ศัตรูหัวใจ หรือแค่คนขี้อิจฉา

กลิ่นหอมกรุ่นของพะโล้สูตรโบราณที่เคี่ยวด้วยไฟอ่อนข้ามคืน ลอยฟุ้งกระจายอบอวลไปทั่วทั้งห้องครัวดินเหนียวจนแทบจะทะลุผ่านรอยแตกของฝาผนังบ้าน ทว่ากลิ่นหอมอันชวนน้ำลายสอคຳนี้ กลับไม่ได้เรียกแค่รอยยิ้มความสุขของสามีเช่นทุกวัน หากแต่มันกำลังทำหน้าที่ดึงดูด "แขกไม่ได้รับเชิญ" ให้ก้าวเท้าเข้ามาเหยียบย่างถึงหน้าประตูบ้านพักนายทหารของพวกเขาอย่างหน้าตาเฉย "กลิ่นหอมเย้ายวนใจถึงเพียงนี้... พี่เหว่ยคงจะเหน็ดเหนื่อยจากการฝึกซ้อมจนหิวแย่แล้วสินะคะพี่สาวหลินอิง ฉันเองก็ทำซีกโครงหมูตุ๋นน้ำแดงมาพอดี คิดว่าเอามาแบ่งปันกันทานร่วมกันเสียหน่อย คงจะไม่รบกวนเวลาส่วนตัวของพวกพี่หรอกนะจ๊ะ" ซูมู่หลาน ยืนบิดกายด้วยท่าทีเขินอาย มือข้างหนึ่งถือปิ่นโตเคลือบอีนาเมลลายดอกไม้สีแดงสด อีกข้างหนึ่งหยิบชายเสื้อผ้าฝ้ายสีครามขึ้นมาบิดเล่นไปมา ดวงตากลมโตพยายามกวาดมองสำรวจไปทั่วทั้งเรือนร่างของหลินอิงด้วยแววตาประเมินค่า ทว่ารอยยิ้มที่เคลือบน้ำตาลนั้น กลับซ่อนความริษยาและประกายความเจ้าเล่ห์เอาไว้จนมิด หลินอิง ซึ่งกำลังใช้ทัพพีไม้คนหม้อตุ๋นในมืออย่างใจเย็น ชะงักมือลงเล็กน้อย เธอไม่ได้หันกลับไปทันที แต่ปล่อยให้ความเงียบสร้างแรงกดดันขึ้นมาในอากาศชั่วอึดใจ ก่อนจะค่อยๆ วางทัพพีลง ปัดมือเช็ดกับผ้ากันเปื้อนลวกๆ แล้วหันกลับมาเผชิญหน้า พร้อมรอยยิ้มที่เอิบอิ่มไปด้วยความเยือกเย็น "โอ้... น้องมู่หลานนี่ช่างมีน้ำใจงามเสียจริงนะคะ ถึงกับหอบปิ่นโตข้ามรั้วข้ามเขตมาเยี่ยมเยียนบ้านคนอื่นยามวิกาลเช่นนี้ ว่าแต่... ซี่โครงหมูตุ๋นน้ำแดงของเธอนี่ คงไม่ได้ใช้มันหมูส่วนที่เหลือติดก้นเขียงจากตลาดมืดเมื่อวานมาทำหรอกกระมังครับ เอ๊ย... ฉันหมายถึง ว่างจัดจนไม่มีอะไรทำ ถึงได้มาเดินสอดส่องบ้านชาวบ้านเขาแบบนี้น่ะจ๊ะ" คำพูดที่สวนกลับมาอย่างนิ่มนวลแต่เชือดเฉือนถึงกระดูกดำ ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของซูมู่หลานกระตุกวูบ ดวงตาคู่สวยฉายแววขุ่นเคืองขึ้นมาวบหนึ่งก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาน่าสงสารดังเดิม "พี่หลินอิงพูดจาแปลกๆ นะคะ ฉันก็แค่หวังดีกลัวว่าพี่เหว่ยจะกินแต่อาหารเดิมๆ จนเบื่อ... อีกอย่าง ในฐานะที่บ้านเราอยู่ติดกัน แถมคุณพ่อของเราก็เคยร่วมรบกันมา..." "อ๋อ... ในฐานะเพื่อนบ้านที่ดีสินะครับ" หลินอิงตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด เธอก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้หญิงสาวรุ่นน้องทีละก้าว ย่างก้าวของเชฟสาวจากยุคอนาคตเต็มไปด้วยความมั่นใจและสง่างามจนซูมู่หลานต้องเป็นฝ่ายผถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "ถ้าพูดถึงเรื่องเพื่อนบ้านที่ดี เพื่อนบ้านที่ดีเขาไม่เดินเข้ามาในเขตบ้านคนอื่นตอนที่สามีเจ้าของบ้านยังไม่กลับเข้าห้องหอหรอกนะจ๊ะ และยิ่งกว่านั้น... สามีของฉัน เป็นคนลิ้นทองคำ เขากินแต่อาหารฝีมือภรรยาที่ปรุงด้วยความรักและความใส่ใจเท่านั้น อาหารกระป๋องหรือเศษหมูตุ๋นของใคร... เกรงว่าจะระคายเคืองกระเพาะอาหารอันสูงส่งของเขาเปล่าๆ" บรรยากาศในห้องครัวอุณหภูมิลดฮวบทันที ความหอมหวานของพะโล้สูตรลับพลันถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอายสงครามประสาทที่ระอุขึ้นทีละน้อย ซูมู่หลานหน้าเสีย ปากสั่นระริกด้วยความคับแค้นใจ นางไม่คิดว่าหญิงบ้านนาที่เคยถูกมองว่าไร้การศึกษาคนนี้ จะฝีปากกล้าและมองทะลุความตื้นเขินของตนได้อย่างทะลุปรุโปร่ง "พี่หลินอิง... ทำไมถึงใจร้ายกับฉันนักล่ะคะ ฉันแค่ว..." "ฉันไม่ได้ใจร้าย แค่พูดความจริงตามเนื้อผ้าครับ" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังแทรกขึ้นจากทางประตูด้านหลัง ขัดจังหวะการปะทะคารมลงอย่างกะทันหัน จางเหว่ย ก้าวเท้าเข้ามาในห้องครัวด้วยชุดเครื่องแบบนายทหารที่เปื้อนฝุ่นจากการฝึกภาคสนามเล็กน้อย ร่างสูงใหญ่สง่างามดั่งภูผานั้นแผ่ซ่านไอเย็นยะเยือกออกมาจนซูมู่หลานสะท้านเฮือก ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวของเขาไม่ได้แม้แต่จะชายตามองปิ่นโตในมือของแขกไม่ได้รับเชิญด้วยซ้ำ เขากลับเดินตรงดิ่งเข้าไปหาภรรยาตัวน้อย ยกมือหนาขึ้นโอบรอบเอวบางของหลินอิงไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเปิดเผย พร้อมกับก้มลงสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ จากซอกคอระหงของเธออย่างหน้าตาเฉย ท่ามกลางสายตาอึ้งงันของซูมู่หลาน "เหว่ย... พี่เหว่ยคะ" ซูมู่หลานรีบเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นสั่นเครือ หยาดน้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าเวทนา "ฉัน... ฉันแค่นำอาหารมาแบ่งปันตามประสาเพื่อนบ้าน แต่พี่สะใภ้กลับ..." "ภรรยาของผมพูดถูกทุกประการ" จางเหว่ยตัดบทเสียงเรียบเย็น นัยน์ตาคมกริบกวาดมองซูมู่หลานด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง "บ้านหลังนี้ มีแค่ภรรยาของผมคนเดียวที่มีสิทธิ์เข้ามาทำครัวและปรุงอาหารให้ผมกิน ส่วนอาหารของคนอื่น... นอกบ้านถังขยะโน่น เหมาะสมกว่าที่จะเอามาวางบนโต๊ะอาหารของเรา" คำพูดที่ตรงไปตรงมาและไร้เยื่อใยสิ้นเชิง ทำให้ซูมู่หลานหน้าชาดั่งถูกตบด้วยฝ่ามือเหล็ก นางกัดริมฝีปากแน่นจนหอบสะท้านด้วยความอับอายขายหน้า หันขวับมาถลึงตาใส่หลินอิงด้วยความแค้นเคืองสุดขีด ก่อนจะสะบัดหน้าหนี วิ่งหนีหายออกไปจากบ้านพักของพวกเขาพร้อมเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสมเพช หลินอิงเหลือบมองตามแผ่นหลังที่วิ่งหนีไป ก่อนจะอมยิ้มมุมปากเบาๆ เธอหันกลับมาตีอกแกร่งของสามีเบาๆ หมั่นไส้กับความปากร้ายแต่ถูกใจของเขา "พูดจาใจร้ายเสียจริงนะคะ ท่านผู้กอง... ทำแบบนี้ เดี๋ยวเขาก็เอาไปนินทาว่าร้ายเราเสียหายหมดห่างตลาดหรอก" จางเหว่ยหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี มือหนารวบเอวบางเข้ามาชิดแนบอก ปลายจมูกโด่งกดลงบนแก้มเนียนนุ่มของภรรยาอย่างรักใคร่ระคนตามใจ "ให้มันนินทาไปสิครับ ใครจะกล้าทำอะไรภรรยาของจางเหว่ยได้... อีกอย่าง อาหารที่เธอทำส่งกลิ่นหอมยั่วยวนขนาดนี้ ถ้าผมไม่รีบไล่แขกออกไป เกรงว่าผมคงไม่ได้กินอาหารจานหลักที่น่าอร่อยยิ่งกว่าพะโล้หม้อนี้เสียที..." น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบข้างใบหู พร้อมกับฝ่ามือร้อนผ่าวที่เริ่มลูบไล้แผ่นหลังบางอย่างซุกซน ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นจนน้ำตาลเรียกพี่นั้นเอง *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวตามมาด้วยเสียงโวยวายโผงผางที่คุ้นหูจนหลินอิงต้องถอนหายใจยาว "พี่สะใภ้! พี่รอง! แย่แล้วจ้า! รีบเปิดประตูเร็วเข้า! เกิดเรื่องใหญ่ที่แปลงผักมิติของพวกเธอแล้ว!" เสียงตะโกนลั่นของ จางเฉียง น้องชายตัวดี ดังแทรกเข้ามาพร้อมกับร่างที่พุ่งพรวดเข้ามาในบ้านโดยไม่รอให้เจ้าของบ้านอนุญาตแม้แต่น้อย ใบหน้าของจางเฉียงซีดเผือดเหงื่อกาฬแตกพลั่ก ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด จางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะ หลินอิงผละออกจากอ้อมกอดของสามี สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคำว่า "แปลงผักมิติ" "เกิดอะไรขึ้น พูดให้มันชัดเจนสิ ตาเฉียง!" หลินอิงเอ่ยถามเสียงเข้ม จางเฉียงหอบหายใจตัวโยน ชี้มือออกไปนอกหน้าต่างทางทิศแปลงผัก พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของหลินอิงและจางเหว่ยเย็นเฉียบลงในพริบตา "มี... มีคนแปลกหน้ากลุ่มใหญ่ บุกเข้าไปพังรั้วแปลงผักสมุนไพรวิเศษของพวกเรา แถมตอนนี้... พวกมันกำลังขโมยผลผลิตล็อตแรกที่เตรียมไว้ส่งตลาดมืดไปจนหมดเกลี้ยงแล้วครับ!" -------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ลิ้มรสความหวานปนความแสบสันต์ และคอยให้กำลังใจกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ