อาหารมื้อแรกกับสามีสุดหล่อ

"ถ้าเธอยังกล้าเอาเศษอาหารค้างคืนมาให้ลูกชายฉันกินอีก อย่าหาว่าฉันไม่เตือนเรื่องกฎบ้าน!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นลั่นห้องครัวแคบๆ ของบ้านสกุลจาง จางหม่ายืนเท้าสะเอว ใบหน้าย่นยู่ด้วยความเกรี้ยวกราด ดวงตาคู่เล็กจ้องมองหลินอิงราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ในมือของนางถือตะกร้าเปล่าที่เพิ่งแย่งข้าวต้มก้นหม้อไปเททิ้งอย่างไม่ไยดี ด้วยความตั้งใจจะหักหน้าสะใภ้ตัวแสบให้สำนึก หลินอิงไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย หญิงสาวในชุดเสื้อผ้าฝ้ายเก่าคร่ำคร่าแต่สะอาดสะอ้าน ค่อยๆ วางตะหลิวไม้ลงบนเตาถ่านอย่างใจเย็น เธอมองซากข้าวต้มที่ถูกเททิ้งด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความเย้ยหยันไว้อย่างแนบเนียน "เศษอาหารหรือครับแม่?" หลินอิงทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "น่าเสียดายจังนะครับ ที่ข้าวต้มก้นหม้อหม้อนั้น ผมตั้งใจเคี่ยวกับรากบัวป่าและเก๋ากี้ที่ท่านพี่อุตส่าห์ไปขุดหามาให้ผมบำรุงร่างกาย... ในเมื่อแม่บอกว่าเป็นเศษอาหาร งั้นมื้อนี้ แม่ก็คงไม่อยากกิน 'เศษอาหาร' ที่ผมกำลังจะทำหรอกกระมังครับ" จางหม่าชะงัก สีหน้าเปลี่ยนสีทันทีเมื่อได้ยินคำว่ารากบัวป่าและเก๋ากี้ ของป่าหายากเช่นนั้น แม้แต่ในเมืองก็ใช่ว่าจะหาซื้อได้ง่ายๆ ยิ่งคิดว่าลูกชายคนโตของนางยอมเสี่ยงอันตรายเข้าป่าลึกเพื่อหาของพวกนี้มาให้ภรรยาตัวดีกิน นางก็ยิ่งรู้สึกเจ็บแปลบในอกราวกับถูกเข็มทิ่ม ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก็ดังขึ้นที่หน้าประตู จางเหว่ยในชุดเสื้อทหารสีเขียวเข้มที่ดูฝุ่นจับเล็กน้อยก้าวเข้ามา ใบหน้าคมคายเคร่งขรึม ดวงตาคมกริบกวาดมองสถานการณ์ในครัวแวบเดียวก็เข้าใจทุกอย่าง "แม่ครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่ทรงพลังจนจางหม่าต้องหุบปากฉับ "นั่นคือของที่ผมหามาให้ภรรยา ถ้าแม่ไม่ชอบใจ ก็เชิญกลับไปพักผ่อนที่ห้องเถอะครับ" จางหม่าหน้าเสีย อ้าปากพะงาบๆ จะเอ่ยต่อแต่ก็ต้องกลืนคำพูดลงคอเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่จริงจังไร้ความลังเลของบุตรชาย นางสะบัดหน้าหนีด้วยความ,ฮึดฮัด แล้วเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากห้องครัวทันที บรรยากาศในครัวกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงถ่านไม้ปะทุเบาๆ และกลิ่นหอมจางๆ ที่เริ่มลอยอวลขึ้นมาจากเตา หลินอิงหันกลับมาสนใจกระทะเหล็กใบใหญ่ เธอยิ้มบางๆ ให้กับสามีที่ยืนนิ่งอยู่ข้างกาย "ท่านพี่กลับมาพอดีเลยครับ ล้างมือเสียหน่อยเถอะ วันนี้ผมจะทำให้ท่านได้ลิ้มรสชาติที่ท่านไม่เคยทานมาก่อนในชีวิต" จางเหว่ยยังคงนิ่งเงียบ ดวงตาคมจ้องมองแผ่นหลังเพรียวบางของภรรยา ตั้งแต่แต่งงานกันมา เขายอมรับว่าเขาแต่งนางเข้ามาตามคำสั่งของมารดาโดยไม่ได้คาดหวังอะไร นอกจากการมีคนมาช่วยดูแลบ้านเรือน แต่หลายวันที่ผ่านมา ภรรยาตัวน้อยของเขากลับมีท่าทีเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง นางฉลาดเป็นกรด รู้ทันเล่ห์เหลี่ยมของมารดา และที่สำคัญ... นางทำให้บ้านหลังนี้มีชีวิตชีวาขึ้นอย่างน่าประหลาด "ให้ผมช่วยอะไรไหม?" จางเหว่ยเอ่ยถามเสียงทุ้ม ขณะเดินเข้าไปใกล้ หยิบผ้าสะอาดมาซับเหงื่อที่ผากให้ภรรยาอย่างแผ่วเบา การกระทำที่อ่อนโยนเกินกว่าบุรุษชาวบ้านทั่วไปทำให้หลินอิงชะงักไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะเล็กน้อย นางเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี ก่อนจะหัวเราะเบาๆ กลบเกลื่อนความเขินอาย "ท่านพี่ช่วยนั่งรอเฉยๆ ก็พอครับ ระวังน้ำมันกระเด็นโดนเสื้อผ้าทหารทรงเกียรติของท่านเข้าล่ะ" หลินอิงหันกลับไปจัดการกับวัตถุดิบในมืออย่างคล่องแคล่ว นางหยิบหมูสามชั้นติดมันสวยงามที่แอบหยิบออกมาจากมิติฟาร์มลึกลับ หั่นเป็นชิ้นพอดีคำ สีชมพูสลับขาวของเนื้อหมูบ่งบอกถึงความสดใหม่ จากนั้นจึงตั้งกระทะใส่น้ำตาลทรายแดงลงไปเคี่ยวจนละลายเป็นสีอำพัน ส่งกลิ่นหอมหวานละมุนอบอวลไปทั่วห้องครัว ตามด้วยการใส่หมูสามชั้นลงไปผัดเคลือบให้ทั่ว จนไขมันเริ่มใสและส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจ ตามด้วยขิงแก่หั่นแว่น ต้นหอมมัดปม เหล้าจีน และซีอิ๊วขาวชั้นดีที่นางแอบเปลี่ยนขวดใหม่ น้ำซุปถูกเติมลงไปจนท่วม ก่อนจะปิดฝาหม้อแล้วปล่อยให้เคี่ยวด้วยไฟอ่อนๆ เวลาผ่านไปเนิ่นนาน กลิ่นหอมเข้มข้นของหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วก็เริ่มแผ่ขยายออกไปนอกหน้าต่าง ลอยไปตามสายลมจนทะลุออกไปถึงลานบ้าน และลอยไปแตะจมูกของบ้านข้างเคียง รวมถึงจางหม่าที่นั่งหน้าบึ้งอยู่บนตั่งไม้ จางหม่าสูดจมูกฟุดฟิด ดวงเบิกกว้างด้วยความตกใจ กลิ่นนี่มัน... หอมอะไรกันขนาดนี้? ช่างเย้ายวนจนกระเพาะอาหารส่งเสียงร้องโครกครากออกมาอย่างน่าอาย ในขณะเดียวกัน ภายในห้องครัว จางเหว่ยที่นั่งรออยู่เงียบๆ กำลังจ้องมองภรรยาของตนด้วยแววตาที่ลึกล้ำขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นหอมอวลของอาหารตรงหน้าปลุกความรู้สึกหิวโหยที่หลับใหลมานาน แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเขามากกว่ากลับเป็นรอยยิ้มมั่นใจและท่าทางคล่องแคล่วของหญิงสาวตรงหน้า หลินอิงตักข้าวสวยร้อนๆ ที่หุงจนเมล็ดเรียงตัวสวยใส่ชามใบโต ราดด้วยน้ำหมูตุ๋นสีอำพันเข้มข้น ชิ้นหมูสามชั้นนุ่มละมุนที่แทบจะละลายในปากโปะอยู่ด้านบน เคียงด้วยผักกวางตุ้งลวกสีเขียวสดกรอบ นางวางชามกระเบื้องลงตรงหน้าสามี พร้อมกับส่งตะเกียบให้ด้วยรอยยิ้ม "เชิญครับ ท่านพี่... อาหารมื้อแรกที่ผมตั้งใจทำด้วยตัวเอง" จางเหว่ยรับตะเกียบมา ถือมันไว้ด้วยมือที่ผ่านการจับอาวุธมาโชกโชน เขามองชามอาหารตรงหน้า สัมผัสได้ถึงความร้อนที่พวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นหอมที่กระตุ้นต่อมรับรสจนน้ำลายสอ ชายหนุ่มคีบชิ้นหมูสามชั้นเข้าปากช้าๆ วินาทีที่เนื้อสัมผัสนุ่มละลายบนลิ้น รสชาติหวานเค็มกลมกล่อมที่ผสานกันอย่างลงตัวพร้อมกลิ่นหอมของเครื่องเทศและเหล้าจีนกระจายไปทั่วโพรงปาก ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความเหนื่อยล้าจากการฝึกฝนและภาระหน้าที่ดูเหมือนจะมลายหายไปในพริบตา นี่มัน... รสชาติอะไรกัน? ช่างอร่อยล้ำจนบรรยายไม่ถูก จางเหว่ยเงยหน้าขึ้นสบตากับภรรยาอีกครั้ง แววตาที่เคยเย็นชาและห่างเหิน บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำและประกายความประทับใจที่ยากจะปิดมิด หลินอิงเอียงคอเล็กน้อย ยิ้มพรายอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า "เป็นอย่างไรบ้างครับ? พอจะทานแก้ขัดแทน 'เศษอาหาร' ที่แม่เอาไปทิ้งได้ไหม?" จางเหว่ยไม่ตอบคำถามในทันที ชายหนุ่มวางตะเกียบลงช้าๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ภรรยาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้ม น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหมาปากนาง "อร่อยมาก..." เขาลากเสียงยาว ดวงตาคมกวาดมองริมฝีปากอิ่มของภรรยาด้วยความหมายบางอย่างที่ทำเอาหลินอิงถึงกับหายใจสะดุด "แต่อร่อยกว่าอาหารในชาม... น่าจะเป็นตัวคนทำเสียมากกว่ากระมัง" หลินอิงหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที นางถอยหลังกรูดหนึ่งก้าวด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าสามีสายเย็นชาคนนี้จะรุกฆาตกลับด้วยคำพูดเย้าแหย่ที่ชวนใจสั่นเช่นนี้ ทว่า ก่อนที่นางจะได้ทันเอ่ยปากตอกกลับ เสียงทุบประตูก็รัวดังสนั่นหวั่นไหวพร้อมกับเสียงโวยวายแหลมสูงของจางหม่าที่แผดดังลั่นบ้าน "จางเหว่ย! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! แกเอาอะไรมาให้เมียทำกิน กลิ่นถึงได้ลอยไปทั่วบ้านแบบนี้!" จางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่นทันที ความหงุดหงิดฉายชัดขึ้นในแววตา เขาหันไปมองประตูหน้าบ้านสลับกับภรรยาตัวน้อยที่กำลังยกยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย "ดูท่าทาง... แม่คงไม่ได้มาแค่โวยวายเรื่องกลิ่นอาหารแน่ๆ ครับท่านพี่" หลินอิงกระซิบเสียงเบา ดวงตาสุกใสเป็นประกายระยิบระยับด้วยความสนุกสนาน "สงสัยว่าคราวนี้ แม่คงอยากจะมา 'ชิม' ฝีมือผมด้วยตัวเองเสียแล้วกระมังครับ" --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "กาแฟโบราณแก้วโต" เสมอมานะครับ