คำสารภาพรักท่ามกลางดวงดาว

กลิ่นหอมของเครื่องเทศหกชนิดที่เคี่ยวเคี่ยวจนน้ำซุปกระดูกหมูงวดข้นเป็นสีอำพัน ลอยตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวหลังบ้าน ทว่าความฉุนเฉียวของจางหม่าที่ยืนทุบโต๊ะเสียงดังสนั่นกลับทำลายบรรยากาศอันแสนอบอุ่นนี้ลงอย่างสิ้นเชิง "หลินอิง! แกมันลูกสะใภ้อกตัญญู! เงินจากการขายซาลาเปาในตลาดมืดเมื่อวานซืนซ่อนไว้ที่ไหน ทำไมไม่เอามาส่งให้แม่บ้านนี้ทั้งหมด!" จางหม่าแผดเสียงแหลมสูงจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือเหี่ยวย่นชี้หน้าหลินอิงที่กำลังใช้ทัพพีไม้คนหม้อตุ๋นยาจีนอย่างใจเย็น หญิงสาวไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตฉายแววเยືือกเย็นและท้าทาย เธอค่อยๆ วางทัพพีลง หันกลับมามองแม่สามีด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความเย้ยหยันระดับท็อปฟอร์ม "เงินที่ฉันหามาด้วยหยาดเหงื่อแรงกาย ทำไมต้องเอามาปรนเปรอคนที่วันๆ เอาแต่นั่งรอแบมือขอรับเงินจากสามีฉันล่ะครับ... อ๊ะ ขอโทษที ฉันหมายถึงคุณแม่ต่างหากล่ะครับ" หลินอิงจงใจใช้น้ำเสียงสุภาพแต่เชือดเฉือนบาดลึกถึงกระดูกดำ "นัง... นังเด็กปากดี!" จางหม่าเงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าลูกสะใภ้ให้หายแค้น หมับ! มือหนาราวกับคีมเหล็กคว้าข้อมือของจางหม่าเอาไว้กลางอากาศ แรงบีบนั้นหนักหน่วงจนจางหม่าต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด เมื่อนางหันไปมองก็พบกับใบหน้าคมคายที่ไร้ซึ่งรอยยิ้มของจางเหว่ย สามีหนุ่มผู้ยืนบังร่างของหลินอิงไว้มิดชิดตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ "พอได้แล้วครับแม่" เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของจางเหว่ยดังขึ้น กดดันจนจางหม่าต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "เงินทุกบาทที่อิงอิงหามา เป็นสิทธิ์ของเธอ ผมไม่เคยขัดข้อง และถ้าใครยังกล้ามาหาเรื่องภรรยาผมในบ้านหลังนี้อีก อย่าหาว่าผมไม่เตือน" จางหม่าตัวสั่นด้วยความโกรธและหวาดกลัว นางสะบัดแขนออกแล้วชี้หน้าลูกชายกับลูกสะใภ้ "ดี! พวกแกสองคนผัวเมียรวมหัวกันอกตัญญูแม่เกิดเกล้า ระวังตัวไว้เถอะ สักวันพวกแกจะไม่มีแผ่นดินจะอยู่!" ว่าแล้วนางก็สะบัดก้นเดินกระแทกเท้าออกไปจากบ้านหลังน้อยพร้อมกับเสียงปิดประตูดังสนั่น ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ หลินอิงถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันไปสบตากับสามี รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวย "ขอบคุณนะครับที่ปกป้องฉัน" จางเหว่ยทิ้งมาดนายทหารผู้เคร่งขรึม เขาโอบเอวบางเข้ามาประชิดตัว ไออุ่นจากร่างกายแกร่งแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้า มือใหญ่อยاتเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่เคลียแก้มเนียนอย่างทะนุถนอม "ผมเป็นสามีคุณ ถ้าไม่ปกป้องภรรยาตัวเอง แล้วจะให้ไปปกป้องใครล่ะครับ" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก ค่ำคืนนี้ดวงดาวนอกหน้าต่างส่องแสงระยิบระยับแข่งกับแสงตะเกียงสีส้มอบอุ่น จางเหว่ยพาหลินอิงเดินออกมานั่งรับลมที่ลานบ้านหลังน้อย ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ลมพัดโชยกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่า "อิงอิง..." จางเหว่ยเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น ดวงตาคมกริบทอดมองภรรยาด้วยความลึกซึ้งที่ยากจะหยั่งถึง "ตลอดเวลาที่เราแต่งงานกันมา แม้ว่าจุดเริ่มต้นมันจะไม่ได้สวยงาม และคุณอาจจะมี... ความลับบางอย่างที่ซ่อนไว้..." หลินอิงชะงักไปเล็กน้อย หัวใจกระตุกวูบ มิติลับฟาร์มวิเศษในห้วงสำนึกคือความลับสุดยอดที่เธอไม่เคยบอกใคร แม้แต่สามีคนนี้... หรือว่าเขาจะรู้แล้ว? "...แต่ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร หรือมีความลับอะไรซ่อนอยู่" จางเหว่ยพูดต่อ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่นมั่นคง มือหนากุมมือเรียวของเธอไว้แน่น "หัวใจของผมดวงนี้ มอบให้คุณไปตั้งแต่วันแรกที่เราเข้าพิธีแต่งงานแล้วครับ ผมรักคุณ... รักอย่างไร้เงื่อนไข และไม่ว่าโลกใบนี้จะมองคุณอย่างไร สำหรับผม คุณคือสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิต" คำสารภาพรักท่ามกลางดวงดาวพรั่งพรูออกมาจากปากของชายหนุ่มผู้ที่ไม่เคยพูดคำหวาน เป็นความจริงใจที่สัมผัสได้จากไออุ่นของฝ่ามือและแววตาที่สะท้อนภาพของเธอเพียงคนเดียว ขอบตาของหลินอิงร้อนผ่าว ความรู้สึกอัดแน่นในอก ความโดดเดี่ยวจากการข้ามภพข้ามมิติมาอยู่ในยุคสมัยที่ยากลำบากถูกชำระล้างจนหมดสิ้นด้วยความรักและความเข้าใจของสามีตรงหน้า เธอยิ้มทั้งน้ำตา "คุณนี่มัน... ขี้โกงชะมัด อยู่ๆ ก็มาพูดจาซึ้งๆ แบบนี้" หลินอิงหัวเราะเบาๆ ทั้งน้ำตา ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปซบกับอกแกร่ง ซึมซับไออุ่นที่มั่นคงที่สุดในชีวิตนี้ จางเหว่ยยิ้มบาง กอดกระชับร่างบางให้แน่นขึ้น เขาก้มลงกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงพร่าระรัว "ถ้าอย่างนั้น... คืนนี้ เรามาฉลอง 'ความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นไร้ซึ่งเงื่อนไข' ของเราด้วยเมนูพิเศษที่คุณทำเมื่อเช้าดีไหมครับ?" หลินอิงเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะเมื่อเห็นประกายความเร่าร้อนในแววตาของสามีสายเปย์ ทว่าในวินาทีที่จางเหว่ยโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เพื่อจะมอบจุมพิตอันแสนหวาน... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรวดเร็วและรุนแรงขัดจังหวะความโรแมนติกในยามค่ำคืน ตามมาด้วยเสียงตะโกนโกลาหลของเพื่อนบ้านที่วิ่งหน้าตื่นมาที่หน้าบ้านของพวกเขา "ผู้กองจาง! หลินอิง!แย่แล้วครับ! เกิดเรื่องใหญ่ที่โกดังเก็บสินค้าในตลาดมืด! สินค้าล็อตแรกของพวกคุณ... ถูกคนร้ายบุกเผาจนวอดวายหมดแล้ว!" (ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสร้างความหวานและฟินไปกับความคลั่งรักของพี่จางด้วยกันนะครับ)