ตลาดมืดคึกคัก เงินทองไหลมา

"ถ้าพวกคุณยังยืนเกี่ยงราคาอยู่ตรงนี้ สินค้าล็อตสุดท้ายจะถูกเหมาโดยพี่น้องจากกองร้อยที่สามแทนแล้วนะครับ บอกไว้ก่อนว่ารอบนี้ถ้าหมดแล้ว ต้องรออีกยาว..." เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของจางเหว่ยดังขึ้น ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวายหลังตรอกมืดของอำเภอซingหลาน ชายหนุ่มในชุดเสื้อแจ็คเก็ตสีเขียวทหารยืนค้ำร่างสูงตระหง่านอยู่หน้าลังไม้ขนาดใหญ่ สายตาคมกริบกวาดมองกลุ่มพ่อค้าคนกลางหน้าเลือดที่พากันกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก บรรยากาศรอบข้างอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของ "หมูสามชั้นตุ๋นพะโล้สูตรโบราณ" ที่ลอยอวลออกมาจากหม้อเก็บความร้อนในมิติพิเศษของหลินอิง กลิ่นเครื่องเทศจีนนานาชนิดทั้งโป๊ยกั๊กอบเชย ผสานกับความหวานเค็มกลมกล่อมที่เคี่ยวจนน้ำตาลไหม้ได้ที่ ทำให้ต่อมรับรสของทุกคนที่เดินผ่านไปมาถึงกับสั่นสะเทือน พ่อค้าคนกลางที่เคยทำท่าทางหยิ่งยโสเมื่อครู่ ต่างพากันแย่งชิงยื่นธนบัตรในมือให้อย่างลนลาน หลินอิงยืนอยู่ด้านหลังลังไม้ รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนดวงพักตร์เรียวสวย นางในชุดเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อดีทับด้วยผ้ากันเปื้อนสะอาดสะอ้าน กำลังนับเงินปึกหนาในมืออย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่สวยประกายแวววาวด้วยความสะใจ เมื่อนึกถึงสีหน้าของจางหม่า แม่สามีผู้เห็นแก่ตัวที่เมื่อวานยังมาอาละวาดที่หน้าบ้านพักทหาร หาว่านางเป็นผีห่าซาตานที่ผลาญเงินทองของตระกูลจางอย่างไร้ค่า *ถ้าป้าแก่คนนั้นมาเห็นยอดเงินในมือฉันตอนนี้ คงอกแตกตายคาที่ไปแล้วกระมัง* หลินอิงคิดในใจอย่างขบขัน เงินสดปึกใหญ่ที่ได้จากการขายซาลาเปาสอดไส้ทะลักและหมูสามชั้นตุ๋นพะโล้ในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมง ทำให้กระเป๋าผ้าใบเก่าของนางตุงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด นี่คือผลลัพธ์จากการใช้ "มิติฟาร์ม" ในโลกอนาคตมาต่อยอดในยุคเจ็ดศูนย์อันแห้งแล้ง วัตถุดิบชั้นเลิศที่เติบโตด้วยน้ำทิพย์ในมิติ ทำให้รสชาติอาหารของนางโดดเด่นเหนือใครในตลาดมืดแห่งนี้ จนไม่มีใครกล้าต่อรองราคาแม้แต่เหมาเดียว "เหว่ยเกอ... นี่ครับ เงินส่วนที่เหลือแยกเก็บไว้ต่างหาก ระวังพวกสายตรวจทางหลวงให้ดีด้วย ช่วงนี้ได้ข่าวว่ากวดขันเข้มงวดเป็นพิเศษ" หลินอิงกระซิบเสียงเบาขณะยื่นถุงผ้าใส่เงินอีกใบให้สามี จางเหว่ยรับมาโดยไม่ลังเล ดวงตาคมเข้มทอดมองภรรยาด้วยความรักและชื่นชมระคนเอ็นดู มือใหญ่เอื้อมไปจัดปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มเนียนของภรรยาอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นซ่านที่ส่งผ่านจากฝ่ามือหนาทำเอาหัวใจของหญิงสาวเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง "ไม่ต้องห่วงครับน้องอิง ผมจัดการเรียบร้อยแล้ว ไม่มีใครกล้ามายุ่งกับภรรยาของจางเหว่ยหรอก" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยออกมานั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจและโอ้อวดเล็กน้อยตามประสาชายหนุ่มที่อยากปกป้องคนที่ตนรัก ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างหวานชื่นและยอดขายกำลังพุ่งทะยานจนหมดลังในพริบตา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นจากปากทางเข้าตรอกมืด พร้อมกับเสียงตะโกนแหบพร่าที่คุ้นหูจนน่ารังเกียจ "อย่านะ! นั่นแหละพวกค้ากำไรเกินควรจับมันไว้!" ร่างท้วมของจางหม่าปรากฏขึ้นที่ปลายตรอก ด้านข้างมีเจ้าหน้าที่เทศบาลสวมปลอกแขนแดงสองคนเดินประกบมาด้วยสีหน้าเอาเรื่อง ดวงตาฝ้าฟางของแม่สามีเต็มไปด้วยความริษยาและรอยยิ้มสะใจที่ฉีกกว้างจนน่าเกลียด นางชี้มาที่ลังไม้ของหลินอิงแล้วร้องตะโกนลั่น "นังสะใภ้ตัวดี! แกแอบเอาของหลวงมาขายเก็งกำไรในตลาดมืด! ฉันจะให้เจ้าหน้าที่จับพวกแกเข้าคุกให้เข็ด!" หลินอิงหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนมุมปากไม่ได้จางหายไป กลับกลายเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่แฝงไว้ด้วยความอันตราย นางหันไปสบตากับจางเหว่ยสามีหนุ่มที่ตอนนี้ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงดุจน้ำแข็งขั้วโลก ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่จางเหว่ยจะก้าวเท้าออกไปบังร่างของภรรยาไว้มิดชิด พร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่มุมปากซึ่งไม่เคยมีใครได้เห็นบ่อยนัก "แม่ครับ... แน่ใจเหรอครับว่านี่คือของหลวง?" จางเหว่ยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวานเย็นเยียบ ทว่าก่อนที่ใครจะได้ทันเอ่ยคำใด เสียงกระแอมไออันทรงอำนาจของชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบนายทหารระดับสูงผู้หนึ่ง ก็ดังแทรกขึ้นจากด้านหลังของจางหม่าเสียก่อน "เกิดอะไรขึ้นตรงนี้ เสียงดังโวยวายอะไรกัน!" เมื่อหลินอิงเงยหน้าขึ้นมองบุคคลที่เพิ่งมาใหม่ หัวใจของนางก็กระตุกวูบ... สถานการณ์ที่กำลังจะจบลงด้วยชัยชนะ กลับมีเงาดำลึกลับก้าวเข้ามาแทรกกลางเสียแล้ว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "กาแฟโบราณแก้วโต" เสมอมานะครับ