รหัสลับในจดหมาย

"หากผู้ใดก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ข้าจะถือว่าจวนแม่ทัพกำลังก่อกบฏ!" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของจางหย่งดังลอดไรฟัน ท่ามกลางเศษไม้สักทองที่ยังคงร่วงหล่นลงสู่พื้นพรม เสียงฝีเท้าของกององครักษ์นับสิบชีวิตชะงักกึกลงทันทีเมื่อเผชิญหน้ากับรังสีสังหารแผ่ซ่านที่ท่านแม่ทัพปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มพิกัด หลิวชิงฮั่นที่ถือดาบคาบชุดไว้ในมือเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ภาพที่เห็นไม่ได้เป็นฉากการต่อสู้ระหว่างศัตรูอย่างที่คาดการณ์ไว้ แต่เป็นร่างสูงใหญ่ของท่านแม่ทัพผู้เยือกเย็นดั่งน้ำแข็งกำลังกักขังเซี่ยอวี้เหยาไว้ใต้ร่างในระยะประชิด ชนิดที่ปลายจมูกของทั้งคู่แทบจะแตะกันอยู่รอมร่อ สตรีปากกล้าอย่างเซี่ยอวี้เหยาในยามนี้กลับนิ่งค้างไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองศึกยามถูกประชิดตัว ดวงตากลมโตคู่สวยไหวระริกยามสบเข้ากับนัยน์ตาดำขลับที่ฉายแววคุกรุ่นและ... ความปั่นป่วนที่เขาเองก็ยากจะควบคุม "ท่าน... ถอยไปก่อนได้หรือไม่ เจ้าค่ะ" อวี้เหยาเค้นเสียงกระซิบลอดไรฟัน พยายามซ่อนความสั่นพร่าในน้ำเสียงด้วยการเชิดคางขึ้นสู้ แม้ว่าแผ่นหลังของนางจะแนบชิดติดกับโต๊ะไม้ทำงานจนไม่มีทางหนีแล้วก็ตาม "เจ้าเป็นฝ่ายดึงข้าลงมาเองนะ แม่นางเซี่ย" จางหย่งกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ใบหน้าหล่อเหลาคมคายขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนลมหายใจอุ่นร้อนรดอยู่บนพวงแก้มเนียนใส ปฏิกิริยาตอบโต้ที่รวดเร็วและเป็นธรรมชาติทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะอย่างน่ารำคาญ รำคาญที่สตรีผู้นี้สามารถทำลายความสุขุมที่เขาสั่งสมมาแรมปีพังทลายลงได้ในพริบตาเดียว "ข้าแค่จะช่วยท่านหลบกระบี่ต่างหากเล่า! ใครจะไปรู้ว่าท่านจะพุ่งตัวเข้ามาจนน่าเกลียดเช่นนี้!" นางเถียงกลับทันควัน ดวงตาคมกริบส่งค้อนวงใหญ่ให้ชายหนุ่มผู้ฉวยโอกาส "ท่านแม่ทัพ... คือว่า... พวกกระหม่อมสมควรออกไปรอข้างนอกก่อนหรือไม่ขอรับ?" หลิวชิงฮั่นกระแอมไอเสียงดังกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วน ใบหน้าคมเข้มของรองแม่ทัพแดงก่ำด้วยความทำตัวไม่ถูก ยามกวาดสายตามองท่าทางอันล่อแหลมของเจ้านายตนเอง จางหย่งถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะค่อยๆ ยืดตัวขึ้นช้าๆ ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยราวน้ำแข็งพันปีได้อย่างรวดเร็วดั่งพลิกฝ่ามือ เขากวาดสายตาคมปลาบมองกององครักษ์ที่ยืนก้มหน้ามองพื้น "ไสหัวออกไปให้หมด! และถ้าไม่มีคำสั่ง ห้ามผู้ใดเข้าใกล้ห้องหนังสือเด็ดขาด!" "รับทราบ!" หลิวชิงฮั่นประสานมือคำนับแทบไม่ทัน รีบดึงตัวกององครักษ์ถอยร่นออกไปพร้อมกับปิดประตูห้องลงอย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวว่าจะไปขัดจังหวะอารมณ์ระอุที่ยังหลงเหลืออยู่ในห้อง เมื่อประตูปิดสนิทลง ความเงียบงันก็กลับมาปกคลุมอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศกลับเต็มไปด้วยประจุไฟฟ้าที่คุกรุ่นยิ่งกว่าเดิม เซี่ยอวี้เหยาจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างเร่งรีบ ใบหน้างามแดงก่ำด้วยความเขินอายที่ถูกกลบเกลื่อนไว้ภายใต้ท่าทีเย่อหยิ่ง "เลิกเล่นลิ้นเสียที ท่านแม่ทัพ..." อวี้เหยาปรับเสียงให้เป็นปกติ หันไปหยוליแผ่นกระดาษยับยู่ยี่ที่อยู่ในมือขึ้นมา "จดหมายฉบับนี้ไม่ได้ส่งมาจากหอนางโลมธรรมดาอย่างที่เราคิด หัวข้อและรหัสลับที่ซ่อนอยู่ในการเรียงลำดับตัวอักษร ล้วนชี้ตรงไปยังหน่วยข่าวกรองลับของวังหลวง" จางหย่งก้าวเข้าไปใกล้ นางยื่นกระดาษแผ่นนั้นให้เขา ดวงตาคมกริบกวาดมองลายมือหวัดๆ บนกระดาษสาชั้นดี ก่อนคิ้วหนาจะขมวดเข้าหากันเป็นปม "ลายมือนี้... เป็นรูปแบบการเขียนรายงานลับของหน่วยองครักษ์เสื้อแพรที่ขึ้นตรงต่อองค์รัชทายาท" "ถูกต้องค่ะ" อวี้เหยาพยักหน้ารับอย่างจริงจัง แววตาฉายประกายความเจ้าเล่ห์เฉียบคม "นั่นหมายความว่า มีหนอนกระบอนเกลือซุกซ่อนอยู่ในราชสำนัก และกำลังใช้หอนางโลมบุปผาสวรรค์เป็นฉากหน้าในการส่งต่อข้อมูลการเคลื่อนCกำลังพลของกองทัพชายแดน" "เจ้าช่างกล้าหาญนักที่กล้าลักลอบเข้ามาสืบเรื่องนี้ด้วยตัวคนเดียว" จางหย่งมองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งชื่นชมในความฉลาดเป็นกรดและความกล้าบ้าบิ่น แต่ก็อดห่วงความปลอดภัยของนางไม่ได้ "ถ้าข้าไม่ทำ แล้วรอให้ท่านแม่ทัพผู้แสนเย็นชาขยับตัว ป่านนี้แผ่นดินต้าเฉิงคงตกอยู่ในกำมือของกบฏไปครึ่งค่อนประเทศแล้วกระมังคะ" นางยิ้มเยาะที่มุมปาก ส่งสายตาท้าทายที่ชวนให้คนมองหมั่นไส้จนอยากจะหยิกแก้มสักที จางหย่งแค่นหัวเราะในลำคอ ยื่นมือหนาออกไปหมายจะคว้าข้อมือนางมาดัดนิสัยช่างเจรจาสักหน่อย ทว่า... *ปัง!* หน้าต่างไม้สักทองด้านข้างถูกแรงกระแทกจากภายนอกจนเปิดผางออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของเงาดำสายหนึ่งที่พุ่งทะยานเข้ามาในห้องด้วยความเร็วแสง ประกายคมดาบพาดผ่านความมืดมุ่งตรงไปยังลำคอของเซี่ยอวี้เหยาอย่างไร้ความปรานี! "ระวัง!" จางหย่งคำรามลั่นในลำคอ ร่างสูงกระโจนเข้าคว้าเอวบางของหญิงสาวแล้วดึงเข้าหาตัวเพื่อหลบคมดาบที่เฉียดผ่านผิวเนื้อไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร แรงกระแทกทำให้ทั้งคู่ล้มกลิ้งลงไปกับพื้นพรม ท่ามกลางเศษกระจกหน้าต่างที่แตกกระจาย มือหนาของจางหย่งตวัดคว้ากระบี่ข้างกายขึ้นตั้งรับการโจมตีระลอกสองได้อย่างทันท่วงที ปลายกระบี่ของเขากดจ่อเข้าที่ลำคอของมือสังหารชุดดำที่นอนล้มอยู่บนพื้น ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปากซักถาม มือสังหารผู้นั้นกลับกระตุกยิ้มเยาะน่ากลัว ก่อนจะกัดเม็ดยาพิษที่ซ่อนไว้ในฟันกรามกรอบใหญ่ เลือดสีดำทะลักออกจากมุมปากทันที พร้อมกับลมหายใจที่ดับวาทลงต่อหน้าต่อตา! อวี้เหยาที่นอนอยู่ใต้ร่างของแม่ทัพหนุ่ม หอบหายใจถี่กระชั้นด้วยความตกใจกลัว นางก้มลงมองศพตรงหน้า ก่อนจะสังเกตเห็นสัญลักษณ์บางอย่างที่สลักไว้บนด้ามดาบของมือสังหาร ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง ยามเอ่ยชื่อบุคคลที่ทำให้นางแทบไม่เชื่อหูตัวเองออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "นี่มัน... ตราประจำพระองค์ของ...!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและลุ้นไปพร้อมกับความแสบสันนี้นะคะ!