กลับสู่ที่ตั้ง

"ในเมื่อพวกเขาลือกันว่าข้าพ่ายแพ้ให้แก่เจ้า..." เสียงกระซิบพร่าต่ำแต่ทรงพลังดังลอดเข้าโสตประสาท "งั้นข่าวลือนี้... ข้าคงต้องทำให้มันเป็นความจริงเสียแล้วกระมัง?" ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้เซี่ยอวี้เหยาแทบหยุดหายใจ สัมผัสจากปลายนิ้วแข็งแกร่งที่แตะอยู่ตรงกรอบหน้ายังคงทิ้งความอุ่นซ่านราวกับรอยเหล็กประทับ แม้เวลานี้ร่างสูงสง่าของท่านแม่ทัพจางหย่งจะถอยห่างออกไปเว้นระยะห่างตามธรรมเนียมราชสำนักแล้วก็ตาม ทว่าแววตาคมกริบคู่นั้นยังคงจับจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของนางราวกับจะกลืนกิน นี่คือท้องพระโรงอันโอ่อ่าและเงียบงัน... สถานที่ที่ลมหายใจของทุกคนถูกกดให้เบาลงด้วยอำนาจแห่งโอษฐ์สวรรค์ แต่ดูเหมือนท่านแม่ทัพผู้เย็นชาจะไม่แยแสต่อกฎเกณฑ์เหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย เขายังคงยืนสงบนิ่งในชุดเกราะเต็มยศ ทว่ามุมปากหยักลึกกลับยกขึ้นน้อยๆ เป็นรอยยิ้มที่รู้ทัน ยิ้มที่ทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบอย่างไม่น่าให้อภัย "ท่านแม่ทัพจาง... ดูท่าสมองท่านคงจะกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงจากสนามรบแดนประจิมเสียแล้วกระมัง ถึงได้หูฝาดตาฟั่นจนแยกแยะ 'ชัยชนะ' กับ 'ความพ่ายแพ้' ไม่ออก" เซี่ยอวี้เหยาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย รวบรวมสติทั้งหมดที่มีเพื่อสวนกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบและรอยยิ้มเยือกเย็นที่ฝึกฝนมาเป็นอย่างดี "ถ้าว่างนัก ไยไม่เอาเวลาไปตรวจทานค่ายกลทหาร แทนที่จะมาพูดจาเพ้อเจ้อต่อหน้าพระพักตร์เล่าเพคะ?" จางหย่งเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ดวงตาคมกริบพินิจพิเคราะห์หญิงตรงหน้าอย่างไม่นึกโกรธเคือง ตรงกันข้าม แววตาของเขากลับพราวระยับด้วยความสนุกสนานที่ยากจะพบเห็นจากบุรุษผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเคร่งขครึม "วาจาคมคายนักนะคุณเซี่ย" เขาตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่จงใจให้ได้ยินกันเพียงสองคน "แต่คนปากเก่งเช่นเจ้า มักจะไปไม่เป็นทุกที... เวลาที่ข้าเข้าใกล้กว่านี้" เซี่ยอวี้เหยาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง อยากจะยกพัดในมือขึ้นฟาดหน้าหล่อเหลานั่นสักทีสองทีให้หายหมั่นไส้ แต่ติดที่เบื้องบนนั้น... ฮ่องเต้ผู้ปรีชาญาณกำลังเสด็จประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร พร้อมด้วยสายตาคมปลาบที่มองลงมาด้วยความสนใจ "ฝ่าบาทเสด็จ——!" เสียงประกาศก้องของขันทีเฒ่าดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดัน ข้าราชบริพารและแม่ทัพนายกองต่างคุกเข่าลงถวายบังคมพร้อมเพรียงกัน เซี่ยอวี้เหยาและจางหย่งทรุดกายลงคำนับตามพิธีการ ทว่าสายตาของทั้งคู่ยังคงลอบประลองเชือดเฉือนกันผ่านหางตาอย่างไม่ยอมลดละ "ลุกขึ้นเถิด" สุรเสียงทรงอำนาจดังขึ้นกังวาน "วันนี้เราเรียกพวกเจ้ามารab ในท้องพระโรง ก็เพื่อสะสางเรื่องราวความขัดแย้ง และสรุปผลงานจากแผนยุทธศาสตร์ที่แคว้นซือหยาง... แม่ทัพจาง เจ้าว่าอย่างไรก่อน?" จางหย่งก้าวออกมาเบื้องหน้าประสานมือคำนแมนอย่างสง่างาม ท่วงท่าองอาจสมเป็นแม่ทัพผู้กุมชะตากองทัพพยัคฆ์ "ทูลฝ่าบาท ภารกิจปราบกบฏที่ชายแดนประจิมลุล่วงไปด้วยดีพ่ะย่ะค่ะ แผนการเจรจาและการทูตเชิงจิตวิทยาที่เสนอโดยคุณเซี่ยอวี้เหยา นับว่ามีส่วนสำคัญยิ่งในการทำให้ข้าศึกยอมจำนนโดยสูญเสียน้อยที่สุด... กระหม่อมขอรับรองความดีความชอบของนางพ่ะย่ะค่ะ" คำชมเชยที่หลุดออกมาจากปากของ "ท่านแม่ทัพผู้ไม่เคยชมใคร" ทำให้ขุนนางเฒ่าหลายคนในท้องพระโรงถึงกับอ้าปากค้าง หันมามองสตรีร่างระหงที่ยืนอยู่อีกฟากด้วยสายตาเปลี่ยนไป นางเอกสาวผู้ตกอับในสายตาใครหลายคน บัดนี้กลับได้รับการยอมรับจากแม่ทัพใหญ่ผู้เย่อหยิ่งด้วยตนเอง เซี่ยอวี้เหยาชะงักไปเล็กน้อย นางไม่ได้คาดคิดว่าเขาจะเอ่ยปากชมตลบหลังเช่นนี้ ปกติแล้วบุรุษผู้นี้มักจะหาทางหักหน้านางในที่สาธารณะเสียมากกว่า การที่เขายอมรับผลงานของนางตรงๆ ย่อมหมายความว่า... เขากำลังยกย่องนาง เพื่อผูกมัดนางไว้กับความสำเร็จครั้งนี้โดยปริยาย *เจ้าเล่ห์นัก!* นางแอบเค่นเขี้ยวในใจ "ดีมาก!" ฮ่องเต้แย้มพระสรวลด้วยความพอใจ "สตรีผู้หนึ่ง ไยจึงมีความสามารถกล้าหาญและรอบคอบถึงเพียงนี้ เซี่ยอวี้เหยา... เจ้าเองก็มีสิ่งใดจะกราบบังคมทูลรายงานเพิ่มเติมหรือไม่?" เซี่ยอวี้เหยาก้าวออกมาเบื้องหน้า ถอนสายบัวอย่างงดงามไร้ที่ติ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบพระพักตร์ด้วยแววตาเฉลียวฉลาด "ทูลฝ่าบาท ความสำเร็จครั้งนี้มิใช่เพราะกระหม่อมผู้เดียวพ่ะย่ะค่ะ หากปราศจากความเด็ดขาดของท่านแม่ทัพจาง ที่ยอมรับฟังคำเสนอแนะและกล้าตัดสินใจนอกกรอบ แผนการทั้งหมดคงไม่สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี... แต่กระหม่อมมีสิ่งหนึ่งที่อยากจะทูลขอพระราชทานเป็นรางวัลพ่ะย่ะค่ะ" จางหย่งหรี่ตาลงทันที สัญชาตญาณเตือนภัยในตัวบอกว่าหญิงสาวผู้นี้กำลังจะเล่นตลกอะไรบางอย่างที่ไม่น่าไว้วางใจ "โอ้? เจ้าอยากได้สิ่งใด เล่ามาซิ" ฮ่องเต้ตรัสด้วยความสนพระทัย "เนื่องจากงานเจรจาสงบศึกและการฟื้นฟูความสัมพันธ์ในครานี้ ต้องอาศัยการประสานงานระหว่างฝ่ายบู๊และฝ่ายบุ๋นอย่างใกล้ชิด และเพื่อให้แน่ใจว่านโยบายจะไม่ถูกบิดเบือน... กระหม่อมทูลขอพระราชทานอนุญาต ให้ท่านแม่ทัพจาง... มาเป็น 'ผู้ช่วย' ในการตรวจทานฎีกาและแผนงานบูรณะชายแดนร่วมกับกระหม่อม เป็นเวลาสามเดือนพ่ะย่ะค่ะ!" สิ้นเสียงของเซี่ยอวี้เหยา ท้องพระโรงทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ ก่อนที่เสียงกระซิบกระซาบจะดังขึ้นเซ็งแซ่ ขุนนางต่างพากันตกตะลึง แม่ทัพผู้เกรียงไกรแห่งกองทัพพยัคฆ์ ต้องมานั่งตรวจฎีกาเป็นผู้ช่วยสตรีปากกล้าเช่นนางเนี่ยนะ? นี่มันคือการตบหน้าทางอ้อมที่เจ็บแสบที่สุด! จางหย่งนิ่งอึ้งไปชั่ววินาที ก่อนที่มุมปากจะกระตุกยิ้มขึ้นอย่างร้ายกาจ ดวงตาคมกริบพุ่งตรงมาที่นางราวกับจะทะลุผ่านเสื้อผ้า "เป็นความคิดที่ดี..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความตกใจของทุกคน "ในเมื่อคุณเซี่ยเป็นห่วงเรื่องงานถึงเพียงนี้ กระหม่อมในฐานะผู้ร่วมรบย่อมยินดี... ยิ่งไปกว่านั้น เพื่อความสะดวกในการทำงาน กระหม่อมคิดว่าเราควร 'ย้าย' ไปปรึกษางานกันที่จวนแม่ทัพ... น่าจะเหมาะสมกว่ากระมังพ่ะย่ะค่ะ?" เซี่ยอวี้เหยาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้านางเกือบจะหลุดอาการเมื่อได้ยินข้อเสนอสวนกลับที่เหนือความคาดหมาย นี่มัน... ยืมมือเสือมาตบแมวชัดๆ! "อืม น่าสนใจทีเดียว..." ฮ่องเต้พยักพระพักตร์อย่างเห็นชอบ "ถ้าเช่นนั้น เราขออนุมัติตามที่พวกเจ้าทั้งสองเสนอ..." "ทูลฝ่าบาท——!" เสียงตะโกนร้อนรนดังแทรกขึ้นจากหน้าประตูท้องพระโรง ขัดจังหวะพระราชดำรัสของฮ่องเต้ ขันทีน้อยวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยใบซีดเผือด คุกเข่าลงตัวสั่นเทา "เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ราชทูตจากแคว้นเป่ยหลิว... จู่ๆ ก็บุกมาถึงหน้าประตูเมือง พร้อมกับ... พร้อมกับราชโองการลับจากองค์ชายรัชทายาท ที่ต้องการจะมา 'ขอตัว' คุณเซี่ยอวี้เหยาไปเป็นพระชายาพ่ะย่ะค่ะ!" บรรยากาศในท้องพระโรงดิ่งฮวบทันที ความเงียบงันเข้าปกคลุมราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น เซี่ยอวี้เหยาหน้าถอดสีลงเล็กน้อย ขณะที่จางหย่ง... รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อครู่มลายหาย Wับไปในพริบตา ใบหน้าหล่อเหลากลับเยียบเย็นราวน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบฉายประกายสังหารที่น่ากลัวที่สุดออกมาก่อนที่เขาจะก้าวเท้าผงาดขึ้นมาบังร่างนางไว้ครึ่งหนึ่ง พร้อมกับเสียงกระซบต่ำที่ลอดไรฟันด้วยความโกรธเกรี้ยว "ดูท่า... แมวป่าเช่นเจ้า คงไม่ได้อยู่อย่างสงบในจวนของข้าเสียแล้วกระมัง?" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแซ่บของคู่กัดคู่นี้เสมอนะคะ!