รักษาแผลใจ

"ถ้าท่านแม่ทัพยังคิดจะใช้ความเงียบเป็นอาวุธ ข้าเกรงว่าบาดแผลที่ไหล่ของท่านคงได้อักเสบจนเน่าเปื่อยไปก่อนที่ข้าจะทันได้ถอนหายใจทิ้งหรอกนะคะ" เซี่ยอวี้เหยาเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงพายุฝนที่โหมกระหน่ำอยู่ภายนอกกระโจมที่พักชั่วคราว นางวางถ้วยยาในมือลงบนโต๊ะไม้ด้วยแรงที่หนักหน่วงพอให้เกิดเสียงกระทบจนจางหย่งที่นั่งหลับตาอยู่บนเตียงต้องลืมตาขึ้นมอง นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวของท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกรฉายแววหงุดหงิดระคนเหนื่อยหน่าย เขาไม่ได้บาดเจ็บเพราะคมดาบของศัตรู แต่บาดเจ็บเพราะความดื้อรั้นของตัวเองที่ฝืนควบม้าฝ่าพายุกลับมายังค่ายในสภาพที่ปางตาย "เจ้าพูดมากเกินไปแล้ว อวี้เหยา" เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นพร่าเล็กน้อยจากการเสียเลือดมาก แต่แววตากลับยังคงแข็งกร้าว "ข้าเป็นแม่ทัพ การบาดเจ็บเล็กน้อยแค่นี้... ข้าจัดการเองได้" "จัดการเอง? งั้นเชิญท่านจัดการกับเลือดที่กำลังไหลซึมผ้าพันแผลนี่ด้วยตัวเองเถอะค่ะ" นางเดินเข้าไปใกล้ เตะขาเก้าอี้ไม้ให้มาหยุดตรงหน้าเตียงแล้วนั่งลงอย่างถือดี "อย่าให้ข้าต้องพูดซ้ำว่าในตอนนี้ ท่านไม่ใช่แม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ที่ใครๆ ต้องก้มหัวให้ แต่ท่านเป็นเพียง 'คนไข้' ที่เอาแต่ใจจนน่ารำคาญที่สุดที่ข้าเคยพบมา" จางหย่งแค่นหัวเราะในลำคอ แต่เมื่อนางเอื้อมมือไปปลดสายรัดชุดเกราะที่เขาเพิ่งแกะออกไม่หมด เขากลับชะงัก นิ้วมือหนาคว้าข้อมือเรียวของนางไว้มั่น สัมผัสจากผิวที่เย็นเฉียบของเขาส่งผ่านไปยังข้อมือนาง ทำให้เซี่ยอวี้เหยาใจสั่นวาบ แม้จะพยายามตีสีหน้าเรียบเฉย "ออกไปซะ" เขาออกคำสั่งสั้นๆ "ไม่ไปค่ะ" นางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น "จนกว่าจะทำแผลเสร็จ ท่านจะไล่ให้ข้าไปนอนตากฝนหรือจะยอมให้ข้าดูแลดีๆ เลือกเอาสักทางเถอะค่ะแม่ทัพ... หรือจะให้ข้าประกาศให้คนทั้งกองทัพรู้ว่า ท่านแม่ทัพผู้เย็นชา กำลังกลัวการถูกสตรีทำแผลจนตัวสั่น?" จางหย่งชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมปล่อยมือออกอย่างเสียไม่ได้ เขาหันหลังให้พลางถอดเสื้อตัวในออก เผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างที่มีรอยแผลเป็นจากสมรภูมินับไม่ถ้วน แต่ที่น่ากังวลที่สุดคือบาดแผลใหม่ที่เลือดเริ่มซึมเป็นวงกว้าง เซี่ยอวี้เหยาเม้มปากแน่น ความโกรธที่เคยมีเปลี่ยนเป็นความรู้สึกหน่วงลึกในอก นางหยิบน้ำสะอาดและสมุนไพรขึ้นมาบรรจงเช็ดทำความสะอาดบาดแผลอย่างเบามือที่สุด ความเงียบเข้าปกคลุมกระโจม มีเพียงเสียงพายุฝนที่สาดซัดกระทบผ้าใบราวกับจะพังทลายทุกสิ่งทุกอย่างภายนอก "เจ้ามักจะเป็นแบบนี้เสมอ" จางหย่งเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เสียงของเขานุ่มนวลขึ้นจนน่าประหลาด "ทั้งที่รู้ว่าข้าเป็นคนอย่างไร แต่ก็ยังเอาตัวเองมาผูกติดกับความวุ่นวายของข้า... เจ้าไม่เหนื่อยบ้างหรือ?" "เหนื่อยสิคะ" นางตอบขณะที่กำลังพันผ้าพันแผลรอบไหล่กว้าง "แต่น่าแปลกที่ความเหนื่อยนั้นเทียบไม่ได้เลยกับการเห็นคนโง่เง่าบางคนยอมเอาชีวิตไปทิ้งเพราะความถือดี" มือของนางหยุดลงที่ตำแหน่งใกล้กับหัวใจของเขา เซี่ยอวี้เหยาสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นที่หนักแน่นและรวดเร็วของเขามันทำให้บรรยากาศในกระโจมที่แคบอยู่แล้วดูจะอับชื้นและร้อนแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ นางเงยหน้าขึ้นและพบว่าจางหย่งหันกลับมามองนางแล้ว ระยะห่างเพียงไม่กี่นิ้วทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สอดประสานกัน ดวงตาของจางหย่งเปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความเย็นชาอย่างที่เคยเป็น แต่เป็นประกายลึกซึ้งที่อ่านไม่ออก ราวกับเขากำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่พรั่งพรูออกมา "เจ้าคิดว่าเจ้ากำลังทำอะไรอยู่ อวี้เหยา..." เขาถามเสียงพร่า "ข้ารักษาแผลให้ท่าน..." นางตอบเสียงแผ่ว สติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือนเมื่อปลายนิ้วของเขาเลื่อนมาเกลี่ยที่ข้างแก้มของนางอย่างแผ่วเบา "หรือท่านจะบอกว่า... นี่คือการทำแผลที่ผิดวิธี?" จางหย่งไม่ตอบ เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกันในวินาทีที่เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง พายุภายนอกก็ซัดกระหน่ำจนเสากระโจมสั่นไหวและเสียงกิ่งไม้หักโค่นดังสนั่นหวั่นไหว "แม่ทัพ! ขออภัยที่รบกวน แต่มีราชโองการด่วนจากเมืองหลวง มาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงตะโกนของหลี่กงกงดังแทรกผ่านพายุเข้ามา พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบมุ่งตรงมายังหน้ากระโจมโดยไม่รออนุญาต ทั้งสองผละออกจากกันราวกับถูกไฟลวก จางหย่งคว้าเสื้อตัวในมาคลุมกายอย่างรวดเร็ว ส่วนเซี่ยอวี้เหยาทำได้เพียงถอยหลังไปตั้งหลักด้วยหัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองศึก ม่านกระโจมถูกเปิดออกพร้อมกับสายฝนที่สาดเข้ามา หลี่กงกงในชุดกันฝนเปียกปอนรีบก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "ท่านแม่ทัพ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ กองกำลังลับที่ท่านตามหา... พวกเขาไม่ได้หายไปไหน แต่กำลังมุ่งหน้ามาที่ค่ายแห่งนี้ในอีกไม่กี่ชั่วยามข้างหน้า!" จางหย่งลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความเย็นชาที่เคยหายไปกลับมาแทนที่ด้วยความเด็ดขาด เขาหันไปมองเซี่ยอวี้เหยาด้วยสายตาที่อ่านยาก ก่อนจะหันไปหาหลี่กงกง "ปิดตายค่ายเดี๋ยวนี้ และพาตัวนางไปที่ห้องใต้ดิน... อย่าให้ใครเข้าใกล้จุดนั้นจนกว่าข้าจะสั่ง!" เซี่ยอวี้เหยาเบิกตากว้างเมื่อจางหย่งคว้าดาบข้างกายและก้าวเดินออกไปกลางพายุโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่นิดเดียว ทิ้งให้นางยืนเคว้งคว้างอยู่ภายในกระโจมที่มีเพียงไออุ่นจางๆ จากอ้อมกอดที่เพิ่งสูญหายไป... และความจริงที่ว่า สงครามครั้งนี้ไม่ได้มีแค่ศัตรูที่อยู่ข้างนอก แต่ยังรวมถึงความลับที่จางหย่งกำลังปิดบังนางไว้อย่างมิดชิดที่สุด ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของท่านแม่ทัพและสตรีผู้แสบสันนะคะ หวังว่าตอนหน้าจะยังอยู่ด้วยกันค่ะ!