พระประสงค์ที่มิอาจขัด

“ฝ่าบาททรงมีพระประสงค์จะให้ข้า… จับคู่กับแม่ทัพหน้าตายผู้นี้น่ะหรือเพคะ?” เสียงของเซี่ยอวี้เหยาไม่ได้สั่นไหว แต่มันแฝงไปด้วยความกังขาที่บาดลึกถึงกระดูก นางยืนตระหง่านอยู่กลางโถงท้องพระโรง ใบหน้านวลเนียนเชิดขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่คมดุจหงส์จ้องมองขันทีหลี่กงกงราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ขณะที่ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีดำทมิฬของท่านแม่ทัพจางหย่งยืนนิ่งดุจรูปปั้นหินอยู่เบื้องหลังนาง แรงกดดันจากเขาส่งผ่านทางแผ่นหลังมาเป็นระยะ แต่นางหาได้สะทกสะท้านไม่ “แม่นางเซี่ย โปรดสำรวมวาจาด้วย” จางหย่งเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเย็นเยียบจนคนฟังรู้สึกได้ถึงไอหนาว “ฝ่าบาททรงเล็งเห็นแล้วว่าคดีขุนนางกรมคลังหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยนั้น ซับซ้อนเกินกว่าสตรีที่วันๆ เอาแต่พ่นคำคมจะเข้าใจได้โดยลำพัง” เซี่ยอวี้เหยาหมุนตัวกลับทันควัน ดวงตาทั้งคู่ประสานกันกลางอากาศราวกับประกายไฟที่กระทบกับน้ำมัน “คำคมของข้าอาจจะดูไร้ราคาในสายตาแม่ทัพผู้เก่งแต่ใช้กำลังอย่างท่าน แต่เชื่อเถอะว่าหากปราศจาก ‘คำคม’ ของข้า ท่านอาจจะเดินวนอยู่ในคุกใต้ดินจนวันตายโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากุญแจสำคัญอยู่ที่ไหน” “เจ้า!” จางหย่งก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว ระยะห่างที่ลดลงทำให้เซี่ยอวี้เหยาได้กลิ่นอายของเหล็กกล้าและกลิ่นสมุนไพรจางๆ จากตัวเขา มันเป็นกลิ่นที่น่าหลงใหลและน่าหงุดหงิดไปพร้อมๆ กัน “พอได้แล้วทั้งสองท่าน!” หลี่กงกงรีบขัดจังหวะพลางเช็ดเหงื่อซึมตามไรผม “ฝ่าบาททรงมีรับสั่งชัดเจน ขุนนางห้าคนหายตัวไปในเวลาไล่เลี่ยกัน ทิ้งไว้เพียงสัญลักษณ์ประหลาดที่ไม่มีใครอ่านออก นอกจากแม่นางเซี่ยที่เคยศึกษาตำราโบราณ และท่านแม่ทัพจางที่คุมกำลังคนในเมืองหลวง นี่คือภารกิจเร่งด่วน หากภายในเจ็ดวันไม่มีความคืบหน้า... โทษทัณฑ์นั้นคงหนักหนากว่าที่พวกท่านจะจินตนาการได้” เซี่ยอวี้เหยาสบตากับจางหย่งอีกครั้ง ในแววตาของแม่ทัพหนุ่มไม่มีความลังเล มีเพียงความรำคาญใจที่ถูกผูกมัดไว้กับนาง ส่วนในแววตาของนางน่ะหรือ? มันเต็มไปด้วยความสนุกที่ได้เห็นคนเย็นชาต้องเสียอาการ “ก็ได้เพคะ” นางคลี่ยิ้มบาง ทว่าดูร้ายกาจไม่น้อย “ในเมื่อเป็นพระประสงค์ ข้าก็จะยอมเสียเวลาไปกับท่านแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่สักหน่อย แต่ขอเตือนไว้ก่อนนะเจ้าคะ... อย่าได้เอาวินัยทหารมาใช้กับการสืบคดีของข้า เพราะข้าไม่ชอบเดินตามหลังใคร โดยเฉพาะคนที่ไม่ฟังเหตุผล” จางหย่งแค่นหัวเราะในลำคอ “ข้าเองก็หวังว่า ‘สติปัญญา’ ของเจ้า จะไม่ทำให้ข้าต้องเสียเวลาไปกับการช่วยเจ้าออกจากซากศพของคดีนี้เช่นกัน” ทั้งสองเดินออกจากท้องพระโรงไปโดยไม่เหลียวหลังมองกัน ต่างฝ่ายต่างเดินไปคนละทิศทางราวกับโลกทั้งใบจะแตกสลายหากต้องยืนเคียงข้างกันนานกว่านี้ ทว่าในความเป็นจริง ทั้งสองกลับต้องมุ่งหน้าไปยังสถานที่เกิดเหตุสุดท้ายที่ขุนนางผู้นั้นหายตัวไป นั่นคือหอคัมภีร์ลับในเขตต้องห้ามของเมืองหลวง เมื่อมาถึงสถานที่นัดพบในยามพลบค่ำ บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น แสงจันทร์สลัวทอดผ่านช่องหน้าต่างไม้สลักลงมาเป็นทางยาว เซี่ยอวี้เหยาสังเกตเห็นเศษกระดาษชิ้นหนึ่งตกอยู่ใต้โต๊ะเขียนหนังสือ นางก้มลงหยิบมันขึ้นมา ทว่าในจังหวะที่ยืดตัวขึ้นนั้น ความระแวดระวังของแม่ทัพหนุ่มกลับทำงานเร็วกว่า จางหย่งคว้าแขนของนางไว้แน่นแล้วดึงเข้าหาตัวโดยสัญชาตญาณ แรงดึงมหาศาลทำให้ร่างของเซี่ยอวี้เหยาเซถลาปะทะเข้ากับแผงอกกว้างของเขา กลิ่นกายบุรุษเพศที่เข้มข้นขึ้นกะทันหันทำให้หญิงสาวชะงัก ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาปะทะเข้าที่ข้างแก้ม “อย่าขยับ” จางหย่งกระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจของเขาทำให้ขนอ่อนที่ต้นคอของนางลุกชัน “มีบางอย่างที่ใต้พื้นไม้...” เซี่ยอวี้เหยาเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา ระยะห่างเพียงไม่กี่นิ้วทำให้เห็นนัยน์ตาสีเข้มของแม่ทัพหนุ่มที่ปกติเย็นชา บัดนี้กลับวูบไหวด้วยอารมณ์บางอย่างที่นางอ่านไม่ออก หัวใจของนางกระตุกวูบอย่างที่ไม่ได้เป็นมานาน “แม่ทัพจาง...” นางเอ่ยชื่อเขาแผ่วเบา ทว่าเสียงของนางกลับขาดหายไปเมื่อประตูห้องคัมภีร์ถูกกระชากเปิดออกพร้อมกับเสียงตะโกนขององครักษ์ “ท่านแม่ทัพ! พบศพของขุนนางกรมคลังแล้วพะยะค่ะ... อยู่ที่เรือนรับรองท้ายจวนของท่าน!” เซี่ยอวี้เหยาเบิกตากว้างในขณะที่จางหย่งผละออกอย่างรวดเร็ว ความสงสัยมหาศาลฉายชัดบนใบหน้าของคนทั้งคู่ หรือนี่จะเป็นกับดักที่ถูกวางไว้อย่างแยบยลเพื่อกำจัดคนทั้งสองให้จบสิ้นไปพร้อมกับคดีนี้! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความเข้มข้นนี้มาด้วยกันนะคะ หวังว่าตอนหน้าจะทำให้นักอ่านใจเต้นแรงกว่าเดิมค่ะ!