ของดีต้องแบ่งขาย

"ขวดโหลแก้วเจียระไนลายเกลียวคลื่นใบบั้น ถ้าวางขายในเซี่ยงไฮ้คงได้ราคาไม่ต่ำกว่าสามสิบหยวน แต่ในตลาดมืดอำเภอเล็กๆ แห่งนี้... หึ, ของดีย่อมมีค่ามากกว่าราคาที่ถูกตีตราไว้ครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพอดังลอดผ่านกำแพงอิฐบล็อกเก่าคร่ำคร่าของโกดังร้างหลังสถานีรถไฟ หลินอิงยืนพิงเสาไม้เนื้อแข็ง ใบหน้าเนียนใสภายใต้หมวกผ้าฝ้ายสีมอซอซ่อนรอยยิ้มเย้ยหยันไว้จางๆ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ ลงบนลังไม้สนที่บรรจุเนื้อหมูสามชั้นติดมันสวยงาม ซึ่งถูกแล่และหมักด้วยเครื่องเทศสูตรลับจากมิติฟาร์ม กลิ่นหอมละมุนของพะโล้โบราณและเครื่องเทศตากแห้งลอยอบอวลตัดกับกลิ่นอับชื้นของตลาดมืดได้อย่างน่าประหลาด นี่คือปฏิบัติการกู้ภัยกระเป๋าเงินของเธอในยุค 70 ย้อนกลับไปเมื่อคืนก่อน ความตึงเครียดในบ้านตระกูลจางยังคงคุกรุ่น จางหม่าผู้เป็นแม่สามีพยายามแวะเวียนมาหาเรื่องหน้าประตูบ้าน พร้อมเสียงบ่นกระปอดกระแปดเรื่องความฟุ่มเฟือยในการใช้แป้งสาลีของเธอ แต่มีหรือที่เชฟอัจฉริยะผู้ผ่านสมรภูมิห้องครัวระดับมิชลินมาแล้วจะยอมตกเป็นเบี้ยล่าง หลินอิงตอกกลับด้วยรอยยิ้มหวานหยดแต่เชือดเฉือนด้วยข้อเท็จจริง จนแม่สามีหน้าชาต้องถอยร่นกลับไปแทบไม่ทัน และวันนี้... คือก้าวแรกของการสร้างอาณาจักรความอร่อยที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของตระกูลจาง "คุณอิง... แน่ใจนะว่าทำแบบนี้จะไม่เป็นอันตราย?" เสียงกระซิบแหบพร่าของชายวัยกลางคนสวมหมวกปีกกว้างดังขึ้น เขาคือ 'เฒ่าเฉิน' เจ้าพ่อตลาดมืดผู้กุมเส้นสายการค้าเถื่อนในเขตนี้ ดวงตาตี่รีของเขาเบิกกว้างเมื่อหลินอิงเปิดผ้าใบกันน้ำออกเผยให้เห็นเนื้อหมูป่าตุ๋นน้ำแดงในไหเคลือบสีนิล เนื้อหมูชิ้นโตสีแดงฉ่ำวาวราวกับอัญมณีล้ำค่า ไอร้อนระอุพวยพุ่งพร้อมกลิ่นหอมตลบอบอวลจนคนเดินผ่านไปมาในตรอกมืดต้องเหลียวหลังมอง หลินอิงหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาคู่สวยประกายระยิบระยับด้วยความมั่นใจ "ความเสี่ยงมีอยู่ทุกที่ครับเฒ่าเฉิน แต่ความจนต่างหากที่เป็นอันตรายถึงชีวิตมากกว่า จริงไหมครับ?" เฒ่าเฉินถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดฝืน เขารับช้อนกระเบื้องใบเล็กที่หลินอิงยื่นให้ไปตักน้ำซุปข้นคลั่กเข้าปากเพียงคำเดียว ร่างกายท้วมทนของเขาก็สะعุ้งเฮือก รสชาติกลมกล่อม หวานเค็มกำลังดี ละลายในปากโดยไม่ต้องเคี้ยว ความอร่อยที่เกินกว่ามาตรฐานอาหารยุคขาดแคลนนี้ทำให้เขารู้ทันทีว่า เหยื่อรายนี้ไม่ได้มาเล่นๆ "ห้าสิบหยวน! สำหรับไหเนี๊ย... ไม่สิ ข้าให้แปดสิบหยวน!" เฒ่าเฉินรีบตะครุบไหเคลือบไว้ทันที ราวกับกลัวว่ามันจะบินหนี หลินอิงแย้มยิ้มอย่างพึงพอใจ เม็ดเงินมหาศาลกำลังไหลเข้ากระเป๋า มิติฟาร์มของเธอไม่ได้มีดีแค่ผักผลไม้ปลอดสารพิษ แต่ยังเป็นแหล่งวัตถุดิบชั้นเลิศที่สามารถเนรมิตความสุขและอำนาจเงินตราในยุคที่ข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ได้อย่างง่ายดาย ทว่า ท่ามกลางความสำเร็จที่กำลังหอมหวาน เงาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มคนหนึ่งก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่หน้าทางเข้าโกดัง ร่างนั้นสง่างามและแผ่รังสีความกดดันอันน่าเกรงขามออกมาจนเฒ่าเฉินถึงกับหน้าถอดสี จางเหว่ย! สามีหนุ่มผู้เย็นชาและซื่อตรงของเธอก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วโกดัง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างเพรียวบางของภรรยาที่กำลังยืนถือถุงเงินสดอยู่ หลินอิงหัวใจกระตุกวูบ เธอเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว คิดไม่ถึงว่าสามีสายเปย์ผู้เงียบขรึมคนนี้จะตามมาเจอเธอก่อวีรกรรมใหญ่โตถึงในตลาดมืดแห่งนี้ได้! จางเหว่ยก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว กลิ่นอายบุรุษเพศอันคุ้นเคยล้อมกรอบเธอไว้ ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ภรรยา... เล่นสนุกพอหรือยังครับ? ถ้ายังไม่หนำใจ กลับบ้านไป... สามีคนนี้จะยอมให้เธอ 'เคี่ยวกรำ' ทั้งคืนตามใจชอบเลยดีไหม?" ดวงตาของจางเหว่ยพราวระยับด้วยประกายความรักและความตามใจที่ล้นปรี่ จนหลินอิงเกือบจะเสียอาการ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "กาแฟโบราณแก้วโต" เสมอมานะครับ