลับเอื้อมมาแตะที่ปลายคางของเธอเบาๆ บังคับให้เธอกลับมาสบตาเขาอีกครั้ง “อย่าหลบตา” เขาเอ่ยเสียงพร่า “ฉันเกลียดเวลาที่เธอพยายามจะฉลาดกว่าฉันด้วยการเงียบใส่... ลินิน รู้ตัวไหมว่าเวลาที่เธอตั้งใจทำอะไรสักอย่าง เธอสวยจนฉันแทบจะลืมวิธีหายใจ” คำพูดนั้นรุนแรงและตรงไปตรงมาจนคนฟังแทบหยุดหายใจ ลินินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก นี่ไม่ใช่ธันวาคนเดิมที่เธอรู้จัก นี่ไม่ใช่ผู้ชายที่คอยแต่จะเถียงเธอในทุกเรื่อง แต่นี่คือธันวาที่กำลังเปิดเปลือยความรู้สึกออกมาจนหมดสิ้น “นาย... พูดอะไรของนายเนี่ย?” “ฉันพูดเรื่องจริง” เขายืดตัวขึ้นเล็กน้อย แต่สายตายังคงจับจ้องที่ดวงตาของเธอไม่วางตา “ที่ผ่านมารู้สึกเหมือนแพ้... ยิ่งพยายามจะเกลียด ก็ยิ่งเห็นว่าตัวเองตามติดเธอจนกู่ไม่กลับ ยิ่งพยายามจะพูดจาร้ายใส่ ก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเป็นไอ้งั่งที่ทำลายโอกาสที่จะได้ใกล้ชิดเธอมากขึ้น” ท่ามกลางความเงียบงันในห้องแล็บ มีเพียงเสียงหัวใจของคนสองคนท่ามกลางหมู่มวลของดอกไม้นานาพันธุ์ ความรู้สึกที่อัดอั้นมานานเหมือนจะทะลักออกมา ธันวาขยับเข้ามาจนหน้าผากของเขาเกือบจะแตะกับหน้าผากของเธอ ลินินสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา “ลินิน...” เขากระซิบเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวานจนเธอใจอ่อนยวบ “เลิกทำตัวเป็นศัตรูกับฉันสักที... แล้วลองมาเป็นอย่างอื่นแทนได้ไหม?” คำถามนั้นทิ้งปมไว้กลางอากาศ ลินินยังไม่ทันจะได้ตอบอะไร ความเงียบก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังมาจากหน้าประตูห้องแล็บ พร้อมกับเสียงตะโกนของคินที่ดังแทรกเข้ามา “เฮ้ย! ไอ้ธัน! กูบอกให้มึงมาช่วยดูแบบโปรเจกต์มึงไปถึงไหนแล้ว ทำไมยังอยู่นี่... อ้าว” คินชะงักกึกเมื่อเปิดประตูเข้ามาแล้วพบภาพที่น่าตกใจ—ธันวากำลังยืนค้ำโต๊ะล้อมกรอบลินินเอาไว้ในระยะประชิดที่แทบไม่มีอากาศผ่านได้ ธันวาหันขวับไปมองเพื่อนสนิทด้วยสายตาพิฆาตที่พร้อมจะฟาดฟันใครก็ตามที่ขัดจังหวะช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดในชีวิต ส่วนลินินน่ะเหรอ... เธอรีบเบี่ยงตัวออกจากวงล้อมของเขาด้วยใบหน้าที่แดงซ่าน หัวใจของเธอยังคงเต้นไม่เป็นจังหวะ และก่อนที่สถานการณ์จะคลี่คลายไปมากกว่านี้ ธันวาก็คว้าข้อมือเธอไว้แน่นก่อนจะหันไปหาเพื่อนสนิทด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “มึงมาผิดเวลาแล้วไอ้คิน... และกูจะไม่ยอมให้มึงพังเรื่องนี้เป็นครั้งที่สองแน่” ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่รักทุกคนนะคะ สำหรับกำลังใจที่ส่งให้ลินินกับธันวาเสมอมา เตรียมใจไว้ให้ดีนะคะ เพราะตอนหน้า... เราจะมาเคลียร์ให้ชัดกันไปเลยค่ะ!