ยุคใหม่ที่สดใสรออยู่

“ถ้าจะให้ธุรกิจนี้ไปถึงระดับมหานคร เราต้องเปลี่ยนจาก ‘คนขายของข้างถนน’ ให้เป็น ‘เจ้าของแบรนด์อาหารแปรรูป’ ครับจางเหว่ย” หลินอิงวางแผนที่เขียนด้วยลายมือบรรจงลงบนโต๊ะไม้ขัดมัน แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดสะท้อนกับแววตามุ่งมั่นของเธอ ในขณะที่จางเหว่ยในชุดเสื้อกล้ามสีเข้มเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแขนแกร่ง เขากำลังฝนมีดทำครัวอย่างใจเย็น แต่สายตากลับจับจ้องเพียงใบหน้าของภรรยาด้วยความรักใคร่ “ธุรกิจระยะยาว... หมายความว่าอย่างไรครับ?” เสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยถามอย่างตั้งใจ เขาไม่เคยขัดใจเธอ โดยเฉพาะในเรื่องที่เธอมีความมั่นใจถึงเพียงนี้ “การเปิดประเทศกำลังจะมาถึง สิ่งที่คนต้องการไม่ใช่แค่ของกินประทังหิว แต่คือ ‘คุณภาพ’ และ ‘ความสะดวก’ ครับ ผมวางแผนจะแปรรูปผลผลิตจากมิติฟาร์มของเรา ทั้งซอสปรุงรสสูตรพิเศษ เนื้ออบแห้งที่เก็บได้นาน และผลไม้ดองที่รสชาติไม่เหมือนใคร เราจะไม่ขายแบบแบกตะกร้าไปตามบ้านอีกต่อไป แต่เราจะเข้าสู่ระบบส่งตรงถึงร้านค้าในตัวเมืองและฐานทัพ!” จางเหว่ยหยุดฝนมีด เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ แววตาของเขาไม่ได้มีความกังวลถึงความเสี่ยง แต่มีเพียงความภาคภูมิใจ “ถ้าคุณต้องการ ผมจะจัดการเส้นสายเรื่องการขนส่งให้เอง ส่วนเรื่องการตลาด... ใครที่กล้ามาขัดขวาง ผมจะเป็นคนจัดการให้พวกมันไปอยู่ในที่ที่ควรอยู่เอง” “พี่ก็... พูดเหมือนจะไปก่อสงครามตลอดเลยนะ” หลินอิงหัวเราะเบาๆ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ มือเรียวบางแตะลงบนหลังมือหนาของสามี “เรื่องจางหม่า... ผมจัดการไปแล้วใช่ไหมครับ?” “แม่ยอมเซ็นชื่อแยกบ้านอย่างถาวรแล้วครับ เพราะผมยื่นเงื่อนไขว่าถ้ายังมายุ่งวุ่นวายเรื่องเงินทองของครอบครัวเราอีก ผมจะตัดขาดการส่งเสียทุกอย่าง และเรื่องที่แม่ไปก่อเรื่องที่สหกรณ์ไว้ ทางนั้นกำลังจะเรียกสอบสวน... ผมไม่ได้ใจร้ายนะครับ แต่ถ้าคนในครอบครัวเลือกจะแทงข้างหลังเราเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง ผมก็ไม่จำเป็นต้องเหลือความเมตตาไว้ให้” จางเหว่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าดวงตาคมกริบนั้นฉายชัดถึงความเด็ดเดี่ยว หลินอิงพยักหน้า เธอรู้ดีว่าในยุคสมัยที่ความกตัญญูมักถูกใช้เป็นเครื่องมือพันธนาการคนหนุ่มสาว จางเหว่ยคือคนที่กล้าตัดโซ่ตรวนนั้นเพื่อสร้างอนาคตกับเธอ ทั้งสองเริ่มลงมือจัดระเบียบแผนงาน หลินอิงนำเครื่องเทศจากมิติออกมาผสมผสานกับวัตถุดิบในยุคนี้ กลิ่นหอมฟุ้งของพริกไทยเสฉวนและเครื่องเทศลับโชยไปทั่วบ้าน ปลุกเร้าความรู้สึกของคนในหมู่บ้านที่เริ่มตั้งตัวสงสัยว่า ครอบครัวจางเหว่ยกำลังซุ่มทำอะไรกันแน่ เวลาผ่านไปจนล่วงเข้ายามดึก แผนผังธุรกิจที่วางไว้บนโต๊ะเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง หลินอิงไม่ได้แค่ต้องการทำกำไร แต่เธอต้องการสร้างอาณาจักรที่แม้แต่ในโลกอนาคตที่เธอจากมาก็ยังต้องทึ่ง “หอมมากครับ... กลิ่นนี่มันอะไรกัน?” จางเหว่ยจมูกฟุดฟิดด้วยความหลงใหลในฝีมือภรรยา “นี่คือ ‘น้ำพริกเผาเห็ดหอม’ สูตรพิเศษครับ ผมตั้งใจจะให้เป็นสินค้าชูโรงตัวแรก ถ้าเราส่งเข้าโรงอาหารของกองทัพในตัวเมืองได้เมื่อไหร่ รับรองว่าชื่อเสียงของ ‘ครัวหลินอิง’ จะเป็นที่รู้จักไปทั่วภูมิภาค” จางเหว่ยหยิบช้อนตักน้ำพริกสีแดงเข้มขึ้นมาชิมเพียงเล็กน้อย ดวงตาของเขาวาวโรจน์ขึ้นมาทันที “รสชาติแบบนี้... ในเมืองไม่มีใครทำได้แน่นอนครับ คุณอัจฉริยะจริงๆ” ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและเปี่ยมไปด้วยความหวัง เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงท่ามกลางความเงียบสงัดของหมู่บ้าน จางเหว่ยขมวดคิ้ว ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลังความกดดันของนายทหารผู้ผ่านสมรภูมิแผ่ออกมาจนบรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือก เขาเดินไปที่ประตู หลินอิงวางมือบนกริชที่แอบเก็บไว้ในมิติ เตรียมพร้อมสำหรับสถานการณ์ไม่คาดฝัน จางเหว่ยกระชากประตูออก สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่จางหม่าอย่างที่คาดไว้ แต่เป็นชายวัยกลางคนในชุดเสื้อกันฝนสีเข้มที่เปียกโชกไปด้วยหยาดฝน ดวงตาของเขาดูเหนื่อยล้า แต่แฝงด้วยความลึกลับ “จางเหว่ย... ฉันมีเรื่องด่วนจาก ‘ส่วนกลาง’ มาบอกนาย เกี่ยวกับนโยบายใหม่ที่จะประกาศในสัปดาห์หน้า” ชายคนนั้นกล่าวพลางยื่นซองจดหมายสีน้ำตาลให้ “และดูเหมือน... สิ่งที่ภรรยานายกำลังทำอยู่ จะดึงดูดความสนใจจาก ‘คนผิดคน’ เข้าให้แล้ว” จางเหว่ยรับซองจดหมายมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขามองกลับเข้ามาในบ้าน สบตาหลินอิงที่ยืนรออยู่ท่ามกลางกลิ่นหอมของน้ำพริกที่ยังคงคุกรุ่น ก่อนจะหันกลับไปถามชายแปลกหน้าด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ใครกันที่มันกล้าพอจะมาขวางทางเรา?” ชายคนนั้นแค่นยิ้มที่มุมปาก “คนที่จะมาถึงในวันพรุ่งนี้... คือคนที่เคยเป็นคู่แข่งที่น่ากลัวที่สุดของครอบครัวนาย และเขามาพร้อมกับคำสั่ง ‘ยึดครอง’ ทุกอย่างที่นายสร้างมาด้วยมือตัวเอง” กาแฟโบราณแก้วโตขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสร้างความหวานและฟินไปกับความคลั่งรักของพี่จางด้วยกันนะครับ หวังว่าบทนี้จะทำให้ท่านตื่นเต้นจนต้องกดอ่านตอนถัดไปทันทีครับ