การเดินทางที่เต็มไปด้วยความหวาน

กลิ่นหอมกรุ่นของไข่กระทะเคลือบเนยผสมพริกไทยดำคั่วใหม่ ลอยอวลกระทบปลายจมูกของทุกคนที่เดินผ่านหน้าร้านสหกรณ์อำเภอเสียจนฝ่าเท้าของชาวบ้านหลายคนต้องหยุดชะงัก "สหาย... ซาลาเปาไส้หมูสับเห็ดหอมชุดนี้แป้งบางไส้ทะลักจริง ๆ หรือนี่ ทำไมกลิ่นมันถึงได้ยั่วยวนใจขนาดนี้เล่า!" เสียงอุทานด้วยความตื่นตะลึงของป้าซุน แม่ค้าขายผักคนเดิมดังขึ้นท่ามกลางความจอแจของตลาดเช้า หลินอิงที่กำลังใช้คีบไม้พลิกซาลาเปาทอดในกระทะเหล็กหล่อส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้ม ดวงตาคู่สวยระยิบระยับด้วยความมั่นใจ นางอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนสะอาดตา ทับด้วยผ้ากันเปื้อนสีครีมที่ขับเน้นเอวบางให้ดูโดดเด่นท่ามกลางความมัสลินหม่นหมองของยุคสมัย ด้านข้างของนางคือจางเหว่ย สามีหนุ่มนายทหารรูปร่างสูงใหญ่ไหล่ผึ่ง เขาไม่ได้สวมเครื่องแบบทหาร แต่สวมเสื้อแจ็คเก็ตผ้าฝ้ายหนาสีเขียวเข้ม รัศมีความเยือกเย็นและดุดันตามวิชาชีพทหารทำให้พ่อค้าแม่ขายคนอื่นไม่กล้าเข้ามาวุ่นวายเกินเหตุ ทว่ายามที่สายตาคมกริบคู่นั้นก้มลงมองภรรยา มันกลับแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นและอ่อนโยนจนน่าใจหาย มือหนาข้างหนึ่งถือตะกร้าไม้ไผ่สานแน่นหนา อีกข้างคอยยื่นกระติกน้ำใส่น้ำอุ่นผสมน้ำผึ้งจากมิติฟาร์มให้หลินอิงจิบแก้คอแห้งอย่างเอาใจใส่ "ดื่มเสียหน่อยเถอะอิงอิง เจ้าพูดมาตลอดทางตั้งแต่ขึ้นรถบรรทุกมาแล้วนะ เหนื่อยหรือไม่ให้พี่จัดการตรงนี้แทนไหมครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงนั้นเจือความห่วงใยจนคนฟังรู้สึกหัวใจพองโต "ไม่ต้องเลยค่ะ... เอ๊ย ไม่ต้องเลยครับพี่เหว่ย หน้าที่หาเงินเข้าบ้านต้องให้ภรรยาคนนี้จัดการสิคะ... ครับ!" หลินอิงเกือบหลุดสำนวนยุคปัจจุบันออกมาเสียแล้ว นางรีบแก้คำพูดอย่างแนบเนียน พร้อมกับแอบหยิกสีข้างสามีเบา ๆ เป็นการลงโทษที่ทำตัวหวานเลี่ยนเกินหน้าเกินตาต่อหน้าสาธารณชน จางเหว่ยเพียงแค่หัวנסในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายอมให้ภรรยาหยิกตามใจชอบ รอยยิ้มมุมปากของนายทหารหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเย็นชาที่สุดในกองพัน ทำเอาสาว ๆ ในตลาดถึงกับลอบกลืนน้ำลายด้วยความริษยา ใครจะไปคิดว่าภรรยาตัวร้ายที่เคยอาละวาดบ้านแตกตื่นคนนั้น จะกลายมาเป็นแม่ค้ามือทองผู้กุมหัวใจสามีรูปงามระดับเทพบุตรไปได้ ในมิติลับของหลินอิงตอนนี้ ผลผลิตจากฟาร์มสวรรค์กำลังเติบโตอย่างรวดเร็วราวกับมีเวทมนตร์ ข้าวสาลีเกรดพรีเมียมถูกนำมาโม่เป็นแป้งทำซาลาเปาและหมั่นโถวเนื้อนุ่มฟู ขณะที่เนื้อหมูสามชั้นในมิติก็ถูกแปรรูปเป็นหมูตุ๋นพะโล้สูตรโบราณที่เคี่ยวด้วยไฟอ่อนนานหลายชั่วโมงจนหนังนุ่มละลายในปาก กลิ่นหอมของเครื่องเทศจีนผสมผสานกับน้ำตาลเคี่ยวไหม้ ทำให้ลูกค้ากลุ่มแรกที่ได้ชิมต่างพากันบอกต่อแบบปากต่อปาก "อร่อย! อร่อยจนลิ้นแทบละลาย! ซาลาเปานี่ใส่อะไรลงไปทำไมมันถึงได้นุ่มเหนียวและหวานฉ่ำขนาดนี้!" ชายวัยกลางคนสวมหมวกแก๊ปคนหนึ่งร้องตะโกนลั่นหลังจากกัดซาลาเปาไส้หมูสับคำโต น้ำซุปเข้มข้นทะลักออกมาเลอะมุมปากแต่เขาไม่แม้แต่จะสนใจเช็ด "สูตรลับประจำตระกูลค่ะท่าน... ถ้าชอบใจพรุ่งนี้ข้าจะทำมาเพิ่มอีกเป็นเท่าตัวเลยนะจ๊ะ" หลินอิงกล่าวตอบอย่างคล่องแคล่ว มือเรียวขาวหยิบซาลาเปาร้อน ๆ ใส่กระทงใบตองส่งให้ลูกค้าอย่างรวดเร็ว เงินหยวนและคูปองอาหารจำนวนมากเริ่มทยอยกองอยู่ในตะกร้าไม้ไผ่สานของจางเหว่ยอย่างต่อเนื่อง ยอดขายเพียงสองชั่วโมงแรกทะลุเป้าหมายที่ตั้งไว้ทั้งวันเสียอีก ความสำเร็จนี้ไม่ได้มาจากโชคช่วย แต่มาจากความพิถีพิถันในการคัดสรรวัตถุดิบและฝีมือระดับเชฟอัจฉริยะที่โลกยุค 70 นี้ไม่มีทางหาทานได้จากที่ไหน ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศการค้าขายที่กำลังดำเนินไปอย่างคึกคักและหวานชื่น สายตาคู่หนึ่งจากมุมมืดของตรอกแคบตรงข้ามร้าน กลับจ้องมองความสำเร็จของทั้งคู่ด้วยแววตาเคียดแค้นชิงชังจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ร่างท้วมของจางหม่า แม่สามีผู้เห็นแก่ตัว ยืนหายใจฮึดฮัดอยู่หลังเสาไม้เก่า ๆ นางอุส่าห์นั่งรถบรรทุกตามมาในเมืองเพราะได้ยินชาวบ้านซุบซิบกันว่าลูกสะใภ้ตัวดีแอบเอาเงินไปทำมาค้าขายร่ำรวยโดยไม่ยอมส่งเงินกลับบ้านเดิม ภาพที่เห็นหลินอิงยิ้มแย้มแจ่มใสรับเงินหยวนนับไม่ถ้วนจากชาวบ้าน ยิ่งทำให้ความโลภเข้าครอบงำจิตใจจนมืดบอด *นังตัวดี! กล้าดีอย่างไรถึงมาหาเงินได้มากมายขนาดนี้โดยไม่ยอมแบ่งให้แม่สามีอย่างข้าผู้มีพระคุณเลี้ยงดูบุตรชายมาจนโต!* จางหม่าคิดในใจ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความริษยา นางขยับตัวเตรียมจะพุ่งเข้าไปอาละวาดกลางตลาดเพื่อทวงสิทธิ์ความเป็นแม่ แต่ทว่า... ก่อนที่เท้าอวบอ้วนก้าวแรกจะทันพ้นมุมตรอก เงาร่างสูงใหญ่ของทหารหนุ่มคนหนึ่งก็ก้าวเข้ามาขวางเอาไว้เสียก่อน จางเหว่ยที่หันมาสบตาเข้ากับมารดาโดยบังเอิญ รอยยิ้มอบอุ่นเมื่อครู่พลันเลือนหายไปในพริบตา แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก ท่าทางที่เคยผ่อนคลายกลับตึงเครียดขึ้นมาทันทีราวกับเสือดาวที่พร้อมขย้ำเหยื่อที่บังอาจเข้ามาล้ำอาณาเขต จางหม่าสะดุ้งสุดตัวเมื่อพบว่าบุตรชายสุดที่รักกำลังจ้องมองนางด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความเคารพรัก มีเพียงความกดดันและคำเตือนขั้นเด็ดขาดที่ส่งผ่านมาทางกระแสจิต "แม่มาทำอะไรที่นี่ครับ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ แต่ทรงพลังจนคนฟังถึงกับขนลุกซู่ ยังไม่ทันที่จางหม่าจะได้อ้าปากแก้ตัว เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของกลุ่มคนแปลกหน้ากลุ่มหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง พร้อมกับเอกสารราชการฉบับหนึ่งที่ถูกยื่นตรงหน้าจางเหว่ยด้วยใบหน้าเคร่งเครียด "ผู้กองจาง... ทางเราเพิ่งได้รับรายงานด่วนจากสถานีตำรวจภูธรเขตเมือง มีคนแอบอ้างชื่อภรรยาของคุณไปกู้หนี้ยืมสินในตลาดมืด และตอนนี้... เจ้าหนี้กลุ่มนั้นกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ครับ!" หลินอิงที่ได้ยินเช่นนั้น ชะงักมือที่กำลังนวดแป้งทันที นางหันขวับไปมองหน้าสามีด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง และร่วมลุ้นไปกับก้าวสำคัญของหลินอิงในครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ กาแฟโบราณแก้วโต