วันหยุดที่ไม่ได้หยุด

“ถ้าคินมันเดินเข้ามาในร้านตอนนี้ ฉันจะเอาปืนกาวร้อนจี้หน้ามันให้เสียโฉมเลย คอยดู” ลินินวางกรรไกรตัดแต่งกิ่งลงบนโต๊ะไม้โอ๊คด้วยแรงที่มากกว่าปกติจนเกิดเสียงดัง ‘ปัง’ เธอหันไปถลึงตาใส่ร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ร้านดอกไม้ด้วยท่าทีนิ่งเฉยเหมือนโลกจะแตกเขาก็ไม่สน ธันวาเลิกคิ้วมองหญิงสาวที่กำลังหัวเสียจัด ก่อนจะขยับยิ้มมุมปากที่ดูยังไงก็กวนประสาทมากกว่าอบอุ่น “ทำเป็นดุไปเถอะ เห็นเมื่อกี้ตอนได้ยินชื่อมัน มือไม้สั่นจนเกือบทำลิลลี่ร่วงทั้งกำ” “ฉันสั่นเพราะรำคาญค่ะ ไม่ได้สั่นเพราะกลัว” ลินินสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตจ้องเขม็ง “แล้วก็นะ ไอ้ข้ออ้างที่บอกว่าจะมาซื้ออุปกรณ์จัดดอกไม้ที่จตุจักรน่ะ… นายหลอกฉันได้แค่รอบเดียวเท่านั้นแหละธันวา เลิกทำตัวเป็นเด็กอมมือแล้วบอกมาตรงๆ ดีกว่าว่ามีแผนอะไรกันแน่” ธันวาถอนหายใจยาว ก่อนจะก้าวขาสามก้าวประชิดตัวคนตัวเล็กจนแผ่นหลังของลินินชนเข้ากับชั้นวางดอกไม้ กลิ่นหอมจางๆ ของยูคาลิปตัสที่ติดตัวเขาทำให้ลินินชะงักไปชั่วครู่ “อยากรู้เหรอว่าแผนคืออะไร?” เสียงทุ้มต่ำพร่าลงจนน่าใจหาย “แผนคือ… วันหยุดเสาร์-อาทิตย์ของฉัน มันมีค่าเกินกว่าจะให้ไอ้เพื่อนเวรนั่นมาพังทลาย ฉันเลยตัดสินใจแล้วว่าจะ ‘จอง’ เวลาเธอไว้ตั้งแต่ตอนนี้ ไปซื้อของด้วยกัน และหลังจากนั้น… ห้ามปฏิเสธคำชวนไปกินข้าวด้วย” ลินินเชิดหน้าขึ้น ถึงใจจะเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก แต่ความปากเก่งที่ฝึกฝนมาเป็นอย่างดีก็ทำให้เธอไม่ยอมแพ้ “นายไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน” “ไม่ได้สั่ง แต่จะ ‘ลาก’ ไป ถ้าเธอยังไม่หยุดทำหน้าดุใส่ฉันสักที” รถกระบะคันเก่งของธันวาจอดเทียบฟุตปาธหน้าตลาดนัดจตุจักรท่ามกลางอากาศร้อนระอุของช่วงบ่ายวันเสาร์ ลินินในชุดเดรสยาวพริ้วไหวกับหมวกสานปีกกว้างดูสวยสะดุดตาจนผู้คนรอบข้างต้องหันมอง แต่เจ้าของความสวยกลับทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเพราะต้องเดินตามหลังหนุ่มวิศวะที่ก้าวฉับๆ เหมือนกำลังจะไปลงแล็บ “นี่! ธันวา! ช้าหน่อยได้ไหม อุปกรณ์ที่ต้องซื้อคือพวกฟลอร่าเทปกับลวด ถ้าจะรีบขนาดนี้ไปร้านส่งเถอะ!” ธันวาหยุดกะทันหันจนลินินที่เดินบ่นพึมพำเกือบจะชนแผ่นหลังกว้าง เขาหันกลับมาคว้าข้อมือเล็กไว้แล้วออกแรงดึงเบาๆ ให้เธอเดินเคียงคู่กันไป “ร้อนจะตายอยู่แล้ว ถ้าเดินช้ากว่านี้เราคงได้เป็นลมตายก่อนถึงร้านขายอุปกรณ์พอดี” “ร้อนเพราะใครกันล่ะ!” “ก็ร้อนเพราะคนสวยข้างๆ นี่แหละ” คำพูดนั้นเรียบง่ายแต่ทรงพลัง ลินินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่ควบคุมไม่อยู่ ทั้งคู่ใช้เวลาเกือบชั่วโมงกับการเลือกซื้อของ ลินินเป็นคนเลือก ธันวาเป็นคนถือถุงพะรุงพะรัง แถมยังคอยกางร่มให้เธอไม่ห่าง ราวกับกลัวว่าแดดจะทำให้ดอกไม้ในมือของเขาเหี่ยวเฉา บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลงเมื่อทั้งคู่เปลี่ยนที่หมายไปนั่งพักในร้านกาแฟห้องแอร์ฉ่ำๆ ลินินจิบลาเต้เย็นพลางมองคนตรงหน้าที่เพิ่งวางถุงอุปกรณ์ลงข้างตัว เขาถอดเสื้อแจ็คเก็ตช็อปวิศวะออกเหลือเพียงเสื้อยืดสีดำเรียบๆ ที่ยิ่งขับให้กล้ามแขนดูแน่นชัด “วันนี้… ขอบใจนะ” ลินินเอ่ยเสียงเบา ความพยศในตัวลดน้อยลงเหลือเพียงความอ่อนหวานที่เก็บซ่อนไว้ ธันวามองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “เลิกทำหน้าเหมือนจะฆ่าฉันได้หรือยัง? ฉันอุตส่าห์สละเวลามาเดท… เอ้ย มาเป็นเด็กถือของให้ทั้งวันเลยนะ” “เดทเหรอคะ?” ลินินเลิกคิ้วถามพลางจิกนิ้วลงบนแก้วกาแฟ “ไหนบอกว่ามาซื้ออุปกรณ์ไง” “นั่นมันข้ออ้าง” ธันวาโน้มตัวเข้าหา ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงหน้าจนคนถูกมองหน้าร้อนผ่าว “แต่การที่เธอไม่ปฏิเสธตั้งแต่แรก… แปลว่าเธอก็อยาก ‘เดท’ กับฉันเหมือนกันใช่ไหมลินิน?” ลินินอ้าปากค้าง ไร้คำโต้ตอบใดๆ เคมีที่พุ่งพล่านระหว่างทั้งคู่ทำให้บรรยากาศในร้านดูเล็กลงถนัดตา จังหวะหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันเริ่มดึงดูดให้ใบหน้าของทั้งสองเข้าใกล้กันมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับมีแรงดึงดูดมหาศาล ทว่า… *เคร้ง!* เสียงแก้วกาแฟที่ตกแตกกระจายอยู่ที่พื้นด้านหลังร้านทำให้ทั้งสองผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว ลินินหันไปมองตามต้นเสียง ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างที่คุ้นเคยยืนจังก้าอยู่ตรงนั้น คินยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาคู่คมมองมาที่ธันวาด้วยความโกรธจัด ขณะที่ข้างๆ เขามีหญิงสาวร่างบางคนหนึ่งที่ลินินจำได้ดีว่าเป็นเพื่อนสนิทของเธอเอง “กูว่าแล้ว ว่ามึงต้องพาเขามาที่นี่” คินแค่นยิ้ม เสียงของเขาเย็นเยียบจนคนในร้านเงียบกริบ “ธันวา… มึงล้ำเส้นเกินไปแล้วนะเพื่อน” ลินินรู้สึกได้ทันทีว่าเกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และวันหยุดที่เธอหวังว่าจะสงบสุข กำลังกลายเป็นสมรภูมิรักที่ไม่มีใครยอมใคร ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้ เป็นกำลังใจให้ "เกียร์เปื้อนกาวใจ" ด้วยนะคะ!