คำสารภาพกึ่งหยอก

ปลายดาบคมกริบที่สะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายวาววับไม่ได้น่ากลัวเท่ากับแววตาของคนที่ถือมันอยู่เลยค่ะ เซี่ยอวี้เหยาลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ในเมื่อถอยไม่ได้ ยิ่งต้องเดินหน้า สองขาเรียวเล็กก้าวเข้าไปหาท่านแม่ทัพผู้เยือกเย็นจนระยะห่างแทบไม่เหลือ พื้นที่ระหว่างพวกเขายามนี้แคบเสียจนไออุ่นจากร่างกายของจางหย่งปะทะเข้ากับผิวแก้มของนางอย่างชัดเจน "ท่านแม่ทัพเอาจริงหรือคะ? ถึงกับชักดาบต้อนรับแขกผู้มาเยือนยามวิกาลเช่นนี้ หรือว่า... ความลับที่ท่านซ่อนไว้ในค่ายนี้ มันน่ากลัวเสียจนต้องใช้คมดาบมาปิดปากข้ากันแน่" น้ำเสียงของอวี้เหยาไม่ได้สั่นแม้แต่น้อย นางเชิดหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทาย ทั้งที่ในใจเต้นรำไม่เป็นจังหวะเมื่อปลายนิ้วหยาบกร้านของนักรบที่ผ่านสนามมาโชกโชน ขยับเข้าใกล้ลำคอระหงของนางอีกเพียงคืบเดียวเท่านั้น จางหย่งไม่ตอบ คำตอบของเขาคือการขยับกายเข้าไปกดดันจนแผ่นหลังบางของนางแนบชิดติดกับเสาไม้เย็นเฉียบของกระโจม กลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นอายสงครามจางๆ โอบล้อมร่างนางไว้ทุกทิศทาง มือหนาข้างที่ไม่ได้ถือดาบยกขึ้นทาบกับเสาไม้กั้นทางหนี คล้ายกับกรงข้องขังที่ไร้ทางหลุดรอด "เจ้าฉลาดเกินไปแล้ว เซี่ยอวี้เหยา" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาอย่างอดกลั้น ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีย์จ้องมองริมฝีปากอิ่มที่ยังคงเจรจาพาทีหาเรื่องเขาไม่หยุด "รู้ทั้งรู้ว่าที่นี่อันตราย ไยจึงยังรนหาที่ตาย ดึกดื่นค่ำคืนนี้... เจ้ากล้าดียังไงถึงบุกเข้ามาในเขตหวงห้ามลำพัง" "ถ้าข้าไม่มา แล้วข้าจะรู้หรือคะว่าท่านแม่ทัพผู้ทรงคุณธรรม แท้จริงแล้วกำลังแอบเจรจากับใครลับหลังกองทัพหลวง" นางสวนกลับทันควัน ไร้ความเกรงกลัว มุมปากหยักลึกยกยิ้มเย้าแหย่ แม้สถานการณ์จะบีบคั้นเพียงใด สัญชาตญาณนักเจรจาก็สั่งให้นางต้องเป็นฝ่ายกุมเกมให้ได้ "หรือว่า... สิ่งที่ท่านซ่อนไว้ มันเกี่ยวข้องกับกบฏที่ฝ่าบาทกำลังตามล่าตัวอยู่กันแน่คะ?" ชื่อของ 'กบฏ' ทำให้บรรยากาศรอบตัวดิ่งวูบลงไปอีก จางหย่งชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาดำมืดสนิทคู่นั้นไหววูบชั่วพริบตา ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความดุดันที่พุ่งทะยานขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่ ร่างสูงใหญ่โน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่เหนือริมฝีปากของนาง ความใกล้ชิดที่มากเกินงามนี้ทำให้อวี้เหยาเผลอกลั้นหายใจ หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน "เจ้าอยากรู้เรื่องนี้นักหรือ..." จางหย่งกระซิบแผ่วเบa ทว่าทุ้มกังวานบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "คนที่รู้ความลับมากเกินไป มักจะมีจุดจบที่ไม่ค่อยสวยเท่าไหร่นะ คุณหนูเซี่ย" "ถ้าจุดจบของข้าคือการได้รู้ความลับของท่าน... ข้าก็คิดว่ามันคุ้มค่านะคะ" อวี้เหยาเอียงคอเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ นางจงใจใช้นิ้วเรียวแตะเบาๆ ที่สันดาบคมกริبيที่ยังจ่ออยู่ใกล้หน้าอก "อีกอย่าง... ท่านกล้าฆ่าข้าจริงๆ หรือคะ? คนที่คอยแก้ปัญหาหัวจะปวดให้ท่านมาตลอดหลายเดือนเนี่ยนะ?" ให้ตายเถอะ... ผู้หญิงคนนี้ช่างร้ายกาจเสียจริง! จางหย่งขบกรามแน่นจนสันนูน ความเย็นชาที่เคยสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองถูกวาจาและท่าทีเย้ายวนกึ่งท้าทายนี้พังทลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี เขารู้ดีว่านางไม่ได้กลัวเขาเลยสักนิด นางแค่อยากทดสอบขีดจำกัดความอดทนของเขา และเขาก็เกลียดนักที่พบว่า... ตัวเองกำลังพ่ายแพ้ให้กับความอวดดีนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า "เจ้าคิดว่าตัวเองสำคัญกับข้ามากนักหรือ" เข่นเสียงถามลอดไรฟัน พยายามดึงสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา "ไม่ได้คิดว่าสำคัญหรอกค่ะ..." อวี้เหยาหลุบตาลงมองริมฝีปากได้รูปที่ตอนนี้เม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะช้อนสายตากลับขึ้นมาสบตาเขาตรงๆ แววตาซุกซนเมื่อครู่เจือความอ่อนล้าและจริงจังลงไปวูบหนึ่ง "...แต่ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นห่วงท่าน กลัวว่าท่านจะเดินเกมพลาดจนพลาดท่าให้คนพวกนั้น ข้าคงไม่เอาตัวเข้ามาเสี่ยงในรอกพยัคฆ์เช่นนี้หรอกนะคะ ท่านแม่ทัพ" คำสารภาพกึ่งหยอกกึ่งจริงจังนี้ ทำเอาห้องโถงกว้างตกอยู่ในความเงียบงันราวกับเวลาหยุดเดิน จางหย่งนิ่งงังไปชั่วขณะ หัวใจที่ด้านชาและแข็งกระด้างมาตลอดหลายปีจากการรบราฆ่าฟัน เหมือนถูกศรดอกเล็กๆ ปักเข้าอย่างจัง ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านขึ้นมาในอกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขามองสตรีตรงหน้า คนที่ชอบต่อปากต่อคำ คนที่ทำให้เขาหัวเสียได้ตลอดเวลา แต่ก็เป็นคนเดียวกันกับที่ยืนหยัดเคียงข้างเขาในยามวิกฤตเสมอ มือที่ถือดาบคลายแรงลงอย่างเผลอไผล ดาบเล่มนั้นถูกลดระดับลงข้างกายในที่สุด จางหย่งเลื่อนมือข้างนั้นขึ้นมาคว้าจับข้อมือเล็กของอวี้เหยาไว้แทน แรงบิดกระชับไม่เบาไม่หนัก ทว่าเด็ดขาดจนนางขยับหนีไม่ได้ "เจ้า... พูดจริงหรือ?" เสียงของเขาเบาราวกับเสียงกระซิบจากสายลม แววตาที่มองนางในยามนี้ไม่มีคราบของแม่ทัพผู้เย็นชาอีกต่อไป เหลือเพียงความสับสนระคนเวทนาและคลื่นอารมณ์บางอย่างที่โหมกระหน่ำอยู่ในนั้น อวี้เหยาเม้มปากน้อยๆ หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าเดิมเมื่อสัมผัสได้ถึงความจริงจังที่ซ่อนอยู่ใต้แววตานั้น นางไม่ได้ตอบคำถามทันที แต่เลือกที่จะส่งยิ้มบางๆ ที่แฝงความหมายลึกซึ้งกลับไป "คำพูดของข้า... เชื่อถือได้มากกว่าข่าวกรองในมือท่านเสียอีกนะคะ ท่านแม่ทัพ" จางหย่งจ้องมองรอยยิ้มนั้น ความรู้สึกพ่ายแพ้แผ่ซ่านไปทั่วร่าง จนเขาอดไม่ได้ที่จะขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน สัญชาตญาณดิบเถื่อนของบุรุษร้องเตือนให้เขาคว้าฉวยความหอมหวานนี้ไว้เสียให้สิ้นเรื่อง ระยะห่างระหว่างริมฝีปากของทั้งคู่เหลือเพียงลมหายใจกั้น อวี้เหยาหลับตาลงพริบตาหนึ่ง หัวใจร่ำร้องยอมจำนนต่อบรรยากาศที่พาไป ทว่า... *ปัง!* เสียงตบเท้าหนักอึ้งและเสียงฝีเท้าจำนวนมากดังขึ้นกะทันหันจากด้านนอกกระโจม พร้อมกับเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของทหารยาม "ท่านแม่ทัพขอรับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! กองกำลังไม่ทราบฝ่ายบุกเข้ามาทางทิศเหนือของค่าย กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ขอรับ!" ร่างของจางหย่งชะงักกึกทันที ไอสังหารที่เคยจางหายไปกลับพวยพุ่งขึ้นมาอีกครั้งอย่างรุนแรง เขาสบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย ก่อนจะผละตัวออกจากอวี้เหยาอย่างจำใจ ดวงตากลับมาคมกริบและเยือกเย็นดังเดิมในชั่วพริบตา "อยู่ในนี้ ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด" เขาหันมาสั่งเสียงเข้ม รวดเร็ว เด็ดขาด ก่อนจะคว้าดาบประจำกายแล้วสะบัดตัวเดินพุ่งออกไปจากกระโจมทันที อวี้เหยายืนนิ่งอยู่ที่เดิม มือเรียวยกขึ้นแตะหน้าอกตัวเองที่กำลังกระหน่ำเต้นไม่เป็นส่ำ ความร้อนผ่าวที่แก้มยังไม่ทันจางหาย เหตุการณ์พลิกผันก็ซัดเข้าใส่เสียแล้ว นางถอนหายใจยาวเหยียด กำลังจะหมุนตัวเพื่อสำรวจรอบกระโจมต่อตามแผน แต่ทว่า... พรึบ! แสงไฟตะเกียงภายในกระโจมกลับดับวูบลงพร้อมกันทุกดวง ความมืดมิดเข้าปกคลุมทันที และก่อนที่สัญชาตญาณจะทันได้ร้องเตือนภัย ลมหายใจอุ่นจัดพร้อมกับท่อนแขนแข็งแรงคู่หนึ่งก็โอบกะ습รัดรอบเอวบางของนางจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว พร้อมกับมือหยาบที่เอื้อมมาปิดปากนางแน่นสนิท! "อื้อ—!" "ชูส์... อย่าส่งเสียง ถ้าไม่อยากตาย" เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูที่ดังขึ้นไม่ใช่เสียงของจางหย่ง... แต่มันคือเสียงของคนแปลกหน้าที่แฝงกลิ่นอายคาวเลือดอันน่าสะพรึงกลัว! --- ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เสี่ยวเถาฮวา" เสมอมานะคะ!